Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Απ' έξω προς τα μέσα


Κοιτώντας απ' έξω προς τα μέσα βλέπεις τα ερείπια απ' τη στέγη που κατέρρευσε πια.
Χθες ήταν που 'χε στο ράφι βαζάκια με γλυκό, άνυδρες ντοματίνες που κρέμονταν από την οροφή,  το μπότο με γάλα πρόσφατα αρμεγμένο και καθούρες  στον τενεκέ με την άρμη που έκλεινε με πλάκα φερμένη από το βουνό. Πίσω από τα συκόφυλλα, που δεν υπήρχαν τότε, το γυναικείο πρόσωπο με το ζεστό  χαμόγελο και τις καλές κουβέντες, έπαιρνε φύλλα από εφημερίδες, τα έβρεξε με ξύδι από τη γυάλινη μπουκάλα και καθάριζε με επιμέλεια τα τζάμια.

Αν πας από τη μέσα πάντα και δεις από το παράθυρο, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το ίδιο φως από τις ακτίνες του φθινοπωρινού ήλιου που πασχίζουν να βρουν μια διέξοδο ανάμεσα στο πυκνό φύλλωμα από τη μουριά, το μονοπάτι άθικτο, χωρίς να λείπει ούτε μια πλάκα, λες και καρτερεί τα γνωστά βήματα αγαπημένων.

Κι απ' έξω κι από μέσα εκείνη που επικράτησε για πάντα, φερμένη απ' άλλα μέρη, ξένη. Η σιωπή. Δεν ξέρει "Καλημέρα", "Καλό ξημέρωμα", το "Ήντα κάνετε", το "Για πού το 'βαλες"...

Χτυπά στα μηνίγγια και παρασυνεικάζεις. Σκύβεις με λαχτάρα και κολλάς το πρόσωπο στα θολά τζάμια. Βάζεις τα δυο χέρια πλάι στα μάτια να σκιάζουν το σήμερα και γυρνάς πίσω, καθώς οι κόρες κινούνται γύρω-γύρω στα χαλάσματα. Την ψάχνεις. Μάταια. Εκείνο που φαίνεται καθαρά είναι μόνο η ταλαιπωρημένη αυλή με τα μπάζα και στο βάθος ορθώνεται μπροστά σου το καινούριο, διώροφο με μπαλκόνι και αλουμίνια πορτοπαράθυρα. Κλειστά. Άνθρωπος κανείς. Οι μνήμες δεν τ' ακολουθούν.  Με μια ψυχρή τελειότητα που σε κάνει να μη θες να το πλησιάσεις.
Ετούτο ήταν η ύβρις, αναλογίζεσαι, καθώς η χώρα θάβει μια μια τις αναμνήσεις και πέφτει αναστενάζοντας από το βάρος των χρημάτων που ξοδεύτηκαν για ένα ....καλύτερο αύριο με καλοριφέρ, πλακάκια, κλιματιστικά και κάθε λογής ανέσεις. Θάφτηκαν κι οι συνταγές για το καλό γλυκό κι η όρεξη ακόμη. Για κουβέντες, καλωσορίσματα και καφεδάκια στις αυλές.

Συνεχίζεις το μονοπάτι. Μια υποψία σε πιάνει αγκαζέ. Ποιος ξέρει; Μπορεί ν' ανταμωθούμε στα χωράφια. Ή κοιτώντας από το παραθύρι κάνοντας τα σωστά όνειρα τούτη τη φορά. Μαζί, με άδειες τσέπες και χαμόγελα κοιτάζοντας από τα μέσα μας τον έξω κόσμο που θα'χει μόνο δροσιά, κουβέντα και κάνα δυο φιλήσυχους γειτόνους.
Αρκούσε τότε; Γιατί όχι;



Δημοσιεύτηκε στο ikariamag  - Οκτώβρης '11

4 σχόλια:

SoDurck είπε...

αλουμίνιο... καλύτερο συμβολισμό δεν θα μπορούσες να αναφέρεις.
Καθόλα βιομηχανικό προϊόν. Ο άνθρωπος δεν έχει πολλά πολλά μαζί του. Μόνο επί χάρτου μπορεί να κάνει όνειρα μαζί του. Το αλουμίνιο δε συγχωρεί λάθη.
Σε αντίθεση με το σίδερο... που είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση... που μπορείς να το έχεις στα χέρια σου και να αυτοσχεδιάζεις. Κι αν κάνεις λάθος, σου χαμογελάει και είτε σου επιτρέπει να το αφήσεις έτσι είτε να το ζεστάνεις και να το διορθώσεις. Έτσι δεν διορθώνονται και οι άνθρωποι; με ζεστασιά...

Καλημέρα :)

Τηρίματα είπε...

Καλησπέρα, καλή μου...
Ναι, έτσι διορθώνονται οι άνθρωποι. Ή μάλλον τα λάθη τους, γιατί οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουν ακόμη κι αν βάλουν τα καλά τους χρώματα, ακόμη κι αν μπογιατιστούν ή μπουν σε καλούπι, πάντα ο αληθινός τους εαυτός θα ξεπηδά από τη σκουριά.
Τα σφάλαμτά τους όμως εύκολα διαλύονται, αν υπάρχει, όπως λες, ζεστασιά κι αγάπη.

ολα θα πανε καλα... είπε...

Καλημέρα και χρόνια πολλά για τη νέα χρονιά,με υγεία και πολλές στιγμές χαράς!
Πάρα μα πάρα πολύ όμορφη η φωτογραφία,ιδιαίτερα τα συκόφυλλα δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο στο γκρίζο.Μπράβο.
Όσο για τις αναμνήσεις και τα παλιά σπίτια/κτίσματα,έτσι είναι,κοιτάς μέσα από ένα παραθυράκι και ξαναζωντανεύουν οι μνήμες σα να'ταν χθες.Και συγκινείσαι.Και δακρύζεις,κρυφά ή φανερά.Αλλά δεν είναι κανείς εκεί(συνήθως).Αλλιώς δε θα κοιτούσες από το παράθυρο μη βρεις κανέναν.Θα σε καλωσόριζε στην αυλή...
Να'σαι καλά!

Τηρίματα είπε...

Γωγούλα μου, τι ευχάριστη έκπληξη! Να σου πάνε όλα καλά φέτος. Μακάρι και να ξαναζωντανέψουν οι αυλές, να πιούμε και κάνα καφεδάκι...
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Φιλάκια