
- Ε, κάτσε λίγο και α πάμε μαζί...
Συνήθως βέβαια δεν τον πάμε ποτέ. Έχουμε γίνει καχύποπτοι από τότε που κάποιοι ξερίζωσαν μερικούς σταλαγμίτες του για σουβενίρ...
Πιο καλά δικό μας... Να κρατά ζεστά τα παιδικά μας χνώτα και τις τσιρίδες μας κάθε φορά που κρυφά από γονείς και γιαγιάδες, παίρναμε φακουδάκια και σύνεργα εξερεύνησης και κινούσαμε για τα δροσερά του έγκατα πάντα με τρόμο πριν το έμπα και πάντα με περηφάνια κατά την έξοδο. Θέλαμε να κρατά ζεστά και τα χνώτα των κάποτε μόνιμων κατοίκων του, κάποιων ξεχασμένων ανταρτών του εμφυλίου που 'χαν αφήσει εκεί τα σημάδια τους. Κονσερβοκούτια κι άλλα υπολείμματα μιας παράνομης διαβίωσης βρίσκονταν εκεί ακόμη και πριν λίγα χρόνια κι έκαναν τη φαντασία μας να κάνει άλματα.

Άλλοτε βαριόμασταν τις τάχα μου ανακαλύψεις και πηγαίναμε εκεί για δροσιά μες το λιοπύρι του Ιουλίου. Κάποιοι, αλλά μην το πείτε πουθενά, που 'χαν βρει κάναν καλοκαιρινό έρωτα πήγαιναν και για φιλάκια υπόγεια, με την εγγύηση ότι θα 'μεναν κρυφά για πάντα...
Τέλος της ξενάγησης, καλησπέρα σας...
3 σχόλια:
Άγνωστο στους ξένους, όντως...
Αλλά τι κρυφά φιλάκια μας λες, αφού τα γράφετε στα μπλογκ!
Καλημέρα :)
Ωωω, υπέροχο...
Έλα, βρε Β. δεν είπα και ονόματα... Ανώνυμα, υπόγεια και του περασμένου αιώνος. Τρέχα γύρευε...
Σ' ευχαριστώ, άγνωστη φίλη! Καλώς όρισες...
Δημοσίευση σχολίου