Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Μια βόλτα όμορφη

Φωτό: Βαγγελίτσα
Σας συνάντησα όλες μαζί πριν δυο μέρες.
Και τα μικρούλια...
Δεν είχε περάσει και μεγάλο διάστημα,
μα το σκηνικό ίδιο.
Αγκαλιές δυνατές και σηκώματα,
τσιρίδες και παλαίστρα.
Όπως τότε...
"Πού ήσουν καλέ; Σε πεθυμήσαμε.
Πάμε μια βόλτα;"
Η παρουσία μου και η βόλτα συνυφασμένες από παλιά.
Τότε που σας έπιανα από το χέρι -θυμάστε;- και επειδή δεν ήσασταν δύο ποτέ,
έβαζα τη μια να κρατά το χεράκι της άλλης.
Μια παρέα παράξενη.
Η τρελή και τα ψυχοπαίδια της...
( Έτσι με αποκαλούσατε, γιατί μ' άρεσε να κάνουμε διάφορες τρέλες. Η καρδούλα μου τό 'ξερε...)


Καρδιοχτύπι για κάθε αυτοκίνητο που περνούσε από δίπλα σας.
Καρδιοχτύπι για κάθε περίεργο που μας πλησίαζε στο βουνό.
Καρδιοχτύπι για κάθε πέσιμο από τις κούνιες,
για κάθε καυγαδάκι που ξεσπούσε απότομα,
για κάθε πείσμα παιδικό.

Ύστερα κύλησε ο χρόνος...
Γκρίνιαζα τώρα γιατί αργούσατε να ετοιμαστείτε,
μα μέσα μου καμάρωνα,
έτσι όπως βάφατε ματόκλαδα και χείλη,
τόσο όμορφα που φτιάχνατε τα μαλλάκια σας.
"Βάψου κι εσύ, γριέτζω μου" μου λέγατε και πέφτατε πάνω μου γελώντας
καθώς εγώ έτρεχα πανικόβλητη και τάχα θυμωμένη για το παρατσούγκλι.

Στο μετρό με καθησυχάζατε για κάθε οδηγία που σας έδινα
"Έλα τώρα, ξέρεις πόσες φορές έχω μπει;"
Κι εγώ επέμενα να σας θυμίζω την πρώτη φορά
και τ' αστεία σας καμώματα.

Χαθήκαμε στα στενά της Πλάκας...
Γελώντας, κρατώντας τα χέρια μας ζεστά και την ψυχή μας γεμάτη.
Κι εγώ συνέχιζα να σας μετρώ, μη χαθεί καμιά σας
"ένα, δύο, τρία.....επτά"
"Έλα τώρα, έχουμε τα κινητά μας, μη φοβάσαι"
μου ψιθυρίζατε στ' αυτί σκύβοντας.
Γιατί είσαστε ψηλότερες τώρα, ομορφότερες
κι όχι πια με χαμόγελο μονάχα, μα με γέλιο δυνατό,
με δύναμη πρωτίστως...

Και με πήγατε μια βόλτα όμορφη, αξέχαστη....
Εσείς, αγάπες μου, όχι εγώ....

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Γράμμα απ' το χωριό


Ανήμερα Χριστούγεννα 2010.
Όλα ήταν ήσυχα κι ερημικά. Άνθρωπος κανείς. Μόνο που η πεζούλα μας- θυμάσαι;- γκρεμίστηκε, πάει. Πονάει η ψυχή μου μ' αυτά, αλήθεια, αν και αναγκαίο θα μου πεις... Να εκσυγχρονιστούμε και να γίνουμε ομορφότεροι. Ελπίζω ο πλάτανος- φυτεμένος  τέσσερις γενιές πριν- ν΄αντέξει την αλλαγή και το...ξεβράκωμα, τώρα στα γεράματα...



Όλα ήταν ήσυχα κι ερημικά. Ευτυχώς τα παντελόνια του μπάρμπα που χορεύουν χαρούμενα στο καταπράσινο πεζούλι μας μας θυμίζουν πως ο τόπος ετούτος κατοικείται ακόμη... Για πόσο ακόμη άραγε;



Πάντως η μικρούλα μου έμαθε ένα ακόμη παλιό μονοπάτι...
Μόνο που το μέρος δεν ήταν πια όμορφο και κατάφυτο όπως το θυμόμουν παιδί. Τα κατσίκια έχουν εξαντήσει την ετοιμοθάνατη πια φύση του βουνού...
 Έτσι, αντί για κούμαρα μαζέψαμε ξερά κλαδιά κι ανάμματα ...




Και καταφέραμε τουλάχιστον ν' ανάψουμε το τζάκι. Και φέτος.
 Έτσι, να ζεστάνουμε το σπίτι, λίγο να φύγει η μούχλα και να μαζευτούμε όπως παλιά. Κείνοι που έμειναν έστω.


Και μια βόλτα ως τα Τηρίματα λίγο πριν επιστρέψουμε στους πολλούς...
Ουπς! Παραλίγο.... Προσεκτικά τα βήματά μας! Έρχεται νέον έτος και δύσκολο κατά τας γραφάς.
 Στο βάθος όμως διακρίνεται φως. Και το δέντρο στην άκρη του γκρεμού, που το παρατηρώ από μικρή, συνεχίζει να μεγαλώνει παρά τα μπουρίνια, την έλλειψη εδάφους και τους δυνατούς αέρηδες. Ας πάρουμε από δαύτο δύναμη να συνεχίσουμε τα δικά μας "αέρινα", όπως λέει μια φίλη, πετάγματα. Ή και να ριζώσουμε κάπου. Ποιος ξέρει... Μα 'να ναι ευήλια, με φρέσκο αέρα και όμορφη θέα. Αλλιώς...




φωτογραφίες: tirimata