Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Κόρες του γιαλού

Βλέμμα ναζιάρικο, πείσμα κι οργή που ανάβει και φουντώνει απότομα, όρεξη γι' αγκαλιές και χαμόγελα, κάνει μόνο όσα θέλει και για τ' άλλα.... προσποιείται για λίγο κι ύστερα κάνα δυο κοπλιμέντα, δυο τρία στριφογυρίσματα προσποιητά κι έπειτα στον αρχικό της στόχο.
Αγαπά τα χάδια και γουργουρίζει γατίσια.
Κάποιες φορές σουφρώνει τα δυο της φρυδάκια και κάνει ξανά πως είναι μωρό κι αμέσως μετά υψώνει τη φωνή και θέλει να τη λογαριάσουμε για μεγάλη.
Διεκδικεί κάθε δικαίωμα από τη ζωή άφοβα με τρόπο που δε σε θυμώνει ποτέ, έστω κι αν πρέπει να καμωθούμε πως μας θύμωσε.
Βάζει στα μαλλιά κοκαλάκια και φτιάχνει τέλειες πλεξουδίτσες. Νωρίς νωρίς εγκαταλείπει τα φουστάνια και προτιμά τα τζην και τα παράξενα βραχιόλια, τα σκούρα μπλουζάκια, τις αλυσιδίτσες στο πόδι, το αεράτο βάδισμα.
Αργεί πάντα να ετοιμαστεί και αργεί επίσης να επιστρέψει.
Ξέρει καλά να γέρνει με τρόπο το κεφαλάκι και να σου κάνει νοήματα πίσω από την πλάτη των άλλων σα γνήσιο θηλυκό. Σχολιάζει έτσι τις αντιδράσεις τους που ποτέ μα ποτέ δεν παίρνει στα σοβαρά.
Δεν φοβάται τίποτα ακόμα κι όταν εμείς ουρλιάζουμε σχεδόν όταν ανακαλύπτουμε  τα επικίνδυνα καμώματα που σκαρφίζεται.
Της μοίρας τα ταρακουνήματα που κερνά αρρώστιες και κακοτυχίες ξέρει να τα πιάνει από τα μαλλιά. Κι όλα τότε υποκύπτουν στη δική της θέληση. Μ' ένα μαγικό τρόπο σκύβουν το κεφάλι και χάνονται. Κι εμείς που τη χάσαμε πια ετούτη τη δύναμη με τα χρόνια, λέμε μοναχά "θυμάσαι τότε;" και τρέμουμε σε κάθε παραστράτημα κι απομένουμε αδύναμες να θυμηθούμε στ' αλήθεια εκείνο το κουράγιο και τη θέληση... Απομένουμε μονάχα να χαζεύουμε ομοιότητες, κινήσεις και συνήθειες που μας θυμίζουν τα δικά μας δώδεκα ή τα δικά μας δεκατέσσερα, τη δική μας αέρινη ύπαρξη...

 Κείνη γελά δυνατά και μας κοιτά με τσαχπινιά, χαζεύοντας τον ήλιο που αχνοφαίνεται καθώς χαράζει μετά το πανηγύρι. Κι ανάγκη τότε, αλήθεια, δεν έχουν τις μανάδες οι κόρες του γιαλού, οι καριώτικες, του κόσμου όλου. Οι άτρωτες.

 Καλό ξημέρωμα, μικρές φιλεναδίτσες...





4 σχόλια:

Το Φαουδι είπε...

Σίγουρα κάτι καλό θα έκαναν και οι μανάδες τέτοιων κορών!

Ανώνυμος είπε...

...''λέμε μονάχα...θυμάσαι τότε?
...αδύναμες να θυμηθούμε , στ' αλήθεια ...εκείνο το κουράγιο και τη θέληση....''......................
Να 'χουν τούτες οι κόρες του ..γιαλού....
πάντα...τη δύναμη ψυχής,...να προχωρούν...
προς το ύψωμα ζωή.....να σηκώνουν τα μάτια....χωρίς φόβο....και με φωνή που να βροντά.....ΝΑ ΓΝΕΦΟΥΝ ΣΤΗ ΖΩΗ...ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ.....και θα 'ρθει η αυγή....και θα...Ανατείλει ....ο....ήλιος....


και όσο για τις μαμάδες[.....]...δυνατές να θυμηθούμε...στ'αλήθεια ...εκείνο το κουράγιο.....εκείνη τη θέληση......


[η ανάρτησή σου φιλεναδίτσα μου...ήταν....ένεση.....μα όπως και να το κάνεις ....λίγο ματώνει..λίγο πονάει....έ!...και το ..΄δάκρυ της ...το 'χει...κάθε ενεσούλα...].
να μου σαι ΚΑΛΑ....
Σίρο Ρεδόνδο.

Τηρίματα είπε...

Φαουδάκι, καλησπέρα...
Μπα, μη θαρρείς, δεν είμαστε και παιδαγωγικό πρότυπο. Τη μια ουρλιάζουμε, την άλλη γελάμε και κρυφοκαμαρώνουμε.
Αγαπάμε, βεβαίως.
Α, όσο γι' αυτό...

Τηρίματα είπε...

Καλώς το Σίρο...
Ηπογύρισες κεφάτη βλέπω. Μ' αρέσει που τα 'πιάνεις και δίνεις και συμπλήρωμα.
Θυμάσαι παλιά, το "συμφωνώ και επαυξάνω"; Χα, χα

(Ωχ, πάλι "θυμάσαι" είπα, πρέπει να τις κόψω κάτι τέτοιες γεροντίστικες συνήθειες...
Να με μαλώνεις.)