tag:blogger.com,1999:blog-58564869777285190182012-03-04T23:46:10.731+02:00Σ΄ενός γκρεμού την άκρη...Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.comBlogger781100tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-21507144923416981882012-03-04T23:46:00.000+02:002012-03-04T23:46:10.742+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9RIlfg5p5S0/T1PgWTbgdXI/AAAAAAAAAT8/fLQrEZo6hs0/s1600/%CE%B7+%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-9RIlfg5p5S0/T1PgWTbgdXI/AAAAAAAAAT8/fLQrEZo6hs0/s320/%CE%B7+%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1.JPG" width="240" /></a></div><div class="MsoNormal">&nbsp;Στάλθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Το διόλου ευτυχές έτος 1916. Ο Στυλιανός, εργάτης τότε στην κατασκευή σιδηρογραμμών στα βόρεια της αμερικανικής ηπείρου. Αρκετά συχνά στέλνει κάρτες με τοπία από τις πόλεις όπου διαμένει κατά καιρούς. Κυρίως από το <span lang="EN-US">Pittsburgh</span>. Η εντυπωσιακή <span lang="EN-US">Fifth</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Avenue</span>, η <span lang="EN-US">Fourth</span>, το <span lang="EN-US">Kennywood</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">park</span>….</div><div class="MsoNormal">&nbsp;Στο πίσω μέρος, στριμωγμένα καλλιγραφικά γράμματα -με στίξη και ορθογραφία υποδειγματική- δηλώνουν ότι «<i>είναι υγιής</i>» και αναρωτιούνται για την υγεία των συγγενικών προσώπων. Χαιρετούν πάντοτε «<i>τον πατέρα και τας αδερφάς</i>». Κατόπιν, εκφράζουν τη λύπη τους «<i>δια της ανεπαρκείας τροφίμων</i>» που μαθαίνει πως υπάρχει στο νησί. Στο τέλος, εκλιπαρούν για «<i>μιαν απάντησιν</i>» διότι «<i>μ’ αυτάς τας ανησυχίας κινδυνεύω να χάσω τα λογικά μου</i>».</div><div class="MsoNormal">&nbsp;Όσο κι αν αλλάζουν τα τοπία, οι φράσεις επαναλαμβάνονται με μονοτονία τραγική. </div><div class="MsoNormal">Στη γωνιά της κάρτας μένει λίγος χώρος ακόμη για να ασπαστεί την αγαπημένη του σύζυγο, την Ιωάννα, ευχόμενος κάθε φορά «<i>υγείαν, ευτυχίαν και καλήν αντάμωσιν</i>».</div><div class="MsoNormal"><o:p>&nbsp;</o:p>Είναι όλες μαζεμένες σ’ ένα φάκελο τώρα, στο πάνω μέρος του μπαούλου που έφερε από την άλλη άκρη του Ατλαντικού επιστρέφοντας έπειτα από έξι ολάκερα χρόνια.</div><div class="MsoNormal">&nbsp;Εκεί φυλάχτηκαν όλα τα προσωπικά είδη των συγγενών, των&nbsp;συχωρεμένων&nbsp;πια.</div><div class="MsoNormal"><o:p>&nbsp;</o:p>Ανάμεσά τους, ξεχωρίζει ετούτη η καρτούλα, αλλιώτικη απ’ τις άλλες, δίχως εμπορικούς δρόμους και κρεμαστές γέφυρες.</div><div class="MsoNormal">&nbsp;Το πίσω μέρος δεν έχει ούτε μια δικιά του λέξη. Σιωπηλή… </div><div class="MsoNormal">&nbsp;Ποιος ξέρει πού την ανακάλυψε, μονάχα με το ρολόι στην παλάμη, τις φιγούρες που ανταμώνουν και τις ελληνικές λεξούλες τυπωμένες. Τα ΄λεγαν όλα τούτες οι λεξούλες κι ας φαίνονται σήμερα κάπως ανόητα ρομαντικές.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i>«Σαν παύσει &nbsp;η δουλειά μου στας πέντε. <o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i>Γιατί;<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i>Κοντά σου να τρέξω ζητώ. <o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i>Αχ, γιατί;»<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">&nbsp;Ήταν αρκετές για εκείνον. Να του δώσουν τη δύναμη και να σπάσει τον καθωσπρεπισμό της εποχής. </div><div class="MsoNormal">Δε ρώτησε για την υγεία κανενός. Μήτε χαιρετισμούς έστειλε, μήτε ασπασμούς. </div><div class="MsoNormal">Αγόρασε το φάκελο, έγραψε τ’ όνομά της, το χωριό, το νησί, τη χώρα…</div><div class="MsoNormal">Και την ταχυδρόμησε σκέτη.</div><div class="MsoNormal">Να μας μεταδίδει ακόμη, με τ’ άσβηστά της χρώματα και λόγια, τον καημό του αποχωρισμού και τη λαχτάρα του ανταμώματος. Ή, αν θέλετε, τον πόνο του ανθρώπου που έπρεπε πια να συνηθίσει να ζει μονάχος, με ξένες λέξεις και σε ξένα τοπία. Γράφοντας τυπικές επιστολές κι αναμένοντας «<i>μιαν απάντησιν»</i>.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-2150714492341698188?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-20849389609402670002012-02-22T20:03:00.000+02:002012-02-22T20:03:50.440+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><i>Πλάι στις λεγεώνες των σκοτεινών προλεταρίων</i><br /><i>που μοχθούν με την πιο φριχτή απόγνωση</i><br /><i>ζωγραφισμένη στα κέρινα πρόσωπά τους για το ψωμί,</i><br /><i>πλάι στην αγωνία της ανεργίας, της πείνας και της αρρώστιας</i><br /><i>που αποχαυνώνουν τον άνθρωπο,</i><br /><i>ιδού τα θλιβερά τάγματα των λαχανιασμένων αναζητητών που,</i><br /><i>σφενδονισμένοι σαν από μια πελώρια φυγόκεντρο δύναμη</i><br /><i>στο περιθώριο της ζωής, ψάχνουν ανέλπιδα μες το σκοτάδι</i><br /><i>να βρουν τον ονειρεμένο δρόμο της επιστροφής</i><br /><i>προς κάποιο κεντρικό σκοπό. Είναι η σκεπτόμενη νεότητα</i><br /><i>της παράδοξης εποχής μας που κι όταν δεν πρόφτασε</i><br /><i>να ζήσει τη φρίκη του ανθρωπομακελειού,</i><br /><i>μεγαλωμένη μέσα στην αγωνία των μεταπολεμικών χρόνων,</i><br /><i>βρέθηκε μες το τρίστρατο όπου οι πιο σεβάσμιοι πίνακες</i><br /><i>των παλιών αξιών χλευάζονται από την πιο σαρκαστική,</i><br /><i>την πιο τραγική πραγματικότητα. </i><br /><i>............................................................</i><br /><i>Με τις δυο μεγάλες αυτές φτερούγες ο άνθρωπος</i><br /><i>υψώθηκε ανάμεσα ουρανού και γης σαν ημίθεος.</i><br /><i>Τι γλυκιές λέξεις! Τι αιώνιες ιδέες! Ελευθερία- Ισότητα!</i><br /><i>Μα ωστόσο φύσηξε βοριάς και σηκώθηκαν από τα μάτια μας τα πέπλα.</i><br /><i>Μόνον αυτό δεν είχαν υπολογίσει οι θεωρητικοί ιδεολόγοι!</i><br /><i>Ελευθερία, ναι. Μα ελευθερία εμπορική, οικονομική.</i><br /><i>Ατομιστικό άπλωμα του κεφαλαίου, που φτάνει</i><br /><i>ως την κρατική κατάκτηση μερικών "βάρβαρων" αποικιών (για εκπολιτισμό!)</i><br /><i>για να γυρίσει στα εθνικά σύνορα να πραγματώσει και την κατάκτηση του προλεταριάτου.</i><br /><i>Ελευθερία, ναι. Αν μπορείς, απλώσου κι εσύ. Μ' αν δεν μπορείς,</i><br /><i>αν δεν στέργεις τους ίδιους τρόπους, αν σου έκανα με την ελευθερία</i><br /><i>που διάθετα εγώ αδύνατο το δικό σου άπλωμα- υποτάξου! </i><br /><i>Και η Ισότητα; Πραγματοποιημένη σ΄όλους τους εξωτερικούς τύπους</i><br /><i>-εκτός από την οικονομική, γιατί εκεί η Ισότητα ήταν τόσο</i><br /><i>αντίθετη με την ...Ελευθερία.</i><br /><i>........................................................</i><br /><i>Όχι, δεν είσαστε σεις που θα θυσιάσετε την ελευθερία,</i><br /><i>γιατί κανείς δεν διακυβεύει το ανύπαρκτο πια.</i><br /><i>Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος παρά μόνο</i><br /><i>σε ένα σύνολο ελεύθερων ανθρώπων,</i><br /><i>και η πιο ουσιαστική επιβεβαίωση της ελευθερίας</i><br /><i>είναι ο αγώνας για την κατάκτησή της.</i><br /><i>Γιατί η συμπαθητική πλάνη της δημιουργίας ηρωικής προσωπικότητας</i><br /><i>εξανεμίζεται μπροστά στο κοσμογονικό ανέβασμα</i><br /><i>μιας ολόκληρης ανθρωπότητας που ανάμεσα από τη θηλειά</i><br /><i>της κρεμάλας της επήρε επίγνωση της αξίας της.</i><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">Από το άρθρο του Γιάννη Μηλιάδη&nbsp;</span><br /><span style="font-size: x-small;">"Ανησυχίες και πλάνες" δημοσιευμένο στο 9ο φύλλο του περιοδικού "Σήμερα" το Σεπτέμβρη του 1933</span><br /><span style="font-size: x-small;">Το περιοδικό έβγαλε μόνο 13 τεύχη από τον Γενάρη του 1933 ως το Γενάρη του 1934.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: x-small;">Σύμφωνα με τον Τάσο Βουρνά "Μέσα στις σελίδες του Σήμερα πραγματώνεται η πιο παράδοξη ιδεολογική συνύπαρξη που χαρακτηρίζει ωστόσο ανάγλυφα την πρωτοπορία των επαναστατημένων αστών ενάντια στην τάξη τους"</span><br /><span style="font-size: x-small;"><br /></span><br /><span style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-2084938960940267000?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-47273453102917214022012-02-11T21:16:00.000+02:002012-02-11T21:16:37.875+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcREJKzCH9ogEElyvV662DPWzlLYbU1N-y7dw4fxx2dsbwS-orpI" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcREJKzCH9ogEElyvV662DPWzlLYbU1N-y7dw4fxx2dsbwS-orpI" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό από<a href="http://tofonikokouneli.blogspot.com/"> εδώ</a></td></tr></tbody></table><div style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br /></div><div style="text-align: left;">&nbsp;Το ψάχνω διαρκώς. Στους δρόμους, στα λεωφορεία, στα μαγαζιά, στις βόλτες. Είναι σαν το παιχνιδάκι που παίζαμε παλιά ψάχνοντας για το δαχτυλίδι που κρύβονταν στις χούφτες των άλλων παιδιών. &nbsp;Μόνο που τώρα αλλάξαν οι καιροί. Ένα απλό χαμόγελο, αληθινό, ξένοιαστο, τούτο αναζητώ κάθε μέρα.&nbsp; Είναι αρκετό για να λέω ότι κέρδισα.&nbsp;Κρύβεται ανάμεσά μας ξεχασμένο, τσαλακωμένο στις τσέπες, κρυμμένο στην πίσω πλευρά της στάσης, μέσα σε σκοτεινιασμένες καρδιές κι πίσω από δόντια σφραγισμένα.&nbsp;Αν κατορθώσω να το ανακαλύψω, σταματώ την αναζήτηση και ησυχάζω κάπως, ελπίζω.&nbsp;Την άλλη μέρα αρχίζω από την αρχή. Τελευταία περνούν βδομάδες κι εγώ ακόμη ψάχνω. Χάνω πολλούς γύρους έτσι. Μα πού και πού το βλέπω ξαφνικά να λάμπει...</div><div style="text-align: left;">&nbsp;Μια Τρίτη, για παράδειγμα, το βρήκα κρυμμένο στο καθρεφτάκι ενός αμαξιού. Η συννεφιασμένη γυναίκα που οδηγούσε έχοντας για μοναδική κουβέντα την απαράδεκτη κατάσταση της χώρας, τις αδικίες και τα τζάμπα γράμματα που έμαθε, σήκωσε το κινητό, πήρε μια ανάσα ανακούφισης, κατάλαβα ότι δεν ήταν από τράπεζα το τηλεφώνημα, και τσουφ! έσκασε μύτη... Ένα&nbsp;αδιόρατο&nbsp;χαμόγελο στο καθρεφτάκι κι ένα γελάκι έπειτα, μάλλον μυστηριώδες, απευθυνόταν σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που βρίσκονταν στην άλλη άκρη της γραμμής, αρκετό για να μου χαρίσει την πρώτη και μοναδική νίκη της εβδομάδας.</div>&nbsp;Την προηγούμενη Πέμπτη, στο&nbsp;χασάπικο, ο πρόσχαρος -μέχρι πέρσι- κρεοπώλης δεν είχε πια κανένα ενδιαφέρον για την αναζήτησή μου. Πάνω από το ψυγείο με τα κρέατα έχει τοποθετηθεί μια τεράστια οθόνη και παραμορφωμένες φάτσες με γουρλωμένα μάτια, σφιχτά χείλη και στεντόρεια φωνή ενημερώνουν συνεχώς για τις δυσάρεστες εξελίξεις, την ταλαιπωρία από τις ουρές, την αγανάκτηση γερόντων που ψωνίζουν στις λαϊκές αγορές, τη γενική&nbsp;απογοήτευση που πλανάται. Έτσι εξασφάλισε πια κι αυτός, μόνιμα σχεδόν, δυο μεγάλες ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια, μια τρεμουλιαστή φωνή&nbsp;και μια τεράστια ευχαρίστηση την ώρα που τεμαχίζει τα κομμάτια μόσχου. Καμιά φορά πάει να με ξεγελάσει σκάζοντας ένα ψεύτικο χαμόγελο καθώς μου δίνει τα ρέστα, μα είναι τόσο φανερό πως το κάνει μόνο και μόνο για να παραμείνω πελάτισσα, που το αγνοώ εντελώς.<br />&nbsp;Κείνη τη μέρα όμως όμως εμφανίστηκε τρέχοντας η μικρή του κόρη, πήγε πίσω από το ταμείο, του τράβηξε το μανίκι κι εκείνος τη σήκωσε ψηλά, της έσκασε δυο φιλιά, έπαιξε με τα κοτσιδάκια της, δεν ξέρω αν οι ρυτίδες είχαν χαθεί για λίγο, μα η μικρούλα με κοίταξε πονηρά πίσω από τη γυρισμένη πλάτη και μου έδωσε μια νίκη ακόμη. Ένα γέλιο γάργαρο, αληθινό.<br />&nbsp;Αυτή τη βδομάδα δεν κέρδισα ούτε πόντο. Ένα πρωί, που 'χε ήλιο κάπως κι εγώ είχα όρεξη, ακολούθησα μηχανικά ένα ζευγαράκι που μου φάνηκε ευτυχισμένο. Λέω από μέσα μου, κάτι ευχάριστο θα πουν και θα γελάσουν, μα τίποτα. Κατέβαιναν σιωπηλοί, ο καθένας στις δικές του σκέψεις, έστριψαν στο στενάκι της εφορίας. Συνέχισα το δρόμο μου. Παρακάτω μια παρέα ηλικωμένων αντρών μαζεμένοι στο παγκάκι, κρατούσαν κομπολόγια και κουβέντιαζαν σιγανά. &nbsp;Πέρασα ξυστά, έκανα πως έδενα τα κορδόνια, άκουσα δυο φριχτές κουβέντες, του τύπου "καλύτερα ήταν τότε στη δικτατορία, τέτοια δεν είχαμε..." κι έφυγα βιαστικά χάνοντας πια κάθε διάθεση για παιχνίδι.<br /><br />&nbsp;Αν βρείτε κάνα γελάκι, στείλτε... Τώρα που σκοτεινιάζει έχει περισσότερο ενδιαφέρον η αναζήτηση.<br />&nbsp;Καλή επιτυχία...<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-4727345310291721402?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-58060507559463256962012-02-04T16:37:00.000+02:002012-02-04T16:37:30.558+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RUiNHKsBVB0/Ty0niT8JFbI/AAAAAAAAATU/3kuMkcLx2cA/s1600/spitia+droutsoulas+146.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-RUiNHKsBVB0/Ty0niT8JFbI/AAAAAAAAATU/3kuMkcLx2cA/s320/spitia+droutsoulas+146.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Το πατρικό του Νικόλα στην ερειπωμένη, τώρα, γειτονιά</td></tr></tbody></table>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Ο Νικόλας από τη γειτονιά του Ξερέδου, ήταν άνθρωπος αγνός, καλοσυνάτος κι αυθόρμητος. Γεννημένος στις αρχές του περασμένου αιώνα "ημπέρδεψε" από μικρός και πήγε στον πόλεμο. Του 'τυχε μια αρρώστια όμως, ή τραυματίστηκε, και πήγε σε νοσοκομείο στην Αθήνα. Έκαμε καιρό να γίνει καλά. Μια νοσοκόμα το λοιπόν, ομορφούλα και περιποιητική του 'κλεψε την καρδιά. Την παντρεύτηκε κι αποφάσισε να μείνει εκεί για πάντα. Μα οι συνήθειες των ανθρώπων ήτανε ξένες γι' αυτόν κι η προσαρμογή δύσκολη.<br /><br />&nbsp; &nbsp;Όταν λοιπόν πήγαινε στο νησί, τα καλοκαίρια, ημάζευε τους χωριανούς και τους έλεγε τα παθήματά του.<br />"<i>Ακούτε, βρε, ήντα τραβώ.... Να, ησκέφτηκα να βαφτίσω την κόρη μου το χειμώνα. Κάνουμε τις ετοιμασίες, πάμε στην εκκλησά κι έρχεται η ώρα να πληρώσω τον παπά..."</i><br /><i><br /></i><br />&nbsp; Στο&nbsp;νησί, τα χρόνια εκείνα, ο παπάς πήγαινε με το γαϊδουράκι στα χωριά, πρόσωπο σεβάσμιο ιδιαίτερα. Ποτέ δεν καταδεχόταν να μιλήσει για χρήματα. Ασέβεια θεωρούνταν και ξεπεσμός. Άμα είχε κάποιος και του 'δινε, είχε καλώς, άμα δεν είχε να του δώσει, πάλι καλώς, γίνονταν το μυστήριο, καθόταν ο παπάς κι έτρωγε με τους συχωριανούς κι έδινε τις ευχές του.<br /><br />"<i>...πάω λοιπόν, στον παπά και βγάζω με καμάρι ένα καλό ποσό που 'χα μαζέψει με βάσανα και κόπους. Ήτονε και οι ξένοι εκεί και ήθελα να κάμω καλήν εντύπωση. Ηφαντάστηκα πως θα γυρίσει και θα μου πει "φχαριστώ", να του φιλήσω κι εγώ το χέρι και να πάμε στην ευχή του Θεού. Κι αυτός, βρε παιδιά, ήντα γυρίζει και μου λέει; </i><br /><i>-Λίγα είναι. Πρέπει να δώσεις τουλάχιστον άλλα τόσα.</i><br /><i>Ήπιασα ν' αναψοκοκκινίζω...</i><br /><i>-Και γιατί παρακαλώ, να δώκω άλλα τόσα; Ε σου φτάνουν;</i><br /><i>-Γιατί, τέκνον μου, είμαστε τρεις οι παπάδες και πρέπει να τα μοιραστούμε.</i><br /><i>-Τρεις είστε οι παπάδες; Κι εμένα με ρωτήσατε αν ήθελα τρεις;</i><br /><i>Ηφούντωσα, παιδιά, και βάζω μια φωνή που μ΄άκουσαν ούλοι κι απομείναν σαστισμένοι για ώρα πολύ... Και πάει, που λέτε, κι η καλήν εντύπωση...</i><br /><i>-Άκου να δεις, εγώ είμαι αφ' τη Νικαριά κι αυτά τα κόλπα εν τα σηκώνω. Άκου ήντα θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Έναν παπά ήθελα, έναν είδα κι ένανε θα πληρώσω."</i><br /><br />Έμεινε η φράση και τη λένε στο νησί κάθε φορά που πρέπει να πληρώσουν για κάτι παραπανίσιο. <br />Ταιριάζει σε πολλές περιπτώσεις. Έχει, πώς να το κάνουμε, μια διαχρονικότητα...<br />Ό,τι θέλουμε θα πληρώνουμε κι ό,τι είναι αναγκαίο. Μην τα σηκώνουμε τέτοια κόλπα, ξέρετε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5806050755946325696?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-51935087522532556032012-01-28T14:57:00.001+02:002012-01-28T20:26:34.851+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2OomsEdmemk/TtaG-YHtItI/AAAAAAAAARY/F6yk6haatcE/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+005.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" height="320px" src="http://2.bp.blogspot.com/-2OomsEdmemk/TtaG-YHtItI/AAAAAAAAARY/F6yk6haatcE/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+005.jpg" width="240px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Τοποθεσία: Αθέρας. Όνομα: ας&nbsp;το πούμε&nbsp;"Προς τα Διπλόρυακα"</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Η αρχή του μοναπατιού δεν ήταν έτσι κάποτε. Μα&nbsp;η ξεραμένη κουμαριά, μάρτυρας της αδηφαγίας των επιδοτούμενων κεφαλών εριφίων και προβάτων, σου δείχνει ότι τα πράγματα άλλαξαν.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--TJO5NcqIBc/TuTjmxtjSII/AAAAAAAAARw/CgKOgIS0ueU/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+006.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" mda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/--TJO5NcqIBc/TuTjmxtjSII/AAAAAAAAARw/CgKOgIS0ueU/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+006.jpg" width="240px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Κάτι απομένει όμως. Κι έτσι βρίσκεις τα παλιά πετραδάκια να στέκουν εκεί, στην ίδια θέση για χρόνια, αναμένοντας πόδια ανθρώπινα, φωνές και γέλια.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-vT43fhYMw6Q/TuTm0b0GX_I/AAAAAAAAASA/KBlBAicNQs4/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+013.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" mda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-vT43fhYMw6Q/TuTm0b0GX_I/AAAAAAAAASA/KBlBAicNQs4/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+013.jpg" width="240px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Το τοπίο σκοτεινιάζει, οι νεράιδες ξεπηδούν από τα κλαριά, όλα μαγικά, όπως τότε...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xt6hebW3tgU/TuTvCBLlGfI/AAAAAAAAASY/IDAeKZK9F9o/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+004.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240px" mda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-xt6hebW3tgU/TuTvCBLlGfI/AAAAAAAAASY/IDAeKZK9F9o/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+004.jpg" width="320px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Η θέα σε γεμίζει κουράγιο κι οξυγόνο. Κι όνειρα...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Μια από τις πιο καλές "στεφάνες", έτσι ονόμαζαν οι βοσκοί τα βράχια ετούτα που τους επέτρεπαν να</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">παρατηρήσουν από μακριά&nbsp;τα κοπάδια τους, λιγοστά τότε κι αβλαβή.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-x7Hp7yqXVtE/TuTs5epd_BI/AAAAAAAAASI/4Tw6Pz9xX54/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+014.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240px" mda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-x7Hp7yqXVtE/TuTs5epd_BI/AAAAAAAAASI/4Tw6Pz9xX54/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+014.jpg" width="320px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Δεν έβρεξε φέτος πολύ, ο χείμαρρος παραμένει σιωπηλός, ο καταρράχτης καρτερεί την ύπαρξή του. Πριν χρόνια, την άνοιξη κυρίως, έρχονταν εδώ οι νοικοκυρές του χωριού για να πλύνουν τις κουβέρτες, τα χράμια και τις κουρελούδες.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Zg5gzLzIS4E/TuTt0lw35KI/AAAAAAAAASQ/F0jTZmyOLBI/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+016.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240px" mda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-Zg5gzLzIS4E/TuTt0lw35KI/AAAAAAAAASQ/F0jTZmyOLBI/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+016.jpg" width="320px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Η κοίτη, άμαθη&nbsp;από επισκέψεις πια, σου στρώνει, έκπληκτη, να καθίσεις στα πεντακάθαρα βραχάκια</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br />&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-32uxx4Wx6WM/TuTwHiXsa4I/AAAAAAAAASg/a2n0DEt7_VI/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+017.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" mda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-32uxx4Wx6WM/TuTwHiXsa4I/AAAAAAAAASg/a2n0DEt7_VI/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+017.jpg" width="240px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Το μονοπάτι συνεχίζεται προς την Αρέθουσα. Τα πόδια όμως δε βαστούν πια. Και σκοτεινιάζει. Οι λέξεις δεν συναντούν απόκριση. Είναι όλα έρημα και θλιμμένα. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Κάποτε όμως τα πετραδάκια θα ΄χουν πορτοκαλί βουλίτσες από ορειβατικούς συλλόγους, ελπίζεις. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Και παρέα. Κάποτε, σύντομα μάλλον, θα σταματήσουν οι επιδοτήσεις.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Και θα ξαναπρασινίσουν όλα.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;Ίσως να πάμε για ξύλα. Ίσως για μανίτες. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Ίσως να 'χουμε τόσο χρόνο και να πάμε μόνο, γιατί -απλά- πεθυμήσαμε βολτούλα...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">(Λίγους μήνες πριν αυτά σκεφτόμουν. Τώρα άλλαξαν οι προσδοκίες. Τώρα λέω απλά: "Ίσως και να μην περάσουν από δω οι μπουλτόζες της εταιρίας που θα αναλάβει να ολοκληρώσει την καταστροφή μετατρέποντας τον Αθέρα σε εργοστάσιο παραγωγής <a href="http://www.ikariamag.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%AC-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1">ηλεκτρικού ρεύματος</a>. Ίσως και κάποιοι καταλάβουν. Κι αφήσουν το βουνό να&nbsp;συνεχίσει τη μοναχική, μαγική ζωή του &nbsp;και τα μονοπάτια να 'χουν την αρχή, τις στεφάνες&nbsp;και τους προορισμούς τους...")</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5193508752253255603?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-72378891165612163472012-01-23T20:17:00.000+02:002012-01-23T20:17:14.544+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br />  <br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: left;"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-iJrx7dHk--c/TxyjS8B_kmI/AAAAAAAAATI/Yq35q_OiwA8/s1600/%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25AF+2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="133px" nfa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-iJrx7dHk--c/TxyjS8B_kmI/AAAAAAAAATI/Yq35q_OiwA8/s200/%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BB%25CE%25AF+2.jpg" width="200px" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό από <a href="http://cursemeornot.blogspot.com/2011/12/each-kiss-heart-quake.html">εδώ</a></td></tr></tbody></table>Το σεμινάριο ήταν για τη δημιουργική γραφή.&nbsp; Πήγα σχεδόν από σπόντα. Τυχαία γεγονότα. Φοβόμουν ότι θα συναντούσα ανθρώπους από άλλο κόσμο, κοινώς ψώνια, τάχα μου έξυπνους και τάχα μου καλλιεργημένους. </div>Μάλλον ήμουν η λιγότερη καλλιεργημένη. Όλοι τους με μάτια ξύπνια, με πρωτότυπη γραφή, με μεγαλείο. Αφήσαμε γρήγορα τα ευγενικά χαμόγελα και σχεδόν γίναμε φίλοι. Ποια σύμπτωση μας οδήγησε σ' αυτή τη συνάντηση; Ηλικίες διάφορες, εργασίες επίσης, απόψεις το ίδιο. Πώς έγινε κι αγαπηθήκαμε, ούτε που το κατάλαβα...<br />Ο δάσκαλος, απρόβλεπτος, πιότερο μας καθοδηγούσε για την προσωπική μας ζωή παρά για τα κόλπα της γραφής. Όχι πως δε μας είπε. Μπόλικα και χρήσιμα.<br /><br />Μα εκείνη, η πιο όμορφη της παρέας,&nbsp;κι εκείνος, με τα πιο γελαστά μάτια απ' όλους, αργούσαν να γυρίσουν από το διάλειμμα.<br /><br /><em>-Την αγάπη...</em>, μας έλεγε ο δάσκαλος, <em>μην την ξεχνάτε</em>, <em>αγαπήστε, μη φοβάστε,</em> <em>μια στιγμή είναι που ή τη ρουφάμε ή την αφήνουμε. Κι η στιγμή είναι σημαντικό να μένει. Παρατείνει το χρόνο. Ο έρωτας μας κάνει να πετάμε. Μη φοβηθείτε, ο έρωτας δε χωρά συμβιβασμούς, λυπηθείτε, αγγίξτε ο ένας τον άλλο, δώστε και πάρτε. Κι η γραφή μια ερωτική πράξη είναι. </em><br />Ύστερα έπαιρνε το μπουκάλι με το νερό, ρουφούσε κι αναστέναζε.<br /><br />&nbsp;Η πόρτα άνοιγε. Έρχονταν. Κάτι κοινό έχουν αυτοί οι δύο, σκεφτόμουν. Αλλά πάλι μπορεί να συζητούν για τα διηγήματα&nbsp;που πρόκειται να γράψει ο καθένας. Ή για τις ανησυχίες της γενιάς τους. Μικρά παιδιά. Κάθονταν όχι πολύ κοντά. Δεν έδιναν δικαίωμα.<br />Ύστερα τέλειωσαν οι συναντήσεις. Επίσημα. Μα εμείς συμπαθιόμασταν. Και κάναμε κάτι ωραίες κοπάνες. Βρεθήκαμε μια νύχτα σ' ένα μπαρ. Εκείνη γιόρταζε τα γενέθλιά της την επόμενη μέρα.<br />Ήρθαν τα μεσάνυχτα.<br />Της ευχηθήκαμε τσουγκρίζοντας τα ποτήρια. <br />Μα τότε, ξαφνικά,&nbsp;ένα φιλί στο&nbsp;στόμα. Παρατεταμένο. <br />Ένα ζευγάρι ανάμεσά μας!<br />Μια αγάπη φρέσκια.<br />Κοιταχτήκαμε χαμογελώντας.<br />Καμαρώναμε σιωπηλά. Περιμέναμε να τελειώσει η στιγμούλα τους.<br /><em>-Βρε, παιδιά, να μας ενημερώνετε...</em><br />Την κρατούσε αγκαλιά. Τα μάτια του, τώρα, πιο λαμπερά από ποτέ.&nbsp;Εκείνη, τώρα, ομορφότερη με ένα παράξενο φως στην όψη της.<br />Αγκαλιαστήκαμε όλοι. <br /><br />Ποιος ξέρει για τα βιβλία και τις εκδόσεις τους, ποιος ξέρει για τις αμφίβολες καριέρες...<br />Το χρόνο μας τον παρατείναμε πάντως.<br />Η στιγμούλα αυτή, το πιο σπουδαίο πτυχίο. <br /><div style="text-align: justify;">Με αντίκρισμα, αναμφιβόλως....<br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-7237889116561216347?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-87632194960151859232012-01-14T16:12:00.000+02:002012-01-14T16:12:29.012+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-iW0CF3-2XdI/TqLT5NeTTuI/AAAAAAAAANo/x5UO792x_OI/s1600/spitia+droutsoulas+022.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240px" src="http://4.bp.blogspot.com/-iW0CF3-2XdI/TqLT5NeTTuI/AAAAAAAAANo/x5UO792x_OI/s320/spitia+droutsoulas+022.jpg" width="320px" /></a></div><br />Κοιτώντας απ' έξω προς τα μέσα βλέπεις τα ερείπια απ' τη στέγη που κατέρρευσε πια.<br />Χθες ήταν που 'χε στο ράφι βαζάκια με γλυκό, άνυδρες ντοματίνες που κρέμονταν από την οροφή,&nbsp; το μπότο με γάλα πρόσφατα αρμεγμένο και καθούρες &nbsp;στον τενεκέ με την άρμη που έκλεινε με πλάκα φερμένη από το βουνό.&nbsp;Πίσω από τα συκόφυλλα, που δεν υπήρχαν τότε, το γυναικείο πρόσωπο με το ζεστό &nbsp;χαμόγελο και τις καλές κουβέντες, έπαιρνε φύλλα από εφημερίδες, τα έβρεξε με ξύδι από τη γυάλινη μπουκάλα&nbsp;και καθάριζε με επιμέλεια τα τζάμια.<br /><br />Αν πας από τη μέσα πάντα και δεις από το παράθυρο, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το ίδιο φως από τις ακτίνες του φθινοπωρινού ήλιου που πασχίζουν να βρουν μια διέξοδο ανάμεσα στο πυκνό φύλλωμα από τη μουριά, το μονοπάτι άθικτο, χωρίς να λείπει ούτε μια πλάκα, λες και καρτερεί τα γνωστά βήματα αγαπημένων.<br /><br />Κι απ' έξω κι από μέσα εκείνη που επικράτησε για πάντα, φερμένη απ' άλλα μέρη, ξένη. Η σιωπή. Δεν ξέρει "Καλημέρα", "Καλό ξημέρωμα", το "Ήντα κάνετε", το "Για πού το 'βαλες"...<br /><br />Χτυπά στα μηνίγγια και παρασυνεικάζεις. Σκύβεις με λαχτάρα και κολλάς το πρόσωπο στα θολά τζάμια. Βάζεις τα δυο χέρια πλάι στα μάτια να σκιάζουν το σήμερα και γυρνάς πίσω, καθώς οι κόρες κινούνται γύρω-γύρω στα χαλάσματα. Την ψάχνεις. Μάταια. Εκείνο που φαίνεται καθαρά είναι μόνο η ταλαιπωρημένη αυλή με τα μπάζα και στο βάθος ορθώνεται μπροστά σου το καινούριο, διώροφο με μπαλκόνι και αλουμίνια πορτοπαράθυρα. Κλειστά. Άνθρωπος κανείς. Οι μνήμες δεν τ' ακολουθούν. &nbsp;Με μια ψυχρή τελειότητα που σε κάνει να μη θες να το πλησιάσεις. <br />Ετούτο ήταν η ύβρις, αναλογίζεσαι, καθώς η χώρα θάβει μια μια τις αναμνήσεις και πέφτει αναστενάζοντας από το βάρος των χρημάτων που ξοδεύτηκαν για ένα ....καλύτερο αύριο με καλοριφέρ,&nbsp;πλακάκια, κλιματιστικά και κάθε λογής ανέσεις. Θάφτηκαν κι οι συνταγές για το καλό γλυκό κι η όρεξη ακόμη. Για κουβέντες, καλωσορίσματα και καφεδάκια στις αυλές.<br /><br />Συνεχίζεις το μονοπάτι. Μια υποψία σε πιάνει αγκαζέ. Ποιος ξέρει; Μπορεί ν' ανταμωθούμε στα χωράφια. Ή κοιτώντας από το παραθύρι κάνοντας τα σωστά όνειρα τούτη τη φορά. Μαζί,&nbsp;με άδειες τσέπες και χαμόγελα κοιτάζοντας από τα μέσα μας τον έξω κόσμο που θα'χει μόνο δροσιά, κουβέντα και κάνα δυο φιλήσυχους γειτόνους. <br />Αρκούσε τότε; Γιατί όχι;<br /><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">Δημοσιεύτηκε στο ikariamag&nbsp; - Οκτώβρης '11</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8763219496015185923?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-83629359216299971752012-01-09T23:54:00.000+02:002012-01-09T23:54:41.094+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Έλα, μην κλαις<br />θα τα πούμε από κοντά<br /><br />Ένα πρωί κολοκαιριού<br />οι πρώτες ακτίνες του ήλιου<br />θα μας χαρίζουν μεγάλους ίσκιους<br />και θα 'ρθεις για κουβέντα<br />ανάμεσα στις ανθισμένες γλάστρες<br />κάτω από τη μουριά της αυλής<br />έλα, θα τα πούμε από κοντά<br /><br />Κάποιο μεσημέρι Ιουλίου<br />ο ήλιος θα τεντώνει το δέρμα<br />τα δάχτυλα των ποδιών <br />θα κλωτσούν αμήχανα τα καυτά βότσαλα<br />και θα με κοιτάς <br />με μάτια κόκκινα από την άρμη<br />με τα παιδιά τριγύρω να γελάνε<br />έλα, θα τα πούμε από κοντά<br /><br />Σε μια πανσέληνο Αυγούστου<br />καθώς θα γέρνει στο σκοτεινό ορίζοντα<br />θα χαράζει χρυσά μονοπάτια<br />και το τραγούδι θα 'ναι&nbsp;απλά <br />ο φλοίσβος του πελάγους<br />και θα 'σαι εκεί<br />δίχως να 'χεις την ανάγκη να μιλήσεις<br />μα μοναχά τη θέληση να κρατηθούμε<br />χέρι-χέρι<br />έλα, θα τα πούμε από κοντά<br /><br />Δίπλα, απέναντι,<br />λίγο πιο κει, ίσως,<br />αλλά μαζί...<br /><br />Έλα, μην κλαις.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">Μάρτιος 2011</span><br /><span style="font-size: x-small;">Από τα "τετράδια"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8362935921629997175?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-44526103736897209842011-12-18T00:02:00.000+02:002011-12-18T00:02:23.859+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div> <br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img border="0" oda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-YyPO9miGEDg/Tuun8fKhtoI/AAAAAAAAASw/n9OtxKSn-gk/s1600/%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B1.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό από <a href="http://www.daskos.gr/site/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=145&amp;catid=43:2009-04-06-09-59-42&amp;Itemid=116">εδώ</a></td></tr></tbody></table> Ξημέρωμα Κυριακής. Ο "Πλαστήρας" ήρθε κατά τις εννιά. Ήταν ο βαφέας της κουζίνας. <br />-Τι χρώμα θα τη βάψουμε, μάνα;<br />-Ε, τι χρώμα... άσπρο, θα φέρει ο "Πλαστήρας" χρώμα, του 'χω παραγγείλει.<br />Την πίστεψα, έτσι όπως είχα έρθει με το καράβι αποβραδίς, χωρίς καλά καλά να καταλάβω πού βρισκόμουν.<br />Τα 'βγαλα σχεδόν όλα τα έπιπλα από την κουζίνα και τα συμπράγκαλα,&nbsp;σκέπασα&nbsp;και με&nbsp;νάιλον όσα δε μετακινούνταν εύκολα, τα συγκέντρωσα όλα μαζί σ' ένα σωρό, τεράστιο, και περίμενα. <br />Ήρθε κατά τις εννιά. Του άρεσε ο "με ολίγη". Έβγαλα καρέκλες στην αυλή, είπαμε τα νέα των άλλων, είπαμε τα νέα τα δικά μας, ήθελε πλήρης περιγραφή, γελάσαμε, κουνήσαμε το κεφάλι, κάναμε πως λυπόμασταν με τα δυσάρεστα, κάναμε πως γελάγαμε με τ' άλλα... Βασικά περιμέναμε. <br />Άρχισα να υποψιάζομαι κοιτώντας τη βούρτσα που 'χε έρθει μοναχή, είχε ακουμπήσει στον τοίχο και περίμενε κι αυτή τις εξελίξεις.<br />Το πλοίο θα έφευγε το βραδάκι. Έπρεπε να τελειώσει το μπογιάτισμα, να μπουν όλα στη θέση τους, να 'τοιμαστούν τα απαραίτητα για την πόλη... Αυγά σε μεταλλικό κουτί, σύκα ξερά, κόκορας κατεψυγμένος, λίγοι μανίτες από τη σοδειά του χειμώνα.<br />Μην τα πολυλογούμε, πέρασε καμιά ώρα και βάλε.<br />Κάποια στιγμή, σηκώνεται, με κοιτάζει με τα μεγάλα του μάτια...<br />-Πάμε τώρα στο Χάμπα για να πάρουμε μπογιά, α, με πας, ε;<br />Κλείνω τα δικά μου, παίρνω μια βαθιά ανάσα.<br />-Εννοείς πώς δεν έφερες μπογιές, δηλαδή;<br />-Μονάχος μου να φέρω; Μα ήλεα πως α με πας.<br />-Ε, να σε πάω, μα γρήγορα γιατί θα φύγω το βραδάκι, πρέπει να 'χουμε τελειώσει.<br />-Έλα, Παναγία μου, σε δυο-τρεις ωρίτσες θα 'μαστε έτοιμοι.<br />Παίρνω τα κλειδιά, του ρίχνω μια κάπως αυστηρή ματιά.<br />-Πάμε.<br />Κάνει να σηκωθεί, το μετανιώνει. <br />Ξανακάθεται. Βάζει τα χέρια του στο μέτωπο.<br />-Βρε, να που ησάστισα. Ο Χάμπας έχει σήμερα μνημόσυνο. Ανοιχτός είναι την Κυριακή πάντα, μα σήμερα... Πώς δεν το σκέφτηκα; Σήμερα έχει το μνημόσυνο. Παιδιά, τη βάψαμε.<br />Γυρνάει την κούπα, ρίχνει μια τσαχπίνικη ματιά στη μάνα μου, που άρχισε να αφρίζει και άλλη μια στον πατέρα μου που&nbsp;δε θα τον χάλαγε λίγη&nbsp;κουβέντα ακόμη.<br />-Γιαννάκη, σκούρα τα πράματα, την πατήσαμε, θαρρώ.<br />Ύστερα, αναγκαστικά, γυρνάει σε μένα που 'χω μείνει με τα κλειδιά στο χέρι και τα κουνάω εκνευριστικά, κοιτώντας τον επίμονα.<br />-Τι εννοείς, "την πατήσαμε"; Είναι τα πράματα όλα έξω, ήρθα από την Αθήνα, για να βάψουμε και μόνο...<br />-Βρε, ηθύμωσε το μικρό. Ε, καλά, πάμε τον Εύδηλο, άμα βιάζεσαι. Θα τα πάρουμε από το "Φαγιέρα".<br /><br />Έτερος μεγαλέμπορος, μα τις Κυριακές, δε θυμόμουν να τον είδα ανοιχτό ποτέ.<br />-Ας είναι. Πάμε.<br />Το χωριό σα να 'χε πέσει σε χειμερία νάρκη. Δέκα και μισή σχεδόν, μα κι ο περιπτεράς ακόμη, κοιμόταν. Φτάνουμε στο μαγαζί. Κλειστό, εννοείται.<br />-Ορίστε, κλειστός, τι κάνουμε τώρα;<br />-Ε, άμα είναι κλειστός, α τον ανοίξομε εμείς... <br />Γελά, ανασηκώνει το κεφάλι προς το μπαλκόνι του δύστυχου "Φαγιέρα" κι αρχίζει, χωρίς ίχνος ενδοιασμού.<br />-Μίιιιιμη, ε, Μίιιιιμηη....<br />Φροντίζω να κρατώ αποστάσεις. <br />-Σσσσσσ, θα τους ξυπνήσεις όλους...!<br />-Ε, ώρα τους είναι.... Μίιιιιιμη , ε, Μίιιιιιμηηηη!<br />Φεύγω με μάγουλα κατακόκκινα.<br />Βρίσκω μια γωνιά κάτω από τη σκάλα του Στέλιου και κρύβομαι. Σα να 'μουν ξανά παιδάκι που ήθελε ν' αποφύγει την τιμωρία.<br />Με τα πολλά, εμφανίζεται η φιγούρα του μεγαλέμπορου, αγουροξυπνημένος με πιτζάμες και μάτι θολό.<br />-Εεεεε, λέει μόνο με σιγανή φωνή. Ήντα θέλεις;<br />-Κατέβα ν' ανοίξεις. Θέλω μπογιές κι η μαντάμ βιάζεται να φύγει.<br />Ρεζίλι. Λέω από μέσα μου, τώρα θα αρχίσει ο Μίμης τα γαμωσταυρίδια, τη βάψαμε όντως.<br /><br />Αλίμονο, δεν είχα συνειδητοποιήσει την αλλαγή του τόπου, βλέπετε.<br />Γυρνά, με βλέπει να κρυφοκοιτάζω κάτω από τη σκάλα, μου ρίχνει ένα χαμόγελο...<br />-Ε, πάρε, ανοιχτά είναι.<br />Και γυρίζει την πλάτη με κατεύθυνση προς τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα.<br /><br />Ο "Πλαστήρας" γυρνά το πόμολο.<br />-Βρε, για δες, ανοιχτά ήτανε, κι εμένα μου βγήκε το λαρύγγι τόση ώρα...<br />Μπήκαμε μέσα, διαλέξαμε, πήραμε και πινέλα, βρήκαμε κι ένα ωραίο σκαφάκι.<br />Τέλειωσε το βάψιμο.<br />Τον συναντώ μετά από καιρό.<br />Αγχωμένη.<br />-Το Μίμη, τον πλήρωσες;<br />-Ε, θαρρώ πως ηπέρασα μια μέρα και του τα 'δωκα. Ε, άμε, πρέπει να του τα 'δωκα. Έχουμε νταλιβέρια, εν πάση περιπτώσει. Τι αγχώνεσαι, εσύ;<br /><br />Η κουζίνα έγινε ωραία. Ο ύπνος του Μίμη δε χάλασε παρά μόνο για δυο λεπτά. <br />Εγώ θυμήθηκα πoύ βρισκόμουν.<br />Και δε αγχώνομαι πια. Θα ΄χουμε νταλιβέρια από δω και πέρα. <br /><br /><br /><em>(Αφορμή&nbsp; για τη χαριτωμένη&nbsp;ανάμνηση το χτεσινό, διόλου χαριτωμένο, επεισόδιο στο φούρνο. Μπαίνει νομοταγής γείτονας. Ανοίγει ψυγεία, παίρνει ψωμιά, διαλέγει κουλουράκια και καλημερίζει. "Δεν έχω μία, καλημέρα σας."</em><br /><em>&nbsp;Η φουρνάρισσα άλαλη στα πρόθυρα εγκεφαλικού.</em><br /><em>"Τι κάνουμε τώρα; Παιδιά, τη βάψαμε", γυρνά και μας λέει μες τον πανικό της.)</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-4452610373689720984?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-67118703773652667262011-12-11T21:30:00.001+02:002011-12-13T00:22:51.186+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-as2Re8-6Z1c/TtnhpK0GOUI/AAAAAAAAARg/uT38KzdBFl0/s1600/DSCF6683.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240px" src="http://1.bp.blogspot.com/-as2Re8-6Z1c/TtnhpK0GOUI/AAAAAAAAARg/uT38KzdBFl0/s320/DSCF6683.JPG" width="320px" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κόπηκε το δρομολόγιο. Κρίθηκε ασύμφορο. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Ασύμφορη κι η προσμονή μας, όταν ήμασταν στη θέση της μικρής που κοιτάζει προς το λιμάνι του Ευδήλου να φανεί το πλοίο. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κέρδος ήταν μονάχα το όνειρο. Να μπούμε, λέει, στο πλοίο και να φύγουμε, να μάθουμε τον κόσμο.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κέρδος το καρδιοχτύπι κι η λαχτάρα μας. Μας κράτησε ζωντανούς.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κέρδος ήταν οι στιγμές που παίρναμε κρυφά τα καθρεφτάκια και τα βάζαμε κόντρα στον ήλιο, να στέλνουμε ένα τελευταίο φως στους αγαπημένους ταξιδιώτες. Μας έκαμε ν' αγαπηθούμε πιότερο.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Οι στιγμές που το βλέπαμε από τη Σάμο, μια χλωμή σιλουέτα στο βάθος, που πάντα προκαλούσε γενική οικογενειακή ταραχή, καθώς ποτέ κανείς δεν ήταν έτοιμος. Μας κράτησε δεμένους.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κέρδος ήταν οι στιγμές, αυτές μονάχα. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Όλα τ' άλλα ασύμφορα. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Ο κόσμος, έτσι κι αλλιώς, δε θέλει άλλα ταξίδια. Χόρτασε όνειρα. Πληγώθηκε. Απόκαμε. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Καρτερεί τις εξελίξεις. Χωρίς καράβια, φωνές και χαιρετισμούς. Στέκει μουδιασμένος κι αναρωτιέται. Και τα όνειρα των παιδιών στέκουν κι αυτά αποκαμωμένα και καρτερούν. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Με απορία για το λάθος που δεν έκαμαν, δεν πρόλαβαν. Κυρίως, με απορία για την ποινή.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Τουλάχιστον, λέω, για να παρηγοριέμαι,&nbsp;θα ρίξουν πιο εύκολα την άγκυρα, θα δέσουν τους κάβους.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κι αν γίνει φυλακή ο τόπος, τελικά,&nbsp;θα ΄χει τουλάχιστον ωραία θέα...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Κι ορίζοντα, χωρίς πληγές. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Ίσως, πού ξέρεις, τ' όνειρο της φυγής να 'ναι πιο όμορφο, αν δε φύγεις...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6711870377365266726?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-87444473824915285532011-12-03T19:41:00.000+02:002011-12-03T19:41:18.766+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-cPpeX-HVo4I/TtpPV-Ce6_I/AAAAAAAAARo/MdLaZcQJS_s/s1600/%25CF%2586%25CE%25B8%25CE%25B9%25CE%25BD%25CF%258C%25CF%2580%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25BF+2011+005.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-cPpeX-HVo4I/TtpPV-Ce6_I/AAAAAAAAARo/MdLaZcQJS_s/s320/%25CF%2586%25CE%25B8%25CE%25B9%25CE%25BD%25CF%258C%25CF%2580%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25BF+2011+005.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; Είναι ένας στέρεος βράχος στη μέση του ορεινού χωριού, λες κι ο κατασκευαστής του χώρου δεν ήθελε να στερήσει από μας, της πάνω γειτονιάς, τη θέα προς τη θάλασσα.<br />Πίεσε, θαρρείς, με τα δυο του χέρια και να! Έκαμε ένα εξόγκωμα σαν μια κορώνα, θα ΄λεγες, του τόπου. Όχι, βέβαια, από χρυσό, μα από μάρμαρο, γυφτόπετρα, που λένε οι ντόπιοι.<br />Τριγύρω από τη βάση της φύτεψε φασκόμηλα και πρίνα.<br />Έσπειρε και γαριφαλιές άγριες που ξεφυτρώνουν στα πιο απίθανα σημεία, ίσα για να μην τις φτάνει ανθρώπου χέρι, μα μόνο μάτια να τις χαίρονται και να τις καμαρώνουν...<br />Απάνω στην κορώνα αυτή μπορείς ν' ανέβεις και ν΄ αγναντέψεις το πέλαγος με την ησυχία σου. Σκαρφαλώνοντας σχεδόν. Ο πιο ευκίνητος ανεβαίνει πρώτος κι απλώνει το χέρι σε όσους ακολουθούν. Ύστερα περπατούν πλάι-πλάι σ' ένα φυσικό επίπεδο μπαλκόνι.<br />Μένεις και ξυπόλητος, αν θες ν' απολαύσεις τη ζέστα απ' την ηλιοκαμένη πέτρα.<br />Ο καθένας επιλέγει ελεύθερα. Όποιος αγαπά τη θάλασσα, πάει προς την κάτω μεριά και χαζεύει τη σοροκάδα ή τη μπουνάτσα. Αν είναι τυχερός, και τη θέα των πλοίων που αράζουν στον&nbsp;Εύδηλο.<br />Όποιος αγαπά τα βουνά, πάει προς το νότο και χαζεύει το πράσινο στις πλαγιές του Αθέρα, τον Τσολιά, την Αρέθουσα, το Φοίνικα, τ' Αγρέλια, την πάνω Κάμπα, το Περιβολάκι...<br />Αν όμως πας απόγευμα και πετύχεις την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να δύει, δεν έχεις άλλη επιλογή. Μαγεμένος θα στραφείς προς την Πέρα Μεριά.<br />Ο ήλιος πλησιάζει προς τα εκεί φορώντας πάντα τα καλά του, άλλοτε τυλιγμένος με τα ροζ κι άλλοτε ολόγυμνος, αναψοκοκκινισμένος από ντροπή. Ακόμη κι όταν χαθεί, μένεις αποσβολωμένος από το θέαμα, κοιτάς τ' απομεινάρια του, κάτι χαρούμενες πορτοκαλί λωρίδες. Ίσαμε να νυχτώσει για τα καλά.<br />Δεν λες τίποτε, ή λες παραπάνω απ' όσα θα 'πρεπε, σ' όποιον τυχαίνει να 'ναι δίπλα σου. <br /><br />Όταν πέσει η νύχτα δε μπορείς μήτε χωριά να δεις, μήτε πέλαγος, μήτε ηλιοβασίλεμα...<br /><br />Μα τότε ξυπνούν οι αναμνήσεις. Έρχονται μες τη νύχτα και σε παίρνουν από το χέρι και σβήνουν από τα πρόσωπα τις ρυτίδες της έγνοιας. Κι είναι πάλι όλοι εκεί...<br /><br />Οι γονείς κοιμούνται για τα καλά. Έχουμε αναπτήρες και μερικά κλεμμένα τσιγάρα. Μαζεύουμε κλαδιά, τα κάνουμε σωρό και χαζεύουμε τις πρώτες φλόγες. Οι σπίθες, τα γέλια και τα ψιθυρίσματα, ανταμώνουν τ' αστέρια, γίνονται ένα. Δεν υπάρχουν τοπία τριγύρω, ούτε τοίχοι. Μονάχα εμείς και το γλέντι τ' ουρανού. Τ΄αστεράκια μας βλέπουν και πολλαπλασιάζονται. Φωνάζουν θείες, ξαδέρφια και μικρανίψια και στήνουν το χορό.<br />Συχνά τσακώνονται και διώχνουν κάτι ενοχλητικά. Τα βλέπεις πως κουτρουβαλούν τη ράχη του ουρανού και βιάζεσαι να προλάβεις την ευχή.<br />Λένε πως πιάνει.<br />Μα δεν κάνει να μετρήσεις ποτέ τους καλεσμένους. Είναι μεγάλη αγένεια.<br /><br />Κάποιος αγενής όμως, έβγαλε στ'&nbsp;όμορφο μπαλκόνι μας ένα παράξενο όνομα. Τσιμπουνάρι.<br />Θυμίζει τσιμπούρι.<br />Σίγουρα, όχι.<br />Θα ΄ναι μάλλον, επειδή τσίμπησε ο Θεός τη γη για να φυτρώσει.<br />&nbsp;Ή από τα τσιμπήματα της ψυχής μας, κείνα που νιώθουμε κάθε φορά που ξεπερνάμε τα εμπόδια και καταφέρνουμε ν' ανέβουμε στη μαγική του κορυφή.<br />Κάθε φορά που έρχεται η νύχτα και κρατά από το χέρι τις αναμνήσεις με τα εφηβικά ψιθυρίσματα και τις ευχές που δεν πρόλαβαν, δυστυχώς,&nbsp;ν' ακούσουν τα πεφταστέρια.<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8744447382491528553?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-66635467271051102682011-11-23T00:30:00.000+02:002011-11-23T00:30:58.480+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ει, σε σένα τα&nbsp;στέλνω.<br />&nbsp;Επειδή δεν πρόλαβες το καράβι ή επειδή δε σκέφτηκες καν να το πάρεις&nbsp;μια και&nbsp;σου φαίνεται λίγο το διήμερο. Επειδή μένεις πια πολύ μακριά. Επειδή λιώνεις από νοσταλγία ή επειδή έχεις αρχίσει να ξεχνάς πια. Επειδή είσαι απ' αλλού και αναβάλλεις συνεχώς την επίσκεψη στα μέρη μας. Επειδή είσαι εκεί, αλλά δεν έχεις χρόνο ν' απολαύσεις τις στιγμούλες.&nbsp;<br />&nbsp;Παίρνω τα φθινοπωρινά που είδα, τα βάζω σε χάρτινο περιτύλιγμα από εφημερίδα για να μην ξεπαγώσουν στο ταξίδι, τα δένω σφιχτά&nbsp; με σπάγκο και στα στέλνω&nbsp;δίχως όνομα παραλήπτη. <br />Θα σε βρουν εύκολα.<br />&nbsp;Όχι πολλά, με πονά η μέση μου και δε μπορώ να σηκώνω.<br /><br />Να, δυο ελίτσες...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Ii6QFHZcnn8/TsrDanmrHlI/AAAAAAAAAQY/g-E5OVeLgh8/s1600/DSCF8027.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="240px" src="http://3.bp.blogspot.com/-Ii6QFHZcnn8/TsrDanmrHlI/AAAAAAAAAQY/g-E5OVeLgh8/s320/DSCF8027.JPG" width="320px" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ένα κλωνάρι ανθισμένης κουμαριάς<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eWuDkTYm_h0/TsrQuuVjKZI/AAAAAAAAAQg/QlUK9Tf1T6w/s1600/DSCF8014.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="240px" src="http://3.bp.blogspot.com/-eWuDkTYm_h0/TsrQuuVjKZI/AAAAAAAAAQg/QlUK9Tf1T6w/s320/DSCF8014.JPG" width="320px" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ένα σκιερό μοναπάτι με πορτοκαλί βουλίτσα, αγγελικό, φαντάζομαι...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Jt5You2gbp0/Tss_2TuARiI/AAAAAAAAAQo/N2-B7MeVHm4/s1600/DSCF7972.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="320px" src="http://4.bp.blogspot.com/-Jt5You2gbp0/Tss_2TuARiI/AAAAAAAAAQo/N2-B7MeVHm4/s320/DSCF7972.JPG" width="240px" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ένα "σκυλομανίτη", μα όμορφο, που να 'χει ανάγκασμα,<br /><br /><img border="0" hda="true" height="320px" src="http://3.bp.blogspot.com/-mc87krd8sgM/TstHeuAOCuI/AAAAAAAAAQw/MHFSXekn0OE/s320/DSCF8001.JPG" width="240px" /><br /><br /><br />λίγη σιωπή μετά το μάζεμα<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-MG9xiLseAFU/TstOXA_cM6I/AAAAAAAAAQ4/2zHqGtylNlM/s1600/DSCF8020.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="240px" src="http://3.bp.blogspot.com/-MG9xiLseAFU/TstOXA_cM6I/AAAAAAAAAQ4/2zHqGtylNlM/s320/DSCF8020.JPG" width="320px" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />κι ένα μπουκέτο κυκλάμινα.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-nMTgHD_Ij_A/TstZxFbsF3I/AAAAAAAAARA/OFqpMn5TtRI/s1600/DSCF7975.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="240px" src="http://1.bp.blogspot.com/-nMTgHD_Ij_A/TstZxFbsF3I/AAAAAAAAARA/OFqpMn5TtRI/s320/DSCF7975.JPG" width="320px" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κίτρινα πλατανόφυλλα που κολυμπούν αμέριμνα<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Z3YwhcanyJ8/Tsvo69FgdDI/AAAAAAAAARI/LfVIFht5O5s/s1600/DSCF8008.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="240px" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z3YwhcanyJ8/Tsvo69FgdDI/AAAAAAAAARI/LfVIFht5O5s/s320/DSCF8008.JPG" width="320px" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />και ξένοιαστες παρέες<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/---rL5Cye_Ks/TsvsBhv4kKI/AAAAAAAAARQ/vGyAwzi1TH8/s1600/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+001.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="320px" src="http://2.bp.blogspot.com/---rL5Cye_Ks/TsvsBhv4kKI/AAAAAAAAARQ/vGyAwzi1TH8/s320/%25CE%259D%25CE%25BF%25CE%25AD%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582+11+001.jpg" width="240px" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />στου ήλιου τα χαϊδέματα!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6663546727105110268?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-11455599734895159002011-11-09T19:44:00.001+02:002011-11-10T23:02:21.290+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /><div style="text-align: left;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hZgwVBAf188/TgJATgX23II/AAAAAAAAAKE/TBd4z_jZEX0/s1600/IMG_1750.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240px" src="http://1.bp.blogspot.com/-hZgwVBAf188/TgJATgX23II/AAAAAAAAAKE/TBd4z_jZEX0/s320/IMG_1750.JPG" width="320px" /></a></div>&nbsp;Το μάζεμα της ελιάς ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία, όπως έχουμε πει και πιο <span id="goog_1838999674"></span><a href="http://tirimata9.blogspot.com/2011/06/blog-post_28.html">παλιά<span id="goog_1838999675"></span></a>, μα και δύσκολη. Δύσκολη, γιατί γίνονταν μια εποχή με πολύ κρύο και υγρασία. Τα δάχτυλα πάγωναν και γέμιζαν γδαρσίματα. Τα πρόσωπα ξεραίνονταν απ' τον παγωμένο αέρα. Το σώμα ολάκερο, στο τέλος της μέρας,&nbsp;απέμενε παράλυτο&nbsp;από την κούραση. Μα τα παιδιά σ' όλα βρίσκουν μια ευκαιρία για παιχνίδι. Είτε παραβγαίνοντας το 'να με τ' άλλο ποιο θα γεμίσει πρώτο τους κουβάδες είτε σκαρφαλώνοντας στους ψηλότερους κλώνους. Εμείς, το καλύτερο παιχνίδι το&nbsp;παίζαμε όταν πηγαίναμε για ελιές σ' ένα ξένο χωράφι, στην Ξανθή. Απαραίτητη προϋπόθεση να κάνει πολύ κρύο το προηγούμενο βράδυ,&nbsp;χατήρι που συνήθως γίνονταν. Περπατούσαμε με τα πρησμένα από τον ύπνο ματάκια μας κούτσα-κούτσα ως την Πλατανωπή, το δεύτερο ρέμα που συναντούσαμε στη διαδρομή. Λίγο πριν το γεφυράκι του παλιού μονοπατιού είχε ένα μεγάλο λείο βράχο. Καθώς βρέχονταν από τα νερά όλη μέρα το βράδυ πάγωνε, έκανε γλίστρα, όπως έλεγαν, και να, είχαμε ένα μίνι παγοδρόμιο, όλο δικό μας. Τα ματάκια μας ζωήρευαν τότε, κυλούσαμε χωρίς δισταγμό ένα-ένα πάνω στη&nbsp;γλίστρα και σκάγαμε στα γέλια. Πολλές φορές σκάγαμε και κάτω αλλά αυτό δε μας πτοούσε καθόλου. Τα χαχανητά ανακατεύονταν με τις τσιρίδες της μάνας και τ' αγριοκάτσικα σκορπίζονταν με θόρυβο στους πρόποδες της Κεφάλας τρομαγμένα από την ξαφνική φασαρία και τους αλλόκοτους επισκέπτες. Παρά την τόση κούραση, το βράδυ, στην επιστροφή, μας περίμενε ένα ακόμη παιχνίδι. Απαραίτητη προϋπόθεση, τώρα, να μην έχει φεγγάρι. <br />Κατεβαίνοντας τον πλακόστρωτο δρόμο προς την Αλάμα πέφταμε στην πιο σκοτεινή αγκαλιά. Η <a href="http://opsikarias.blogspot.com/">Αλάμα </a>και το πέρασμα της τη νύχτα χωρίς φεγγάρι ήταν ένα κατόρθωμα για τους κατοίκους της περιοχής. Έχει μια σπηλιά εκεί, παράξενη, κλειστή με σίδερα, απ' όπου ξεχύνεται ένας χείμαρρος μέσα από τα σπλάχνα του&nbsp;βουνού και γύρω-γύρω θεόρατα πλατάνια που σκιάζουν ακόμη και το λιγοστό φως των αστεριών. Καραδοκούσαν εκεί, πέρα από τους κινδύνους που κρύβει το ορμητικό νερό, οι θρύλοι για καλομοίρες κι ανθρώπους που άφησαν στη σπηλιά τα κόκαλά τους προσπαθώντας να την εξερευνήσουν. <br />Το μόνο που μπορούσε να μας σώσει τη δύσκολη εκείνη στιγμή του φόβου που γεννά το πηχτό σκοτάδι ήταν το μουλάρι μας, ο Μάρκος! Καθόλου μη γελάτε.<br />Ο πατέρας μου παραδίνονταν σ' εκείνον, άφηνε το σκοινί&nbsp;και το ζώο&nbsp;ανελάμβανε ρόλο διασώστη. Δεν του δίνονταν καμία εντολή. Κανείς μας έτσι κι αλλιώς δεν έβγαζε κουβέντα. Η οικογένεια όλη ακολουθούσε πίσω του, παραδομένη, μουδιασμένη και τυφλή. Ο&nbsp;πατέρας κρατούσε την ουρά, η μάνα εκείνον, η αδερφή μου τη μάνα μου, ο αδερφός μου&nbsp;την αδερφή μου&nbsp;κι εγώ στο τέλος. Χωρίς μάτια πια, παρέα με το βρυχηθμό απ' το νερό που έτρεχε ανάμεσα στα πόδια μας, ακολουθούσα δίχως άλλη επιλογή,&nbsp;&nbsp;μαντεύοντας τις πατημασιές των άλλων στα βραχάκια&nbsp;με τρέμουλο, βεβαίως, μα πιο πολύ με απορία για την παράξενη επιχείρηση. "<em>Κι αν κάνει λάθος ο Μάρκος;"</em><br />-<em>Δεν κάνουνε λάθος τα ζώα</em>,... μου εξηγούσε με απίστευτη σιγουριά ο πατέρας μου, αφού πια είχαμε βγει από το θεοσκότεινο, εφιαλτικό πέρασμα- νικητές δίχως έπαθλο- κι είχαμε το κουράγιο να μιλήσουμε ξανά.<br /><em>....ετούτα βλέπουν καλύτερα στο σκοτάδι και, κυρίως, έχουν ένστικτο, δεν είναι σαν εμάς τους ανθρώπους</em>.<br /><br />Την άλλη μέρα η ίδια διαδρομή. Τα ίδια παιχνίδια. Η τσουλήθρα και το τρενάκι του τρόμου. <br />Η παρ' άλλη ήταν Δευτέρα. Έπρεπε να πάμε στο σχολειό, να διαβάσουμε. <br />Να προοδεύσουμε, να μη χρειάζεται πια να μαζεύουμε τις ελιές. Να μπορούμε να τις αγοράσουμε. Σε βάζο με ετικέτα. <br />Να γίνουμε άνθρωποι. Να πάψουν οι κόποι, να ερημώσουν τα σκοτεινά περάσματα, να ξεχαστεί το ένστικτο. Τι να το κάνεις πια. Δε βαριέσαι...<br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div> <br /><div style="text-align: left;"></div> <br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-1145559973489515900?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-73384840042515365372011-11-05T10:37:00.000+02:002011-11-05T10:37:12.270+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Τους κάμπους βλέπει που ακόμη ορίζει<br />με το σιτάρι, με τα ζώα, με τα καρποφόρα<br />δένδρα. Και πιο μακρυά το σπίτι του το πατρικό,<br />γεμάτο ρούχα κ’ έπιπλα πολύτιμα, κι ασημικό.<br /><br />Θα του τα πάρουν — Ιησού Χριστέ! — θα του τα πάρουν τώρα.<br /><br />Άραγε να τον λυπηθεί ο Καντακουζηνός<br />αν πάει στα πόδια του να πέσει. Λεν πως είν’ επιεικής,<br />λίαν επιεικής. Aλλ’ οι περί αυτόν; αλλ’ ο στρατός;—<br />Ή, στην κυρία Ειρήνη να προσπέσει, να κλαυθεί;<br /><br />Κουτός! στο κόμμα να μπλεχθεί της Άννας —<br />που να μην έσωνε να την στεφανωθεί<br />ο κυρ Aνδρόνικος ποτέ. Είδαμε προκοπή<br />από το φέρσιμό της, είδαμε ανθρωπιά;<br />Μα ως κ’ οι Φράγκοι δεν την εκτιμούνε πια.<br />Γελοία τα σχέδια της, μωρά η ετοιμασία της όλη.<br />Ενώ φοβέριζαν τον κόσμο από την Πόλι,<br />τους ρήμαξεν ο Καντακουζηνός, τους ρήμαξε ο κυρ Γιάννης.<br /><br />Και που το είχε σκοπό να πάει με του κυρ Γιάννη<br />το μέρος! Και θα τόκαμνε. Και θάταν τώρα ευτυχισμένος,<br />μεγάλος άρχοντας πάντα, και στεριωμένος,<br />αν ο δεσπότης δεν τον έπειθε την τελευταία στιγμή,<br />με την ιερατική του επιβολή,<br />με τες από άκρου εις άκρον εσφαλμένες του πληροφορίες,<br />και με τες υποσχέσεις του, και τες βλακείες. <br /><br />Κ.Π.Καβάφης<br /><img src="http://www.kavafis.gr/images/line.jpg" /><br /><a href="http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=45&amp;cat=1">(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) </a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-7338484004251536537?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-59211969370129742082011-11-01T01:07:00.001+02:002011-11-01T08:14:05.470+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Vf-R6R_gV78/Tq8kFHl6aFI/AAAAAAAAAN4/L2qlt8cDGFA/s1600/%25CE%2591%25CE%25AF%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B1+2011+026.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-Vf-R6R_gV78/Tq8kFHl6aFI/AAAAAAAAAN4/L2qlt8cDGFA/s320/%25CE%2591%25CE%25AF%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B1+2011+026.jpg" width="320" /></a></div><br /><br />Ναι.<br />Ή όχι;<br />Ή ναι, αν...<br />ή όχι, μα...<br />Ίσως;<br />Δεν απαντώ;<br />Αναλόγως;<br />Ή να κάμουμε το σταυρό μας...<br />ή άμετε στ' ανάθεμα!<br />Μπαρμπούτσαλα<br />ή κουραφέξαλα;<br />Έμπνευση ενός βλάκα;<br />Μέρος ενός σχεδίου έξυπνου;<br />Λόγος του πολίτη<br />ή παραλογισμός του θύτη;<br />Α, δεν...<br />θα κάτσω στον ήλιο και θα ψηφίσω ένα ναι και όχι με μπόλικες φουσκάλες.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5921196937012974208?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-81386273623378446482011-10-22T22:17:00.001+03:002011-10-23T12:27:38.898+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2SQoMMk7b8k/TqMRZ_VcDXI/AAAAAAAAANw/eku-SVKFsaI/s1600/DSCF7418.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-2SQoMMk7b8k/TqMRZ_VcDXI/AAAAAAAAANw/eku-SVKFsaI/s320/DSCF7418.JPG" width="240" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Το σπίτι είναι μικρό. Φαγωμένα απ' τη βροχή παράθυρα, κουρτίνες που λείπουν, πόρτες που τρίζουν στ' άνοιγμα τους.<br />Τα κρεβάτια στη θέση τους, με τις ίδιες κουβέρτες. Τα μπαούλα γεμάτα με παιδικά ρουχαλάκια που φαγώθηκαν από το σκόρο και με προικιά που δε δόθηκαν ποτέ.<br />Τα φλυτζάνια, τα βάζα, το κουτί από τη ζάχαρη, όλα εκεί. Αχρησιμοποίητα εδώ και χρόνια,.<br />Η ζάχαρη κρυσταλλωμένη, το γλυκό στο βάζο γέμισε μαμούνια, τα πιάτα γέμισαν ρωγμές, από το κρασί στο ντουλάπι&nbsp;αναδύεται&nbsp;μια παράξενη, βαριά μυρωδιά.<br />Τα πλένω ένα- ένα προσεκτικά, μη σπάσει κάποιο και χαθεί για πάντα, η μυρωδιά από το φαγητό της μαμάς, τ' αγγίγματα των χειλιών, τα ακουμπήματα από τα χέρια μας.<br />Ύστερα, ασβεστώνω τους τοίχους. Ο ασβέστης, λένε, κάνει καλό, διώχνει τη μούχλα, φρεσκάρει, δίνει ζωή.<br />Έπειτα βγαίνω στην αυλή. Βγάζω ένα-ένα τ΄αγριόχορτα απ΄τους τοίχους και τις γλάστρες, βάζω χώμα καινούριο, κλαδεύω και ποτίζω τις τριανταφυλλιές και τα ζιράνια.<br /><br />Α, και το γιασεμί. Να το δεις, έχει γίνει τεράστιο, απλώθηκε παντού.<br />Μα εγώ πρέπει να το κόβω κάθε χρόνο...<br />Έτσι, για να μη μοιάζει το σπίτι ακατοίκητο.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8138627362337844648?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-62789611840215443652011-10-16T21:35:00.000+03:002011-10-16T21:35:21.644+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3lCdo5-YLmQ/Tpm3bozS83I/AAAAAAAAAMA/-mxGb9BrdCo/s1600/spitia+droutsoulas+100.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-3lCdo5-YLmQ/Tpm3bozS83I/AAAAAAAAAMA/-mxGb9BrdCo/s320/spitia+droutsoulas+100.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">το ρέμα της Πλατανωπής</td></tr></tbody></table>Τα πολύ παλιά χρόνια, αρχές του 1700, υπολογίζω, μπορεί και πιο νωρίς, ήρθε ο πατέρας στο νησί. &nbsp;Νεαρός, μεγαλόσωμος, δίχως ρούχο, ναυαγός. Έσπασε το καϊκάκι του στον Πλαταμώνα της Πλαγιάς, πήρε ν' ανηφορίζει το βουνό και κρύφτηκε στα χωράφια του Αθέρα καταντροπιασμένος για τη γύμνια του. Έτρωγε από κει ό,τι έβρισκε, θαρρούσαν πως ήταν λαγός και παραφύλαξαν να τον πιάσουν. Τον τσάκωσε ένας από την Ακαμάτρα, ιερέας, λένε πως ήταν Λυγερής, και τον επήρε σπίτι του. Η παπαδιά σαν τον είδε να μπαίνει στο κατώι, τρόμαξε από το μέγεθός του κι αναφώνησε.<br />-Αυτός δα ήταν ο λαγός; Μα αυτός είναι λέφας! Ελέφαντας δηλαδή.<br />Και του 'μεινε. Και τ΄όνομα κι η νέα του πατρίδα. Ο Λέφας. Έτσι τον ήξεραν όλοι. Κάποιοι λένε πως κατάγονταν από την Κεφαλλονιά. Κάποιοι άλλοι πως ήταν πειρατής. Δεν έχει σημασία. Το σίγουρο είναι πως ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Σοφός. Κάποιοι λένε πως έγινε κι αυτός παπάς, κάποιοι άλλοι απλά πως ήταν θρήσκος πολύ κι έχτιζε ξωκκλήσια γύρω- γύρω. Πάντως κι η εκκλησιά του χωριού πήρε κείνο το παράξενο όνομα. Η Παναγιά η Λέφαινα, η ξακουστή.<br />Τρεις γιους έκαμε.<br />Και σαν μεγάλωσαν, όπως ακριβώς συμβαίνει στα παραμύθια, ήρθε η ώρα να μοιράσει την περιουσία. Τα μέρη γύρω απ' το χωριό δηλαδή, γιατί τίτλοι ιδιοκτησίας δεν υπήρχαν τότε στον τόπο εκείνο τον έρημο.<br />Τους πήρε λοιπόν μια μέρα, τους πήγε στην άκρη του χωριού και τους είπε:<br />-Εσύ, κι έδειξε το Γιώργη, θα πας απέναντι, βλέπεις πάνω στο βουνό, έχει ρουμάνια κι ήλιο και νερό ωφέλιμο. Θα γίνεις βοσκός, μια και τόσο αγαπάς τα ζώα.<br />Εσύ, είπε στο μεσαίο, που σου αρέσει τόσο να σκαλίζεις τα ξύλα, θα πας ανάμεσα, στο μεγάλο ποτάμι, που ΄χει πλατάνια με γερούς κορμούς και θα γίνεις ξυλουργός.<br />Κι εσύ, είπε στο μεγαλύτερο, θα κάτσεις εδώ στα πατρικά, πλάι μου, θα φροντίζεις τα ξωκκλήσια και το σπίτι.<br />Έτσι κι έγινε.<br />Ο Γιώργης, ο μελαχρινός κι ο ατίθασος, πήγε στο Δρούτσουλα, έτσι τ' ονόμασε το μέρος γιατί είχε πολλούς δρύδες, βελανιδιές δηλαδή, κι έγινε από Λέφας Μαυρογιώργης, κι έτσι σώθηκε και τ΄όνομά του στους επόμενους αιώνες. Ακόμα οι απόγονοί του με τα ζώα ασχολούνται και &nbsp;κάποιοι που κληρονόμησαν την ευστροφία του πάππου τους έγιναν γραμματιζούμενοι και καλλιτέχνες.<br />Ο άλλος, πήγε στο ποτάμι που τ΄ονόμασε Πλατανωπή, μια και είχε πολλά πλατάνια, όπως είπαμε, και έγινε ο καλύτερος ξυλουργός της περιοχής. Οι απόγονοί του, οι Ξενιάδες, ίσως και να τον έλεγαν Ξένο λοιπόν, εξακολουθούσαν για πολλά πολλά χρόνια να ασχολούνται με το ίδιο επάγγελμα.<br />Ο μεγάλος, έμεινε στο χωριό, την Ακαμάτρα κι έκαμε ότι του 'πε ο πατέρας του. Κι έτσι το χωριό εκείνο έχει τις πιότερες εκκλησιές και τα ομορφότερα σπίτια.<br /><br />Κι έτσι έμειναν δυο χωριά απέναντι να χαιρετιούνται οι συγγενείς.<br />Μα ανάμεσα, σε κείνο το ποτάμι του μοναχικού ξυλουργού, δεν απόμεινε τίποτα, παιδιά. Δεν έγινε άλλο σπίτι. Μοναχά κείνου του γιου του Λέφα, του μεσαίου. Οι απόγονοι γύρισαν πίσω ή προτίμησαν άλλους τόπους. Και λίγοι πια τον θυμούνται. Τη φήμη του δηλαδή. Από τ' αντικείμενα που πρόλαβαν να δουν που τα 'χε φτιάξει με τα χέρια του και κληρονομούνταν από γενιά σε γενιά. Σκάφες, αμπάρες, πινακωτές, καφκιά (οι κατσαρόλες με τις οποίες μετρούσαν τον καρπό που έδιναν στα ζώα), κουμιά (πιθάρια για την αποθήκευση δημητριακών και όχι μόνο), μπαγκέτες (σκαμνιά για το τζάκι). Όλα μονόξυλα, μια και καρφιά δεν υπήρχαν κείνα τα χρόνια, κι ως εκ τούτου αθάνατα.<br />&nbsp;Έπαιρνε τον κορμό και του 'δινε το σχήμα που ήθελε, όπως με το μάρμαρο φτιάχναν οι τεχνίτες τ' αγάλματα. Μονάχα για τις αμπάρες, λέει, τα τεράστια μπαούλα που ήταν καναπέδες μαζί και χώρος αποθήκευσης, κούφωνε τον κορμό κι έπειτα έφτιαχνε απ' άλλο ξύλο το καπάκι ίσα να εφαρμόζει, χωρίς μεντεσέδες, φυσικά.<br />Δε χτίστηκε λοιπόν άλλο σπίτι. Μα και το παλιό, δεν το 'βλεπε κανείς, καθώς το μονοπάτι πέρναγε πολύ παρακάτω κι έτσι η πρόσβαση ήταν δύσκολη κι ανώφελη άλλωστε.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Ήρθε έπειτα, παιδιά, ο πιο ανόητος δρόμος που μπορείτε να φανταστείτε, άξαφνα από την Ευρώπη, μήτε τον είχε φανταστεί κανείς κι ήταν λέει για τα ποδήλατα. Μη γελάτε, ναι, ποδήλατο σε κείνα τ΄ άγρια μέρη.<br />Μα έκαμε κι ένα καλό, φάνηκε μες στο ποτάμι κείνο το κτήμα το παλιό κι είναι εύκολο τώρα, αν πας με κάποιο γέροντα και σε κατατοπίσει όπως πρέπει, και δεν αγριευτείς από την απότομη ανηφόρα, είναι εύκολο να το βρεις, ναι, το σπίτι εκείνο, ύστερα από τόσους αιώνες, πώς στέκει αδερφωμένο με τα βρύχα και τα ερπετά και τους τζίτζικες. Κι είναι εύκολο να πατήσεις στα χαλάσματα, να κλείσεις τα μάτια και να φανταστείς τους ανθρώπους να γελούν στην αυλή, να ζυμώνουν, να σκαλίζουν τους κορμούς. Και μην τρομάξετε αν μια ανάσα έρθει και σας φιλήσει το μάγουλο, απομένουν ετούτες, μην το πείτε πουθενά, μα υπάρχουν ακόμη ανάσες στην Πλατανωπή.<br /><br />Και γυρίστε τις σελίδες να δείτε εικονίτσες και να με πιστέψετε...<br /><br /><span id="goog_927253562"></span><span id="goog_927253563"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DowF8bSdjzc/TppYXwMaPEI/AAAAAAAAANI/wBjnnE-ZM9s/s1600/spitia+droutsoulas+095.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-DowF8bSdjzc/TppYXwMaPEI/AAAAAAAAANI/wBjnnE-ZM9s/s320/spitia+droutsoulas+095.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">η κοίτη του χειμάρρου με τη στέρνα αριστερά...</td></tr></tbody></table><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bO0TnJMfv5A/Tpm6JZTPvMI/AAAAAAAAAMI/O2kaWkJIwRU/s1600/spitia+droutsoulas+069.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-bO0TnJMfv5A/Tpm6JZTPvMI/AAAAAAAAAMI/O2kaWkJIwRU/s320/spitia+droutsoulas+069.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">οι καλοχτισμένοι τοίχοι δίπλα στην κοίτη</td></tr></tbody></table><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-tlzYZiq0a2Y/Tpm93WDfNAI/AAAAAAAAAMQ/HvFEo34cDZE/s1600/spitia+droutsoulas+070.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-tlzYZiq0a2Y/Tpm93WDfNAI/AAAAAAAAAMQ/HvFEo34cDZE/s320/spitia+droutsoulas+070.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">τα σκαλάκια όπως τότε</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9ioLN5yGHu4/Tpm_dY-FJRI/AAAAAAAAAMY/8h1OcRZpmpo/s1600/spitia+droutsoulas+079.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-9ioLN5yGHu4/Tpm_dY-FJRI/AAAAAAAAAMY/8h1OcRZpmpo/s320/spitia+droutsoulas+079.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">στην ανηφόρα καθώς προβάλλει ο ήλιος</td></tr></tbody></table><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xP-LOeg8Prk/TpnaTYMkpuI/AAAAAAAAAMo/UnX0RTIALgE/s1600/spitia+droutsoulas+084.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-xP-LOeg8Prk/TpnaTYMkpuI/AAAAAAAAAMo/UnX0RTIALgE/s320/spitia+droutsoulas+084.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">και&nbsp;να το, τριγυρισμένο από τοίχο όπως όλα τα σπίτια της εποχής</td></tr></tbody></table><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bVojvo9wfFA/TpqR3e7LbEI/AAAAAAAAANY/m3tJcZ1B--s/s1600/spitia+droutsoulas+088.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-bVojvo9wfFA/TpqR3e7LbEI/AAAAAAAAANY/m3tJcZ1B--s/s320/spitia+droutsoulas+088.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">δίχωρο</td></tr></tbody></table><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Te_nbCU90iA/TpnhAk2y-SI/AAAAAAAAAMw/FmgaLTBlAA0/s1600/spitia+droutsoulas+085.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-Te_nbCU90iA/TpnhAk2y-SI/AAAAAAAAAMw/FmgaLTBlAA0/s320/spitia+droutsoulas+085.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">&nbsp;κι ορθοκατέβατο, χωρίς πυργάρι</td></tr></tbody></table><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-s88BcBjV7e8/TpnleG2_B_I/AAAAAAAAAM4/bYywhRFvE8A/s1600/spitia+droutsoulas+089.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-s88BcBjV7e8/TpnleG2_B_I/AAAAAAAAAM4/bYywhRFvE8A/s320/spitia+droutsoulas+089.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">με θυρίδες για τη στάμνα και τα κιούπια<br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"></span><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-30yR16FVzQs/TpqOsLni6WI/AAAAAAAAANQ/RqtyWVSGL6Q/s1600/spitia+droutsoulas+087.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-30yR16FVzQs/TpqOsLni6WI/AAAAAAAAANQ/RqtyWVSGL6Q/s320/spitia+droutsoulas+087.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">με το τζάκι στη γωνιά της κουζίνας...</span></td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kHGfCmv11nU/Tpnl-HwyVcI/AAAAAAAAANA/begOo9h7IAo/s1600/spitia+droutsoulas+091.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-kHGfCmv11nU/Tpnl-HwyVcI/AAAAAAAAANA/begOo9h7IAo/s320/spitia+droutsoulas+091.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">....και με πεζούλα στην αυλή για τους επισκέπτες</span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">.</span></td></tr></tbody></table><br /><br />Να πάτε, έχει ακόμη φρέσκο αέρα και υπέροχη θέα. Και δωρεάν ταξιδάκια στα παλιά.<br /><br /><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6278961184021544365?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-23409400497872437192011-10-14T23:04:00.000+03:002011-10-15T16:41:25.480+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #6aa84f;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #6aa84f;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9K3hEWgoq5o/TpM1qN2poPI/AAAAAAAAAL4/7HsBZ2nZyQ8/s1600/spitia+droutsoulas+002.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #6aa84f;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-9K3hEWgoq5o/TpM1qN2poPI/AAAAAAAAAL4/7HsBZ2nZyQ8/s320/spitia+droutsoulas+002.jpg" width="320" /></span></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #6aa84f;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #6aa84f;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-cQISKPqi4Hs/TpM4sMAj1KI/AAAAAAAAAL8/1nxDeZgYeH8/s1600/spitia+droutsoulas+004.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: #6aa84f;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-cQISKPqi4Hs/TpM4sMAj1KI/AAAAAAAAAL8/1nxDeZgYeH8/s320/spitia+droutsoulas+004.jpg" width="320" /></span><span style="background-color: #6aa84f;"></span><span style="background-color: #6aa84f;"></span></a></div><br /><br />Εγώ να σας τα δείξω ήθελα, να τα διασώσω για πάντα πριν μαραθούν από το σορόκο... Δυο ωραία καδράκια κρεμασμένα στο μπλογκάκι μου. Τίποτ' άλλο.<br /><br />Εντούτοις, πιστοί στο πνεύμα των ένδοξων προγόνων και των σοφών συμπατριωτών, όλα -και τα πιο απλά του κόσμου τούτου- μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για φιλοσοφικές αναζητήσεις και αποφθέγματα του τύπου:<br /><br /><i>-Έχει και το φθινόπωρο τις ομορφιές του.</i><br /><i>-Και τα πιο σκληρά αγκάθια, κάποια στιγμή ανθίζουν.</i><br /><i>-Τα ωραιότερα άνθη δεν έχουν άρωμα, απλά γιατί δεν το χρειάζονται.</i><br /><i>-Υπάρχει ομορφιά ακόμη κι εκεί που δεν το περιμένεις.</i><br /><i>-Τα νησιά έχουν το καλύτερο χώμα και τον καλύτερο ήλιο, γιατί στις πόλεις ποτέ δε βλέπεις τέτοιο θέαμα μ' όλα τα φυτοφάρμακα και τις βιταμίνες που κυκλοφορούν.</i><br /><i>-Ό,τι φροντίζεις πολύ, απλά κακομαθαίνει, ό,τι παρατάς μονάχο, αναπτύσσεται παραδόξως θεαματικά.</i><br /><i>-Πριν το τέλος, όλα σ' αυτό τον κόσμο επιθυμούν να εντυπωσιάσουν μπας και τα λυπηθεί κάποιος ή έστω μπας και τα θυμάται με την τελειότερη μορφή τους (έτοιμη ήταν η μάνα μου να την πετάξει τη γλάστρα).</i><br /><i>-Η ανάγκη για αναπαραγωγή μπορεί να προκαλέσει σ΄έναν οργανισμό έως και την ολική του μεταμόρφωση ή ακόμη και ρίγη συγκίνησης.</i><br /><i>-Ο αληθινός κόσμος, παρ' όλες τις εντυπώσεις που μας έχουν δημιουργηθεί τελευταία, δεν επηρεάζεται καθόλου μα καθόλου από τις εξελίξεις στην οικονομία.</i><br /><i>-Τριαντάφυλλα δεν κάνουν μόνο οι τριανταφυλλιές.</i><br /><i>-Το ροζ ταιριάζει πολύ με το πράσινο, αν και δεν το συνηθίζουμε στην ένδυση.</i><br /><br />Τι άλλο; Εεεεε....Δε μου 'ρχεται κάτι.<br />Καληνύχτα...<br />Φύετε αφ' τις αυλές, ήβαλε κρύο.<br />Βάλτε τα ροζ πουλοβεράκια<br />&nbsp;ή απλά...<br />κουκουλωθείτε ν΄αντέξουμε.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-2340940049787243719?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-59131563683754919122011-10-06T18:50:00.001+03:002011-10-06T19:24:17.250+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-CiXoRydqSnY/ToyHzPfk1QI/AAAAAAAAALw/VhpZEbHhU6k/s1600/spitia+droutsoulas+223.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-CiXoRydqSnY/ToyHzPfk1QI/AAAAAAAAALw/VhpZEbHhU6k/s320/spitia+droutsoulas+223.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; &nbsp; Ο Σεπτέμβης είναι ωραίος στο νησί πάντα. Δεν έχει φίλο κανένα σχεδόν. Μα έχει μπουνάτσα, συνήθως, και πατέρα και μάνα και αδέρφια. Και χρόνο πολύ για όσα αφήνεις ατέλειωτα τον Αύγουστο. Και τρέχεις να προλάβεις. Προτού έρθει ξανά το κυριακάτικο βράδυ που το Μύκονος θα φανεί απ' τη Σάμο. Και λαχανιάζεις μες τα βουνά και τις ραχούλες, μες τα δωμάτια &nbsp;που 'χουν ακόμη τα βατραχοπέδιλα στη γωνία και τις μπουμπουνιέρες απ' τον τελευταίο γάμο στο ράφι ξεχασμένες...<br />Κι ο πατέρας περιμένει εναγωνίως.<br /><i>-Έλα, ίσα που προλαβαίνουμε. Του χρόνου θα 'μαι ογδόντα τέσσερα. Σιγά να μην μπορώ να σου δείξω το κτήμα.</i><br /><i>-Ποιο κτήμα, καλέ; Α, κατάλαβα, κείνο που δεν το ξέρει κανείς...</i><br />-<i>Ε, και τι θα γίνει; Πρέπει να στο δείξω. Και συ να το δείξεις στα παιδιά. Ο αδερφός σου δεν αδειάζει. Ίσα που προλαβαίνουμε, σου λέω.</i><br /><i>-Ε, καλά, θα πάμε.</i><br />Και το μεσημέρι της Κυριακής, δεν κατάλαβα το πώς ακριβώς. Αυτή η φράση μάλλον που 'χει μείνει στο υποσυνείδητο όλων μας σχεδόν: "Ή τώρα ή ποτέ". Πατάω φρένο στον επαρχιακό δρόμο που χωρίζει το Δρούτσουλα από το Κεραμέ. Για άλλες δουλειές είχαμε πάει στο χωριό. Το "καλά, θα πάμε" του το 'χα πει ατέλειωτες φορές, χωρίς να το εννοώ.<br /><i>-Έλα, πάμε τώρα. Μπορείς;</i><br />Είχα φροντίσει να 'χω μαζί μπογιά και πινέλο. Μια απόφαση είναι όλα.<br /><i>-Α, επιτέλους! &nbsp;Μα είναι το πιο μεγάλο κτήμα που έχουμε. Θα 'φευγα με τον καημό. Παλιά σπέρναμε κιόλας. Το λέγαμε "στο Λαιμό". Κι ύστερα πέρασε ο δρόμος, μα δεν το πείραξε. Μας άφησε μάλιστα και πρόσοψη καλή.</i><br />-<i>Πού είναι η πρόσοψη;</i><br /><i>-Αυτουδά που σταμάτησες.</i><br /><i>-Ε; Είναι δικό μας αυτό;</i><br /><i>-Άμε, ακολούθα....</i><br />Και πιάνουμε την ανηφόρα. Άντρακλες και ακισαριές, μπλεγμένα ένα κουβάρι και πεύκα κι ανάμματα. Κυρίως όμως βράχια.<br />Μα αυτός είχε τόσο ενθουσιαστεί που ξέχασε τα χρόνια κι έβαζε το μπαστούνι σε κάθε σχίσμα, σε κάθε γωνιά χωματένια και προχωρούσε ακάθεκτος.<br /><i>-Εδώ κι εδώ. Και πιο πέρα. Ακολούθα. Βάζε σημάδια. Το 'χω από τον πάππου μου. Τ' αρχικά μου βάλε, να το βρεις εύκολα μετά. Χάθηκαν οι οροί μες τα κλαδιά.</i><br />Ορούς λέμε τις όρθιες πέτρες, τους ατσίρους, που βοηθούν στην οριοθέτηση των χωραφιών και στη σηματοδότηση των μονοπατιών που χάνονται.<br />-<i>Μα πού, εδώ σπέρνατε; Εδώ είναι ο γκρεμός...</i><br /><i>-Ο γκρεμός δικός μας είναι. Να, εδώ, στην άκρη. Βάλε σημάδια.</i><br />&nbsp;Έτρεξα να τον προλάβω. Στην άκρη του γκρεμού φοβάμαι. Για τους άλλους, κυρίως. Αφήνω τη φωτογραφική και του πιάνω με πανικό την άκρη απ' το μανίκι.<br /><i>-Ήντα φοβάσαι; Εδωνά ηπέρασα τα νιάτα μου μεταδένοντας και ξαναμεταδένοντας, από μικρό παιδάκι εδωνά 'μαι... Άσε με εμένα και βάζε σημάδια.</i><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-b_iZP3L4Fys/To3UZYsW9DI/AAAAAAAAAL0/KhdiI6htzFc/s1600/spitia+droutsoulas+230.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-b_iZP3L4Fys/To3UZYsW9DI/AAAAAAAAAL0/KhdiI6htzFc/s320/spitia+droutsoulas+230.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; Κι είμαι εκεί ξαφνικά στην άκρη του γκρεμού που πάντα αγαπούσα, από την αρχή του στη δεξαμενή ως το τέλειωμα στον Άσπρο Λούρο. Εκεί έφερνα και τα μικρά για να τους δείξω τις παραξενιές της φύσης και τη μεγαλοπρέπεια του τοπίου της πατρίδας τους.<br /><i>-Καλέ μπαμπά, έλα στα συγκαλά σου. Είναι δικός μας ο γκρεμός;</i><br /><i>-Δικός μας. Βάλε τα αρχικά.</i><br /><i><br /></i><br />Μένω με το πινέλο στο χέρι. Τι νόημα έχει;<br /><i>-Μπαμπά, ντρέπομαι. Οι γκρεμοί, θαρρώ δεν ανήκουν στους ανθρώπους. Κι αν ναι, ανήκουν σ΄όλους. Θα βάλω καμιά ζωγραφιά, αν θες, μα αρχικά δεν μπορώ, λυπήσου με.</i><br /><i>-Καλά, βάλε ένα λουλουδάκι. Μόνο να ξέρουν τα παιδιά και να το 'βρουνε. Ας είναι και λουλούδι. Και μια τελεία ακόμη, ας είναι. Να ξέρουν μόνο πως ο γκρεμός ετούτος είναι δικός μας.</i><br /><br />Ύστερα βρήκαμε και πιο στρωτά μέρη. Και μέρη που βγαίνουνε μανίτες το χειμώνα. Και μέρη μες τις φυλλωσιές που όντως μπορείς να σπείρεις, αν είναι τόσο δύσκολα τα χρόνια. Κι έβαλα κι αρχικά. Θεέ μου, συχώρα με...<br />Μα το γκρεμό, λυπηθείτε με, αδέρφια, το γκρεμό και την άκρη του τους άφησα με το λουλουδάκι. Άμα το βρείτε κάποτε, να με θυμηθείτε. Και να δείτε το τοπίο. Αξίζει. Να στέκεσαι σ' ενός γκρεμού την άκρη.<br />Άσε που έχει κι εναλλακτικές...<br /><br />Να ξαπλώνεις στο μάρμαρο ή να στέκεσαι όρθιος εννοώ, κρατώντας σου κάποιος το μανίκι. Όχι, μην πάει ο νους σας στο κακό.<br /><br /><br /><br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5913156368375491912?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-44232597406169217112011-10-04T20:51:00.000+03:002011-10-04T20:51:59.090+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-33yWuJ_zA6s/ToscI0bJvqI/AAAAAAAAALo/U7CM9RGIvb8/s1600/spitia+droutsoulas+238.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-33yWuJ_zA6s/ToscI0bJvqI/AAAAAAAAALo/U7CM9RGIvb8/s320/spitia+droutsoulas+238.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;<a href="http://floraamorgina.blogspot.com/2007/09/colchicum-macrophyllum.html"> Colchicum variegatum</a></td></tr></tbody></table></div>&nbsp;<i>"Βγαίνουνε κάτω απ' τις ελιές κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη. Είδες τα τι όμορφα;"</i><br />Αυτό μονάχα. Βγάζεις βιαστικά τη μηχανή.<i>&nbsp;</i><br /><i>"Ένα λεπτό, έρχομαι..."</i> και τ' απαθανατίζεις, λες κι είναι σπάνια. Μα δεν είναι. Τα 'χεις δει χιλιάδες φορές τέτοιο μήνα σαν ήσουν παιδί. Ένα ροζ που σε ζαλίζει ανάμεσα στα ξεραμένα φύλλα και τους ίσκιους του φθινοπώρου. Φιδίσιο δέρμα, ανέγγιχτο. Ποτέ δεν τόλμησες ν' αγγίξεις ένα από δαύτα. Φοβάσαι μη χαλάσεις την ομορφιά ετούτη. &nbsp;Ύστερα γυρνάς στην πόλη και τα καμαρώνεις. &nbsp;Ψάχνεις τα γκουγκλ, πατάς πλήκτρα και τα βρίσκεις επιτέλους. Τα ξέρουν καμπόσοι κι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Άλλοι τα καμαρώνουν κι άλλοι τα χρησιμοποιούν. Δεν είναι όμορφα μονάχα. Έχουν και δηλητήριο, δηλαδή δύναμη ανίκητη. Έχουν ενδιαφέρουσα ετυμολογία. Μοναδικότητα, όχι.<br />Ξεχωριστά, ναι.<br />Πεντάμορφα, ναι.<br />Ενδιαφέροντα, επίσης.<br />Καριώτικα, βεβαίως, αν και όχι μόνο.<br />Εν τέλει κρινάκια του φθινοπώρου.<br />Και διαβάζεις. Αντιγραφή και επικόλληση. Ο κλέψας του κλέψαντος.<br />Ιδού τα κλοπιμαία:<br /><br /><a href="http://nikitidis.blogspot.com/2009/01/blog-post_26.html">Η άνθηση των κολχικών </a>σηματοδοτεί τον ερχομό του φθινοπώρου. Τα μελτέμια σταματάνε, η θερμοκρασία του αέρα πέφτει, η μέρα μικραίνει και το φως γίνεται απαλό. Αυτά είναι τα σημάδια που περιμένουν οι βολβοί των κολχικών, κάτω από το έδαφος, για να ξεπροβάλουν στην επιφάνεια τα κρινάκια τους.<br />Τα κολχικά είναι δηλητηριώδη φυτά. Όλα τα μέρη τους περιέχουν την κολχικίνη, που είναι δραστικό δηλητήριο. Με ένα τέτοιο δηλητήριο υποτίθεται ότι η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της στην Κολχίδα και γι' αυτό τα φυτά ονομάστηκαν κολχικά. Στην Ελλάδα υπάρχουν πάνω από 20 είδη.<br /><br />Κι απ' αλλού:<br /><br /><a href="http://www.vatika2000.com/gnwrizontas%20th%20fush%20tou%20giannh%20psarakh/37.kolxiko%20tou%20sfhka%2022-10-2010/kolxiko%20tou%20sfhka.htm">Τα κολχικά</a> μαζί με τα κυκλάμινα, και τις ουργινέες, ανθίζουν νωρίς το φθινόπωρο, αρκετές φορές πριν ακόμη να βρέξει.<br /><br />Είναι όμορφα κρινάκια από την οικογένεια των Λιλιιδών, και μοιάζουν πολύ με τους κρόκους αν και δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους αφού οι κρόκοι ανήκουν στην οικογένεια των Ιριδιδών.<br /><br />Από το βολβό του εκφύεται σωληνοειδής βλαστός που περιβάλλεται από σπάθη. Στην άκρη του σωλήνα αναπτύσσεται το άνθος με 6 πέταλα. Τα φύλλα συνήθως παρουσιάζονται αργότερα μετά την άνθιση.<br /><br />Είναι δηλητηριώδες φυτό σε όλα τα μέρη του που περιέχουν το δραστικό δηλητήριο κολχικίνη. Θεωρείται από τα φυτά της μάγισσας Εκάτης, μητέρας ή αδελφής της Μήδειας, και μυθολογείται πως με αυτό η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της.<br /><br />Την ονομασία τους την οφείλουν στην Κολχίδα από την οποία και θεωρείται ότι ήλθαν. Το κολχικό του Σφήκα είναι νανώδες φυτό με ύψος που φθάνει τα 10 εκατοστά και τα άνθη του είναι ρόδινα και μερικές φορές σχεδόν λευκά.<div><br /><div><div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-_qGs611fa_Y/TospI0jEBKI/AAAAAAAAALs/n8RH2eMpP5s/s1600/spitia+droutsoulas+236.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-_qGs611fa_Y/TospI0jEBKI/AAAAAAAAALs/n8RH2eMpP5s/s320/spitia+droutsoulas+236.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Αυτά. Μη σκεφτείτε να τα κόψετε. Αυτό κατάλαβα. Μονάχα για κλικ και καμαρώματα.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Καλό φθινόπωρο να 'χουμε!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div>&nbsp;&nbsp;</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-4423259740616921711?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-50118800866317308922011-09-29T08:58:00.000+03:002011-09-29T08:58:31.851+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6ugwznwTkzA/ToONpZTmK7I/AAAAAAAAALk/T7GiJOV1diI/s1600/DSCF7319.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-6ugwznwTkzA/ToONpZTmK7I/AAAAAAAAALk/T7GiJOV1diI/s320/DSCF7319.JPG" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">στης αυλής τα λούλουδα</td></tr></tbody></table>&nbsp; Ήτανε πάντα περήφανη κι αξιοπρεπής. Με την οικογένεια, τον άντρα της και τα τρία της παιδιά, ύστερα από χρόνια με τα εγγόνια και με τον παππού κατάκοιτο σχεδόν. Απόκτησε τότε το πιο μικρό παιδί της και τον έλουζε, τον χτένιζε, τον καμάρωνε. Δεν είχε χρόνο μήτε για βόλτες, μήτε για πολλές κουβέντες. Μα σαν ένιωθε πως πνίγονταν από τις έννοιες, τους άφηνε για μισή ώρα το πολύ κι ερχόταν στην αυλή.<br />Με το χαμόγελο και με λέξεις χιλιάδες να στέκουνε στα χείλη. Βιάζονταν όμως να βγουν κι έρχονταν κουτρουβαλιστές.<br />Κατάγονταν, βλέπετε, η γυναίκα ετούτη απ' άλλα μέρη, βορειοελλαδίτικα, και μιλάνε αλλιώτικα εκεί. Περιφρονούν τα φωνήεντα -που εμείς τα 'χουμε σε μεγάλη υπόληψη- κι αμολούν κάτι σύμφωνα στη σειρά κι άνοιγα τα μάτια και τ' αυτιά ν' ακούσω τίποτα, να καταλάβω. Η προσπάθεια ήταν εξοντωτική και θα τα παράταγα. Κι εγώ κι όλοι μας. Μα έλα που 'κανε και κάτι κινήσεις όμορφες με τα δυο χέρια κι εσηκώνουνταν και μας παραστούσε τον έναν και τον άλλο, το γιο, τη συμπεθέρα, τη γειτόνισσα.<br />&nbsp;Και πού να την αφήσεις τέτοια απόλαυση, μοναδική!<br />&nbsp;Και τον εαυτό της παρίστανε κι εγελούσε και είχε και φράσεις σοφές να μας παρηγορούν στα δύσκολα ή να μας προβληματίζουν στα εύκολα... Μ' αυτές δε βιάζονταν να τις πει. Όχι, τόνισε μία μία λέξη ξεχωριστά, σα να 'ταν συνταγές πολύτιμες που έπρεπε να δοθεί ο κατάλληλος χρόνος για να μπουν μες το μυαλό μας όμορφα, με τάξη, να σφηνωθούν εκεί, να μη χαθούν ποτέ.<br /><br />Μα ύστερα εκείνος πέθανε και πήρε μαζί του εκτός απ' την αγάπη τους και κάτι άλλο πολύτιμο.<br />Πήρε τις αναμνήσεις όλες.<br />Δεν άφησε μήτε συμβάντα, μήτε ονόματα, μήτε το χρόνο, τίποτα!<br />Μια γόμα και σβηστήκαν όλα.<br />Όχι όλα, σχεδόν όλα.<br /><br />Ένα απόγευμα αυγουστιάτικο εμφανίστηκε στην αυλή σκαστή σχεδόν.<br />Έκατσε σε μια καρέκλα της αυλής, δε θυμόταν νέο κανένα. Μονάχα όσα άκουσε τα τελευταία λεπτά.<br />Ούτε κι εμάς μας θυμόταν, μοναχά τη φιγούρα της μάνας μου που μοιραζόταν μαζί της πολλά και για πολλά-πολλά χρόνια κι ένιωθε οικειότητα.<br />-<i>Κι όπως κατέβαινα, αν έχεις το Θεό σου, ακούω λέει πως χώρισε ένα ζευγάρι. Δε θυμάμαι ονόματα. Μα χωρίζουν τα ζευγάρια;</i> ρωτάει με αφοπλιστική αφέλεια μικρού παιδιού.<br />-<i>Ε, χωρίζουνε καμιά φορά</i>, της απαντά η μάνα μου με μούδιασμα για τα πρόσφατα τότε καμώματα της κόρης της.<br />-<i>Και γιατί να χωρίσει ένα ζευγάρι; </i>συνεχίζει απτόητη. <i>Ε, αυτό ούτε το πιστεύω ούτε και το καταλαβαίνω...</i> και κούναε το κεφάλι.<br />-<i>Ε, να</i>, συνέχισε η μάνα μου, <i>είναι που δε συμφωνούνε και τσακώνονται κι άμα δε συμφωνούνε πιο καλά είναι να χωρίσουνε</i> (της είχα πλασάρει εγώ το επιχείρημα την προηγούμενη μέρα, όχι πως το πίστευε).<br />-<i>Τι θα πει δε συμφωνούν;</i> ρωτά με γουρλωμένα μάτια. <i>Αφού είναι ζευγάρι, γίνεται να μη συμφωνούν;</i><br />-<i>Ε, μα καμιά φορά να, ο ένας λέει έτσι, ο άλλος λέει αλλιώς... Διαφορετικές απόψεις έχουνε, ε, κι οι καβγάδες εν είναι καλό πράμα..</i><br />-<i>Έλα Παναγιά μου,</i> βάζει τις φωνές, <i>κι είναι λόγος αυτός, μωρέ να χωρίσει ένα ζευγάρι; &nbsp;Άποψη, λέει. Βρε είχαμε εμείς άποψη; Θυμάσαι να 'χαμε άποψη;</i> ρωτάει στους ίδιους υψηλούς τόνους.<br />Σα να 'ταν χτες και να τα θυμόταν όλα.<br />-<i>Κείνο που νομίζαμε σωστό κάναμε, μα στις κουβέντες... συμφωνούσαμε πάντα. Θυμάσαι εσύ άλλα; Μια απόφαση είχα πάρει κι ό,τι κι αν άκουγα ένα "ναι"έλεγα και όλα τελειώναν όμορφα &nbsp;Μια λέξη είναι το"ναι"... &nbsp;Λέγε "ναι"! &nbsp;Σιγά το δύσκολο.</i><br />Η μάνα μου είδε τα φώτα απ' τ΄αμάξι των παιδιών που 'ρθαν να την πάρουν, την έπιασε απ' το μπράτσο τρυφερά.<br />-<i>Μα ναι, έτσε δά είναι που τα λες. Μα ποιος ακούει. Ακούν κανένα; Βρε, διάολο εν ακούν.</i><br />Κι ύστερα μπαίνοντας στο σπίτι...<br />-<i>Την ήκουσες; Μη γελάς καθόλου. Πιότερο μυαλό είχαμε τότε. Κι αυτή την είδες; &nbsp;Πιότερο έχει από σένα.</i><br /><i><br /></i><br /><br />Ύστερα το σκέφτηκα καλύτερα. Βρε, μπας είχε δίκιο; Από τρελό κι από μικρό...<br />Κι έπιασα να διαδώσω τη συνταγή μπας κι είναι γιατρικό. Για τους άλλους βέβαια, γιατί εγώ έχω ασθένεια ανίατη. Και την έδωσα στη φιλενάδα την πιο καλή και την πιο παραδοσιακή, ας πούμε, για να μην τσακώνεται με τον καλό της.&nbsp;Δεν τσακώθηκε, μα αν το συνέχιζε θα χώριζε κατευθείαν.<br />Κόντεψε να τον τρελάνει τον κακόμοιρο.<br /><i>"Βούιζε το κεφάλι μου,</i> μου 'λεγε μετά ο σύζυγος, ο οποίος δεν είχε υποψιαστεί πως εγώ ήμουν η αιτία της ξαφνικής μετάλλαξης της γυναίκας του. <i>Δεν μπορείς να φανταστείς.&nbsp;Ό,τι και να της λέω, να μου απαντάει:</i><br /><i><br /></i><br /><i>-Ναι, ναι, ναι...</i><br /><i>-Τι ναι;&nbsp;</i><br /><i>-Ναι, αγάπη μου, ναι ,ναι.&nbsp;</i><br /><i>-Βρε, με δουλεύεις; Γιατί σιγά μη συμφωνείς.</i><br /><i>-Ναι, αγάπη μου. Εεε, όχι αγάπη μου, δε σε δουλεύω. Τα λες πολύ σωστά όλα. Κι εγώ μαζί σου.</i><br /><i><br /></i><br /><i>Καταλαβαίνεις τι σου λέω; Πήγε να μου στρίψει. Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα...."</i><br /><br />Ε, την έπιασα ξανά με τρόπο.<br />-<i>'Αστο, κορίτσι μου, δεν πιάνει.&nbsp;</i><i>Μην παιδευόμαστε άδικα.&nbsp;</i><i>Πάει τη χάσαμε τη συνταγή.&nbsp;</i><br /><i>Ζωή κι αυτή!</i><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5011880086631730892?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-88622590748791062262011-09-24T20:15:00.000+03:002011-09-24T20:15:11.528+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-GAOTQFt2LjE/Tn4NfJ8qqgI/AAAAAAAAALg/G6WKFeOXFNk/s1600/DSCF7307.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-GAOTQFt2LjE/Tn4NfJ8qqgI/AAAAAAAAALg/G6WKFeOXFNk/s320/DSCF7307.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Στο χωριό... Αύγουστος 2011</td></tr></tbody></table><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Και να που φτάσαμε εδώ<br />Χωρίς αποσκευές<br />Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι<br />Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο<br />Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες<br />ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα<br />Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο<br />ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος<br /><br /><br />Αλλά τα βράδια τι όμορφα<br />που μυρίζει η γη<br /><br /><br />Βέβαια αγάπησε<br />τα ιδανικά της ανθρωπότητας,<br />αλλά τα πουλιά<br />πετούσαν πιο πέρα<br /><br />Σκληρός, άκαρδος κόσμος,<br />που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα<br />πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται<br /><br /><br />Αλλά τα βράδια τι όμορφα<br />που μυρίζει η γη<br /><br /><br />Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα<br />για να πεθαίνουν κι αλλού<br />και την απληστία<br />για να μένουν νεκροί για πάντα<br /><br />Αλλά καθώς βραδιάζει<br />ένα φλάουτο κάπου<br />ή ένα άστρο συνηγορεί<br />για όλη την ανθρωπότητα<br /><br /><br />Αλλά τα βράδια τι όμορφα<br />που μυρίζει η γη<br /><br />Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,<br />μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες<br />Φοράω το σακάκι του πατέρα<br />κι έτσι είμαστε δυο,<br />κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω<br />ήταν για να δώσω<br />έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο<br /><br /><br />Αλλά τα βράδια τι όμορφα<br />που μυρίζει η γη<br /><br />Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη<br />μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί<br />σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει<br />παίρνει το μέρος των φτωχών<br /><br />Αλλά τα βράδια τι όμορφα<br />που μυρίζει η γη!<br /><br />Δως μου το χέρι σου...<br />Δως μου το χέρι σου<br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">(Τάσος Λειβαδίτης,&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">από τη συλλογή «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», 1953)</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8862259074879106226?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-83065544691386298562011-09-20T19:26:00.000+03:002011-09-20T19:26:02.380+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3bzQ2mNUGGg/TnhRAhb7d0I/AAAAAAAAALc/X93fz0Xffnw/s1600/DSCF7317.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-3bzQ2mNUGGg/TnhRAhb7d0I/AAAAAAAAALc/X93fz0Xffnw/s320/DSCF7317.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Στα ουζερί του λιμένος - καλοκαίρι 2011</td></tr></tbody></table>Ένας παράξενος Ιούλιος ήταν ο φετινός. Μια ατέλειωτη μπουνάτσα, μήτε μια μέρα δεν έκαμε να ρυτιδιάσει η θάλασσα. Παραδεισένιος καιρός. Μα οι ψυχές όλων σε μια αγωνία. Τι θα γίνει, πού θα πάει η κατάσταση, από Σεπτέβρη θα 'ρχονταν λέει νέα μέτρα, μπορεί και το τέλος της κυβέρνησης, μπορεί και το τέλος της χώρας. Μα κάποιοι δεν αγωνιούσαν πια. Τέλειωσαν νωρίτερα...<br />Τι 'τανε κείνο! Αν όχι κάθε μέρα, τουλάχιστον μέρα παρά μέρα άκουγες για τον ξαφνικό θάνατο κάποιου, πνιγμοί, εγκεφαλικά, μέχρι και αυτοκτονία. Πάνε και οι διεθνούς ακτινοβολίας ευοίωνες προοπτικές μιας αιωνόβιας ζωής, πάνε και οι θεωρίες περί "αειζωίας", πάνε και τα πανηγύρια που αναβάλλονταν το ένα μετά το άλλο... Μια κατήφεια γενική. "Τι μήνας κι αυτός!" "Να πάει και να μην ξανάρθει..." &nbsp;Κι άλλα τέτοια άκουγες συνέχεια.<br />Στο λιμάνι ένας δυο γνωστοί. Όλοι γνωστοί δηλαδή, πού τουρίστας κείνο το μήνα, μα ε, δε μιλάμε όλοι μεταξύ μας. Ο σερβιτόρος μεσήλικας. Φίλος των γνωστών μου από την Αθήνα...<br />-Πώς πάνε οι διακοπούλες; του λέει ο Μάνος που μόλις είχε έρθει από τον Πειραιά.<br />Καλά; Καλά;<br />Τι 'τανε να του πει τέτοια λόγια και να χαμογελά κιόλας;<br />Ακουμπά κάτω το δίσκο χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι κι αλλιώς, απ' ότι κατάλαβα μετά, εθελοντικά έκανε το σερβιτόρο, σε άδεια ήταν ο άνθρωπος... Παίρνει την καρέκλα αποφασιστικά στο μέρος του, κάθεται με το 'να πόδι έτοιμο να ξεκινήσει πάλι.<br />-Βρε, με δουλεύεις; Ε ντρέπεσαι; Εδώ βρε χάνεται ο κόσμος! &nbsp;Ηπελάγωσα από τη μέρα που 'ρθα... Κηδείες, μνημόσυνα, κόλλυβα, εδωνά ο αδερφός μου ζορισμένος, τα βράδια ξενυχτάω πήγαιν' έλα να σερβέρω, τη μέρα να συνεφέρω τις πεζούλες, το σπίτι είν' έτοιμο να πέσει, &nbsp;τα γραμμάτια κάτω τρέχουνε σαν παλαβά, δουλειά αμφιβάλλω αν θα 'χω- ο διάολος λέει πως α το κλείσει το ρημάδι.... Δηλαδή, χάλια, χάλια, που&nbsp;πιο χάλια&nbsp;ε γίνεται, έλεγε κουνώντας με νεύρα και τα δυο του χέρια. Άκου διακοπούλες...<br />-Βρε παράτα τα και ξεκουράσου λίγο... απαντά κάπως μουδιασμένος ο Μάνος.<br />Εκείνος πιάνει το μέτωπο, γυρνά το κεφάλι δεξιά κοιτώτας προς τα κάτω, σηκώνεται, του δείχνει την παλάμη του τη βρεμένη.<br />-Βρε, αυτο δά το βλέπεις; Το δες; Ίδρως είναι. Τ' ακούς; Ίδρως. Ετσεδά θα τρέχει μέχρι το πρωί. Παράτα τα, λέει... Λες να μη θέλω;. Μπορώ όμως, ε; Πε μου. Μπορώ;<br />Ο Μάνος παραιτείται και τον κοιτά με οίκτο πια.<br />Πάει, μας το χάλασε το κέφι.<br />Μιλιά δε βγάζει κανείς.<br /><br />Μα ξαφνικά, λίγο πριν μπει μέσα στο μαγαζί, μια αναλαμπή!<br />Δε βλέπω το πρόσωπο, μα δείχνει κάτι να σκέφτεται. Σταματά κι αμέσως μετά μια όπισθεν σχεδόν.<br />Ο Μάνος ξαφνιάζεται. Σα να τον φοβάται πια μετά από τόση κατσάδα που άκουσε.<br />Αλλά το ύφος του είναι εντελώς διαφορετικό. Παιχνιδιάρικο. Με τσαχπινιά θα μπορούσε να πει κανείς.&nbsp;Σαν να' ναι κάποιος άλλος τώρα...Τον αγγίζει στον ώμο με τη γνώριμη ζεστασιά των Ικαριωτών. Η φωνή του έχει γλυκάνει παράξενα κι ακούγεται ψιθυριστή σχεδόν σα να&nbsp;συνωμοτούσαμε&nbsp;για κάτι...<br />-Ε, μα να σου πω... Παρά να πεθάνουμε, ε; Βρε, πιο καλά. Τι λέτε κι εσείς, παιδιά, ε; Συφωνούμε; Σιγά τα βάσανα...&nbsp;Παρά να πεθάνουμε, ε; Βρε, καλύτερα...<br />Θυμήθηκε φαίνεται το θανατικό, ήρθε στη θέση τους, του φάνηκε αχαριστία τόση γκρίνια για τα βάσανα τα επίγεια, το 'δε αλλιώς, σε μια στιγμή μονάχα... Ε, και το γύρισε.<br />Έτσι κι αλλιώς πόση ώρα αντέχουν οι Καριώτες τη γκρίνια;<br />Είτε την ακούν, είτε την εκφράζουν. Όχι, το γυρίζουν εύκολα.<br />Βρε, πιο καλά...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8306554469138629856?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-20441520118056006262011-09-18T11:04:00.000+03:002011-09-18T11:04:56.305+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AZeaBX7p3TI/TmHjbU8wtoI/AAAAAAAAALE/1ffk3DADBRw/s1600/DSCF7277.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-AZeaBX7p3TI/TmHjbU8wtoI/AAAAAAAAALE/1ffk3DADBRw/s320/DSCF7277.JPG" width="320" /></a></div>Βλέμμα ναζιάρικο, πείσμα κι οργή που ανάβει και φουντώνει απότομα, όρεξη γι' αγκαλιές και χαμόγελα, κάνει μόνο όσα θέλει και για τ' άλλα.... προσποιείται για λίγο κι ύστερα κάνα δυο κοπλιμέντα, δυο τρία στριφογυρίσματα προσποιητά κι έπειτα στον αρχικό της στόχο.<br />Αγαπά τα χάδια και γουργουρίζει γατίσια.<br />Κάποιες φορές σουφρώνει τα δυο της φρυδάκια και κάνει ξανά πως είναι μωρό κι αμέσως μετά υψώνει τη φωνή και θέλει να τη λογαριάσουμε για μεγάλη.<br />Διεκδικεί κάθε δικαίωμα από τη ζωή άφοβα με τρόπο που δε σε θυμώνει ποτέ, έστω κι αν πρέπει να καμωθούμε πως μας θύμωσε.<br />Βάζει στα μαλλιά κοκαλάκια και φτιάχνει τέλειες πλεξουδίτσες. Νωρίς νωρίς εγκαταλείπει τα φουστάνια και προτιμά τα τζην και τα παράξενα βραχιόλια, τα σκούρα μπλουζάκια, τις αλυσιδίτσες στο πόδι, το αεράτο βάδισμα.<br />Αργεί πάντα να ετοιμαστεί και αργεί επίσης να επιστρέψει.<br />Ξέρει καλά να γέρνει με τρόπο το κεφαλάκι και να σου κάνει νοήματα πίσω από την πλάτη των άλλων σα γνήσιο θηλυκό. Σχολιάζει έτσι τις αντιδράσεις τους που ποτέ μα ποτέ δεν παίρνει στα σοβαρά.<br />Δεν φοβάται τίποτα ακόμα κι όταν εμείς ουρλιάζουμε σχεδόν όταν ανακαλύπτουμε &nbsp;τα επικίνδυνα καμώματα που σκαρφίζεται.<br />Της μοίρας τα ταρακουνήματα που κερνά αρρώστιες και κακοτυχίες ξέρει να τα πιάνει από τα μαλλιά. Κι όλα τότε υποκύπτουν στη δική της θέληση. Μ' ένα μαγικό τρόπο σκύβουν το κεφάλι και χάνονται. Κι εμείς που τη χάσαμε πια ετούτη τη δύναμη με τα χρόνια, λέμε μοναχά "θυμάσαι τότε;" και τρέμουμε σε κάθε παραστράτημα κι απομένουμε αδύναμες να θυμηθούμε στ' αλήθεια εκείνο το κουράγιο και τη θέληση... Απομένουμε μονάχα να χαζεύουμε ομοιότητες, κινήσεις και συνήθειες που μας θυμίζουν τα δικά μας δώδεκα ή τα δικά μας δεκατέσσερα, τη δική μας αέρινη ύπαρξη...<br /><br />&nbsp;Κείνη γελά δυνατά και μας κοιτά με τσαχπινιά, χαζεύοντας τον ήλιο που αχνοφαίνεται καθώς χαράζει μετά το πανηγύρι. Κι ανάγκη τότε, αλήθεια, δεν έχουν τις μανάδες οι κόρες του γιαλού, οι καριώτικες, του κόσμου όλου.&nbsp;Οι άτρωτες.<br /><br />&nbsp;Καλό ξημέρωμα, μικρές φιλεναδίτσες...<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-2044152011805600626?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-77108449296341432532011-09-10T00:39:00.001+03:002011-09-10T21:03:10.539+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zsPiCLhWxH8/Tmp6WIOrDnI/AAAAAAAAALQ/jhjEzpxMJl8/s1600/DSCF6612.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-zsPiCLhWxH8/Tmp6WIOrDnI/AAAAAAAAALQ/jhjEzpxMJl8/s320/DSCF6612.JPG" /></a></div>&nbsp;Ο μύθος του χωριού κι ο τρόμος όλων δεν ήτανε τα φαντάσματα, οι καλομοίρες, όπως τα ονόμαζαν. Ετούτες ήτανε καλές, όπως μαρτυρά και τ΄όνομά τους κι η υποτιθέμενη παρουσία τους αποδεκτή απ' όλους.<br />Μονάχα εμάς τα παιδιά μπορούσαν να φοβίσουν. Για τους μεγάλους ήτανε η συντροφιά, τάχα, στα σκοτεινά περάσματα κι η εύκολη απάντηση για οτιδήποτε δε μπορούσαν να εξηγήσουν με τη λογική.<br /><div><br /></div><div>-<i>Κι όπως ερχόμουνα, βρε παιδιά</i>, λέγανε στο καφενείο, <i>άξαφνα ακούω ένα γδούπο παράξενο.</i></div><div>-<i>Ε, καλομοίρα, θά 'τονε</i>, απαντούσαν οι σοφότεροι.</div><div>-<i>Κι εκεδά που ανέβαινα απ΄τ΄Αλί Κασί,</i> έλεγε άλλος την επόμενη βραδιά, <i>δυο ξύλα ηπέσανε άξαφνα στα πόδια της γαϊδούρας...</i></div><div><i>-Ηφοβήθηκε το ζώο;</i> ρωτούσαν οι ειδήμονες.</div><div>-<i>Αν ηφοβήθηκε, λέει, ήρχισε κι ητσίναε κι ίσα να με ρίξει από κάτω...</i></div><div><i>-Ε, κι απέκειο, τις φοβούντε μαθές τις καλομοίρες τα ζωντανά... Κείνη δά θα τα 'ριξε τα ξύλα.</i></div><div><i>-Βρε, ε μ΄ένοιαζε, το ΄χα πναστεί κι από μονάχος μου... Μόνο που ηναγκάστηκα να κάμω από άλλο δρόμο, γι' αυτό δα κι ήργησα. Εν ηπέρναε τ΄αναθεματισμένο από κείνο δα το σημείο με τίποτα...</i></div><div>Οι πιο "γενναίοι" έκαναν και συζήτηση μαζί τους...</div><div>-<i>Κάνω πως περνάω την Αλάμα και να σου μια καλομοίρα που ε κιοτούσε να με δει στα μάθκια παρά μου 'λεγε κάτι ζαβάδες που γρι εν ηκαταλάβαινα. Ε, μα εγώ, μαθές, τη γνώρισα. Ήτονε η κυρά- Ρήνη, η συχωρεμένη, κι ηθάρρου πως α με τρομάξει...</i></div><div>Μετά από τέτοιες διηγήσεις βέβαια ακολουθούσε σιωπή στον καφενέ. Μόνο κάνα κούνημα του κεφαλιού οι πιο ευγενικοί. Οι άλλοι συνέχιζαν την πρέφα χαμογελώντας πονηρά. Κι ήντα να πεις, μαθές, για τη φαντασία του καθενός...</div><div><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img alt="Dolichophis caspius (Caspian Whipsnake)" src="http://farm4.static.flickr.com/3019/2679950116_a414e7cd6a_m.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: left;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; φωτό από <a href="http://www.flickr.com/photos/karlhauser/page122/">εδώ</a><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">&nbsp;</span><br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Tο βασιλόφιδο της Νικαριάς.<br />Αν και χωρίς την ..."κορώνα" του μύθου.</td></tr></tbody></table><div>Εκείνο που 'κανε τα μάτια των χωρικών να γουρλώνουν, τα χέρια να παραλύουν και το στόμα ν΄ανοίγει διάπλατα ήτανε μόνο η εμφάνιση του βασιλόφιδου!&nbsp;Ζούσε λέγανε στα χωράφια του Αλί Κασί μα είχε κάνει την εμφάνιση του και σε κάτι νερά παρακάτω στην εκκλησιά του Αη Νικήτα...</div><div>-<i>Αυτό το φίδι είναι του βασιλιά;</i> ρωτάγαμε τον πατέρα μου σαν ήμαστε μικρά.</div><div>-<i>Μωρέ του Θεού θα 'ναι, για να ζει σ' αυτό τον κόσμο. Μα το 'βγαλαν έτσι, γιατί στο κεφάλι του έχει ένα εξόγκωμα σαν κορώνα.</i></div><div>Αυτό μόνο. Κι ότι ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο. Ούτε ότι επιτέθηκε σε κάποιον ούτε ότι δάγκωσε ποτέ κανένα είχαμε ακουστά. Ξέραμε μόνο ότι ετούτο μόνο με τ΄όνομά του τους φόβιζε όλους. Ξέραμε ακόμη πως ήταν ένα. Ποτέ δεν έλεγαν τη λέξη στον πληθυντικό, μόνο "το βασιλόφιδο" έλεγαν. Με το "το" τονισμένο.</div><div>-<i>Το 'δες ποτέ, μπαμπά;</i></div><div><i>-Θαρρώ. Μα πριν το δω το φοβόμουν γιατί μικρό σαν ήμουν είδα το Σταύρο πώς έγινε άμα το 'δε...</i></div><div><i>Ηνεβαίναμε το μονοπάτι κι ηκάτσαμε ν' αποσκιάσουμε. Άξαφνα ακούμε ένα θόρυβο μεγάλο πίσω μας μα ίσαμε να καταλάβουμε βλέπουμε το Σταύρο που ηκοίταε κατα κεί κι είχε σταθεί σα στήλη άλατος. Κάναμε να τον συνεφέρουμε μα ηκόντευε να μας μείνει στα χέρια. Πώς βλέπεις έναν πεθαμένο που στέκει ακόμη όρθιος δίχως ψυχή, χωρίς βλέμμα ζωντανό, χωρίς μιλιά; Ετσε δά τονε. Πιάνουμε και τον κουβαλάμε στο χωριό. Τον βλέπει η γιαγιά του και βάζει τις φωνές."Άχου, ήντα 'παθε το παιδί;" "Το και το..." "Παναγία μου, είδε το βασιλόφιδο, τρεχάτε να το συνεφέρουμε..."</i></div><div><i>-Και συνήλθε;</i></div><div><i>-Ύστερα από μέρες. Δεν ηκουνιούνταν, δεν ήβγαζε άχνα. Μόνο που 'νάσαινε.</i></div><div><i>-Κι ύστερα;</i></div><div><i>-Γρι. Είπε μόνο μια φορά πως το δε κι ύστερα δεν την ήθελε πια αυτη δα τη συζήτηση. Βρε, και μεγάλος που 'τονε, ηταράζοντο άμα ήπιανες να τον ρωτήσεις για το βασιλόφιδο</i>.</div><div>Άκουσα κι άλλες ιστορίες αργότερα. Άλλος πως είναι τόσο χοντρό σαν το γαστρί για τις μέλισσες, άλλος πως έσπαγε κλαδιά στο πέρασμά του κι όποιος τα έβλεπε εξαφανίζονταν από την περιοχή για μέρες. Άλλος πως έχει την ικανότητα να μαγνητίζει εκπέμποντας ένα είδος ηλεκτρισμού. Ο πατέρας μου πάλι πως, όταν το 'δε τελικά, ηπέρναε από τον ένα βράχο στον άλλο δίχως ν΄ακουμπά στο έδαφος. "<i>Απάνω από το μονοπάτι που απείχανε τα βράχια κάνα δυο μέτρα άξαφνα έκαμε σκιά κι αντί για σύννεφο ήτον εκείνο. Επάγωσα κι έμεινα με το σταμνί στα χέρια για ώρα πολύ."&nbsp;</i></div><div>Το εξόγκωμα στο κεφάλι δεν το σιγούρεψα βέβαια. Άλυτο το μυστήριο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα χωράφια κείνα ρήμαξαν κι ο μύθος(;) ετούτος ξεχάστηκε σχεδόν.</div><div><br /></div><div>Ο τρόμος της παραλυσίας, όχι.</div><div>Εκπέμπεται από άλλες πηγές σήμερα....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-7710844929634143253?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-89887337202481912152011-09-06T13:23:00.000+03:002011-09-06T13:23:26.228+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: left;"></div><div style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br /></div><br /><div style="text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR-SBkYiO4fpf1DqpTEuSgFUKZaEk1Q0ihSrtOh6TVqe6o-rel5EQ9XlkKL" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="160" src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcR-SBkYiO4fpf1DqpTEuSgFUKZaEk1Q0ihSrtOh6TVqe6o-rel5EQ9XlkKL" width="200" /></a></div>..μας έλεγε η μάνα.<br />Τέτοια εποχή δεν περίμενα τίποτα άλλο με πιότερο ενθουσιασμό. Κι έτσι τη δεύτερη μέρα που ανοίγαν τα σχολειά- η πρώτη ήταν με τον παπά και την αγιαστούρα- καθόμουν φρόνιμα στο θρανίο και τα περίμενα. Όχι τόσο τις γνώσεις που κρύβαν.Την ύπαρξή τους κυρίως. Γινόμουν πλούσια σε μια μονάχα μέρα. Είχα πραμάτεια για το σπίτι. Όχι με άδεια χέρια. Όχι!<br />Είχα χρώματα να φέρω... Εξώφυλλα όμορφα, σελίδες πλούσιες, γράμματα που τ' άγγιζα και τ' αναγνώριζα.<br />Όλοι με κοιτούσαν με θαυμασμό. "Τι; Όλα τούτα θα τα μάθεις εφέτο; Μωρέ, μπράβο!"<br />Κι εγώ καμάρωνα σα σκεπάρνι, που λέγαμε, μεγάλωνα δυο πόντους τουλάχιστον εκείνη την ημέρα. "Άμε, θα δείτε, θα τα μάθω όλα!" κρυφογέλαγα όλο καμάρι.... Ύστερα κλεινόμουν στο δωμάτιο για το δικό μου το προσκύνημα. Δεν ήθελα να ξέρουν την αδυναμία μου...<br />&nbsp;Τ' αγαπούσα τόσο, μα πιότερο αγαπούσα κείνο το ξεχωριστό που 'χαν.... Και δεν ήθελα να το ξέρουν μη τυχόν και με πάρουν στο ψιλό.<br />Να, θα σας τ΄ομολογήσω.<br />Τη μυρωδιά τους, τη μυρωδιά τους, πιο πολύ αυτή αγάπαγα, κείνη τη μοναδική, την απροσδιόριστη, τη δική μου. Μονάχα εγώ θα τις μύριζα ετούτες τις σελίδες.<br />Μμμμμ, καινουργίλα, φρεσκάδα...<br />Για μένα μόνο. Θα την εισέπνεα τους πρώτους μήνες κι ύστερα θα χάνονταν... Από την αφή των δικών μου δαχτύλων μονάχα... Αφού θα γύριζα όλες τις σελίδες μια μια, κι ύστερα πάλι από την αρχή, και ξανά και ξανά. Μέχρι τέλος του μήνα τα περισσότερα... Ύστερα έχαναν πια κείνη την οσμή για πάντα και γίνονταν προέκταση του εαυτού μου, των ματιών μου και των χεριών μου. Του χωριού γίνονταν πια. Έβρισκα ανάμεσά τους ξερά φυλλαράκια ελιάς, νεκρά εντομάκια, μουντζούρες που τους κάναν τα μικρότερα της γειτονιάς. Γίνονταν δικά μας... Και πάλι αγαπημένα.<br />Μα κείνη η πρώτη αίσθηση, αξέχαστη. Το πρώτο ξενύχτι, κάτω από τη λάμπα...<br />Λογοτεχνία κυρίως, να διαβάσω όλα τα κείμενα... Να τα ξέρω. Να τα λέει ο δάσκαλος κι εγώ να ξέρω ήδη. Μεγάλες προσδοκίες... Και τα κατάφερνα. Κάτι σκάμπαζα απ' όλα πριν καλά καλά ξεκινήσουν τα σχολειά.<br /><br />Άφηνα βέβαια για το τέλος και κάτι να 'χω να περιμένω... Αφού τέλειωνε πια το σχολικό έτος, κι όλα μπαίναν σε κούτες,&nbsp;απέμενα&nbsp;το καλοκαίρι με το δικό μου άσο στο μανίκι.&nbsp;Τ' ανθολόγιο.<br />Χα, εδώ δεν τα διάβαζα ποτέ όλα. Άφηνα και σελίδες που δεν είχα γυρίσει ποτέ. Και τι καλά! Μοσχομύριζαν ακόμη! Και τι όμορφα! Είχα να διαβάσω... Χωρίς το βουητό της τάξης, μονάχη, στους γκρεμούς και στους ίσκιους... Δικό μου, μοσχομυριστό βιβλίο!<br /><br /><br /><i>Δικό μου, μοσχομυριστό βιβλίο, καθώς αφήνεις την τελευταία σου πνοή, λίγο πριν η σιδηρά κυρία βγάλει τη διχαλωτή γλωσσίτσα που κρύβει επιμελώς, κάμε κουράγιο...</i><br /><i>Η οθόνη είναι παγωμένη, βαριά πολύ, δεν αγαπιέται, δεν την παίρνεις στο κρεβάτι, δεν καμαρώνει κανείς που την απέκτησες, δεν θα μάθει κανείς αν την είχες δική σου , δε σου σκεπάζει το πρόσωπο πριν σε πάρει ο ύπνος, δεν υπάρχει στο φως της λάμπας, δεν αποκτά σημάδια από κανένα, δεν κυκλοφορεί στη γειτονιά, δε διαβάζεται... Πονά τα μάτια, έχει κουμπάκια πάνω πάνω σα διαβολάκια που σε καλούν σ' άλλα παιχνίδια, σαστίζει τους δασκάλους που δε ξέρουν ποτέ σε ποια σελίδα βρίσκεσαι στ' αλήθεια.&nbsp;</i><br /><i>Κάμε κουράγιο, καλό μου, μοσχομυριστό βιβλίο, δεν έχει η οθόνη μυρωδιά, δεν αγαπιέται, δεν την παίρνεις αγκαλιά, καλό μου. Κάμε κουράγιο.</i><br /><i>&nbsp;<b>Ο</b></i><i>ποιος &nbsp; &nbsp; ...&nbsp;</i><i><b>Έ</b>χει&nbsp;</i><br /><i>&nbsp;<b>Δ</b>εν ... &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;<b>Β</b>ιβλία, είναι σίγουρα βλάκας....</i><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8988733720248191215?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-61335216976710330632011-09-04T01:49:00.000+03:002011-09-04T01:49:09.274+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HV4i6y3rYcA/TmEJ8kVw34I/AAAAAAAAALA/BZd3j8sC8b8/s1600/DSCF7269.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-HV4i6y3rYcA/TmEJ8kVw34I/AAAAAAAAALA/BZd3j8sC8b8/s400/DSCF7269.JPG" width="400" /></a></div><br /><br />Ο ικαριώτικος, το μπάλο, τα φοξ-αγγλέ, η πριγκιπέσσα, οι ιαχές των χορευταράδων, τα σκούρα βλέμματα, τα όλο ενθουσιασμό, ο πόνος κι η χαρά, τ' ανταμώματα, οι θύμησες, ο πόνος του σώματος, η ανάπαυλα της ψυχής, το τώρα και το τότε, κείνα που πες και δε θυμάσαι, κείνα που θυμόσουν να πεις και δεν ξεστόμισες, οι αγκαλιές, οι επαναστατικές ιδέες, τ' άδεια μπουκάλια, τ' αγαπημένα πρόσωπα, τ' αστεία συμβάντα, τα κοινωνικά σχόλια, τ' αναπάντεχα χαμόγελα, η αγωνία για τα παιδιά που δεν ξέρεις σε ποια γωνιά ξαποσταίνουν, το καμάρι όταν τα βλέπεις να χορεύουν σε ρυθμούς που νόμιζες πως δε γνωρίζουν, οι καινούριοι φίλοι που τους ήξερες πάντα, μα δεν το 'ξερες, η άλλη όψη της πλατείας, το διαφορετικό φως, η ώρα που ξεχάστηκε απ' όλους, η παρουσία και η απουσία, οικεία πρόσωπα με ονόματα που ξεχάστηκαν, ιστορίες ανάκατες με "ώπα" ....<br />Ύστερα βγαίνει ο ήλιος, αρχινούν να μαζεύουν τα τραπέζια...<br /><br />Κι έτσι, που λέτε, ετέλειωσε το πανηγύρι ετούτο.<br /><br /><i>Παναγιά μου, ημέθυσα μόνο που το θυμάμαι...</i><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6133521697671033063?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-66643614587777957802011-09-01T00:02:00.000+03:002011-09-03T16:12:33.633+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tFYXSo2NQ4Y/Tl5kf4HEnvI/AAAAAAAAAK8/I9TmCQHx4XY/s1600/DSCF7283.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-tFYXSo2NQ4Y/Tl5kf4HEnvI/AAAAAAAAAK8/I9TmCQHx4XY/s320/DSCF7283.JPG" width="320" /></a></div>Εγώ, μια καθώς πρέπει κυρία, καθισμένη αναπαυτικά σε μια "αεροπορική" θέση. Τα παιδιά κάπου αλωνίζουν. Δε διαβάζω κανένα βιβλίο. Φέτος, είπα, θα γίνω σοφότερη μελετώντας ανθρώπους. Μπροστά μου ένα ζευγάρι Γάλλων, επίσης καθώς πρέπει. Με τα περιοδικάκια τους, τις τσαντούλες τους, τα νεράκια. Κάποια στιγμή σηκώνονται και πλησιάζουν το μπαρ. Για σαντουιτσάκι μάλλον. Δε μιλούν σχεδόν καθόλου μεταξύ τους. Καθώς πρέπει είπαμε...<br />Ξαφνικά εμφανίζεται ένα νεαρό ζευγάρι, με κάπως ατημέλητο ντύσιμο, σχεδόν γκρούβαλοι, που λέμε στο νησί, αλλά από τους ντόπιους, τους χωρίς σκάνδαλα. Ψάχνουν με το βλέμμα τις θέσεις. Κάτι δεν τους αρέσει. Μάλλον επειδή είναι όλες πιασμένες. Κι έξω φυσάει. Δεν είναι για ρομάντζο. Καταλήγουν ακριβώς μπροστά μου στις αδειανές θέσεις του άλλου ζευγαριού.<br />Δε θα το τολμήσουν, σκέφτηκα. Είναι και τα περιοδικά, η πραμάτεια όλη που άφησαν μονάχη, αφού θα έλειπαν για λίγα μόνο λεπτά. Μα ο νεαρός φαίνεται αδίστακτος.<br />"Έλα, θα τα πάμε λίγο πιο κει και θα κάτσουμε", λέει στην κοπελιά, "ε, και μετά βλέπουμε..."<br />&nbsp;Ωχ, δεν έχουν το Θεό τους, σκέφτηκα πάλι... Απόλαυσαν τα καθίσματα για αρκετή ώρα, καθώς τα σαντουιτσάκια σ' αυτό το πλοίο ζεσταίνονται σε ιδιαίτερα χαλαρούς ρυθμούς. Μετά από λίγο όμως εμφανίζονται οι Γάλλοι με φόρα. Βλέπουν το ζευγαράκι με τόση έκπληξη, σα να έβλεπαν τρομοκρατική επίθεση. Δεν προλαβαίνουν να αρθρώσουν λέξη...<br />"Α, εδώ κάθεστε; Μισό..., φεύγουμε", λέει ψελλίζοντας σχεδόν ο νεαρός ενώ παράλληλα σπρώχνει απαλά την κοπέλα που είχε αρχίσει να την ψιλοπαίρνει ο ύπνος. Οι Γάλλοι παρακολουθούν αποσβολωμένοι και κάθονται κάνοντας γκριμάτσες περιφρόνησης και αηδίας για το συμβάν.<br />Αμάν, γίναμε διεθνώς ρεζίλι, σκέφτηκα, τι θα λένε τώρα.... "οι νεοέλληνες, δε σέβονται μήτε κανονισμούς, μήτε δικαιώματα, τίποτα, ανάξιοι των ευγενών προγόνων...τσ τσ!".<br />Το δράμα δε σταματά εδώ, όμως. Το ζευγαράκι κάνει απλά μερικά βήματα και εντοπίζει πάλι δυο άδεια καθίσματα λίγο παραπέρα.<br />"Θα κάτσουμε εδώ και βλέπουμε μετά...", λέει πάλι ο νεαρός...<br />Ε, όχι σκέφτομαι ξανά, έλεος, ετούτοι θα φάνε ξύλο στο τέλος.<br />Σε λίγο καταφθάνουν οι νέοι δικαιούχοι των καθισμάτων. Δε θα ήτανε για σαντουιτσάκι ετούτοι...κι ήρθαν γρήγορα. Τους σηκώνουν με ευγένεια. Είναι δικοί μας και τολμούν να χαμογελούν συγκαταβατικά. Ο νεαρός ψελλίζει πάλι ένα "συγγνώμη" και σηκώνεται.<br />Κάνει δυο τρία βήματα με την κοπελιά του και καταλήγει σ' ένα άλλο ζευγάρι καθισμάτων στο οποίο όμως στρογγυλοκάθεται ένα επίσης καθώς πρέπει ζεύγος. Τους παρακολουθώ με περιέργεια.<br />Μα τι σκαρφίστηκαν; αναρωτιέμαι. Η εξέλιξη απροσδόκητη.<br /><br />Στέκονται δυο τρία λεπτά από πάνω τους, σχεδόν πίσω τους, κοιτάζονται στα μάτια να πάρουν κουράγιο και τελικά ψελλίζουν. "Συγνώμη, μήπως θα μπορούσατε να σηκωθείτε; Ψάξαμε για κάτι άλλο αλλά μας έχουν σηκώσει δυο φορές... Είναι τα καθίσματά μας, ορίστε το εισιτήριο... Χίλια συγγνώμη..."<br />Οι καθώς πρέπει ψελλίζουν ένα "συγγνώμη" επίσης και σηκώνονται αμέσως.<br /><br />Τους συνάντησα σ' έναν άλλο διάδρομο καθώς ψάχναμε για νέα θεσούλα. Με σήκωσαν κι εμένα μετά από λίγα λεπτά.<br />Κατάστρωμα κι εγώ, βλέπετε...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6664361458777795780?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-9928473527065377702011-08-29T00:07:00.000+03:002011-08-29T00:07:59.326+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a closure_uid_hp08ey="134" href="http://2.bp.blogspot.com/-N4LTTXAyaY8/TjW5LYPWQJI/AAAAAAAAAKs/xyy_--3-URY/s1600/DSCF7190.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-N4LTTXAyaY8/TjW5LYPWQJI/AAAAAAAAAKs/xyy_--3-URY/s400/DSCF7190.JPG" t$="true" width="400" /></a></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Το σκηνικό... Λίγο αλλαγμένο, αλλά όμορφο εν τέλει. Άλλοι πρωταγωνιστούν στο κέντρο, άλλοι απόμερα, στο γωνιακό τραπεζάκι του Αυγά, στο μπαράκι της Ρηνιώς, στης Άννας το μεζεδοπωλείο...στη Χελιδόνα, που λικνίζεται πιο κει. Άλλοι γνωστοί από τα παλιά, άλλοι τουριστικού ενδιαφέροντος.&nbsp;</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Κάποιοι λέμε ένα "γεια", κάποιοι αγκαλιαζόμαστε, κάποιους προσπαθούμε να τους αποφύγουμε...&nbsp;</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Πιο πέρα η θέα των ονείρων που δεν κάναμε πραγματικότητα, εκείνων που κάναμε τελικά μα βγήκαν σκάρτα, εκείνων που ήρθαν κι έφυγαν κι εκείνων που δεν τολμήσαμε να ομολογήσουμε μήτε στους εαυτούς μας.&nbsp;</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Συνήθως πίνουμε κάτι. Πορτοκαλάδα ή καλύτερα μαντορινάδα καριώτικη για τις πρωινές ώρες κι &nbsp;ενίοτε καφές ελληνικός,&nbsp;ουζάκι για τις δύσκολες.</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Και κείνες, τις δύσκολες ώρες, κοιτάζοντας το βυθό ξεπηδούν τ' άλλα, οι αναμνήσεις, πανάθεμά τες, να τους δώσεις μια να παν στον πάτο, μα έχουν φελλό στα πόδια και ξεπηδούν στο φλοίσβο, σε ώρες που ο ήλιος ανατέλλει κι έχουν και κείνη την κατάρα να μη μοιράζονται, μονάχα πίνεις άλλο ένα και "στην υγειά μας" κι άλλα τέτοια κι αν είσαι ευλογημένος, κάποιος από την παρέα πιάνει το νόημα και σου χαμογελά για συμπαράσταση κι είναι που δε θέλεις τη λύπηση, μα τι να κάμεις, χαμογελάς κι εσύ και λες "ευχαριστώ" από μέσα σου...&nbsp;</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Ένα "ευχαριστώ" που δε χρειάζεται να το φωνάξεις γιατί μπορεί να τ' ακούσει, δίχως λόγια. Κι είναι τόσο ωραίο να σ' αγαπούν εκεί, δίχως να 'χεις προσφέρει τίποτα και δίχως τίποτε να καρτερείς. Αγάπη δίχως όνειρα και δίχως αναμνήσεις.</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">&nbsp;Ύστερα η παράσταση τελειώνει, μένει το σκηνικό μονάχο... Μα και το χειροκρότημα που το ακούνε λίγοι. Ευλογημένοι...ε;</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;">Καλό ταξίδι...</div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" closure_uid_hp08ey="173" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-992847352706537770?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-7063552272726757372011-08-05T01:18:00.000+03:002011-08-05T01:19:04.476+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_zcdjay="107"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1-yWNL7J4z4/TjWuFZx2KiI/AAAAAAAAAKo/UOog5jGCcFg/s1600/DSCF7178.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-1-yWNL7J4z4/TjWuFZx2KiI/AAAAAAAAAKo/UOog5jGCcFg/s320/DSCF7178.JPG" t$="true" width="240" /></a></div><div closure_uid_724tcm="156">Ένα πρωινό του '55...&nbsp;o Γιάννης ξύπνησε νωρίς. Έπρεπε να κατέβει στον Εύδηλο για να συντάξει την αίτηση προς τη χωροφυλακή του Αγίου Κηρύκου. Ζητούσε άδεια για χρήση πετρομπάρουτου και φυτιλιού βραδείας καύσεως, για ν' ανατινάξει ένα κομμάτι βράχου. Είχε ασβεστοκάμινο την εποχή εκείνη. Θα τον βόλευε πιότερο η δυναμίτιδα μα ήταν εντελώς αδύνατο να την προμηθευτείς. Ο εμφύλιος είχε αφήσει ακόμη νωπές τις υποψίες. Είχε αφήσει ακόμη και μια ομάδα ανταρτών στο βουνό κι έτσι η κατάσταση παρέμενε σχεδόν εμπόλεμη, για το νησί τουλάχιστον.</div></div>Στην σύνταξη της αίτησης θα τον βοηθούσε ο Χουτρίδης που 'χε το καφενεδάκι στον πάνω Εύδηλο. Στο ισόγειο του δεύτερο σπιτιού μετά τον Αη Χαράλαμπο. Ο καφενετζής είχε κι αυτή την ιδιότητα. Του συντάκτη αιτήσεων.<br /><div closure_uid_i9ygzp="116"><div closure_uid_zcdjay="113">Ήταν αρκετά νωρίς όταν έφτασε και στον καφενέ βρισκόταν μονάχα ο Μαρή-Λευτέρης. Κάθονταν με το χαρακτηριστικό του τρόπο στην καρέκλα, ανακούρκουδα, όπως ακριβώς οι ανατολίτες κάθονται απάνω στα μαξιλάρια. Φαίνεται πως και κείνος από κει κρατούσε, έτσι δείχνει το επώνυμό του αλλά όχι αυτό μόνο. Ήταν και η συνήθεια να φουμάρει ναργιλέ.</div><div closure_uid_zcdjay="113">&nbsp;Ήταν και το κόκκινο ζωνάρι που είχε πάντα τυλιγμένο στη μέση του, το οποίο έπαιζε συχνά το ρόλο του κομπολογιού. Πώς; Να, μια το τύλιγε, μια το άφηνε να κρέμεται τριγύρω από το κάτω μέρος του σώματός του, μια το δίπλωνε, μια το έσφιγγε... </div></div><div closure_uid_i9ygzp="116"><div closure_uid_zcdjay="114">Ο Μαρή-Λευτέρης ήταν οικογενειάρχης και με πολλά παιδιά μάλιστα, μα η γυναίκα του ήταν μανιακή με την καθαριότητα, του γκρίνιαζε συνεχώς &nbsp;κι εκείνος&nbsp;για να βρει την ησυχία του επήγαινε από νωρίς στον καφενέ ή και ξώμενε στο γιατάκι του, το καταδικό του, που 'φτιαξε μονάχος δίπλα από το σπίτι του&nbsp;για ν' απολαμβάνει την ησυχία του. Του άρεσε το πιοτό και το γλέντι μα&nbsp;έπρεπε να 'ναι ολομόναχος. </div><div closure_uid_zcdjay="114">Έπινε με την ησυχία του, χόρευε και τραγουδούσε.</div><div closure_uid_zcdjay="114">&nbsp;Μα στο καφενείο ή στην πλατεία κάθονταν πάντα σοβαρός, αμίλητος. Κουβέντα δεν του 'παιρνες.</div></div><div closure_uid_724tcm="162">Σήμερα, έτσι κι αλλιώς, η&nbsp;σύνταξη της αιτήσεως ήταν άκρως σοβαρή υπόθεση κι όλοι κάθονταν με περισυλλογή...</div>Μα ξάφνου, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Ζαχαριάδης, δικηγόρος σπουδαίος.<br />-Βρε, καλώς τον! Ήταν νέα μας φέρνεις; τον ρωτά ο καφενετζής.<br /><div closure_uid_zcdjay="115">-Σπουδαία νέα! Εν τα μάθατε; Ακούτε το, λοιπόν, με προσοχή.</div><div closure_uid_zcdjay="115">&nbsp;Εδιορίστηκε σήμερα η πρώτη γυναίκα ειρηνοδίκης!</div>-Μα σοβαρά; Το λες με τα σωστά σου; Μωρέ μπράβο! Να οι γυναίκες, τα 'δατε; έλεγε ο Χουτρίδης στο Γιάννη που χαμογελούσε κι αυτός με θαυμασμό.<br />Μα άξαφνα εγίνηκε κακό μεγάλο... Ο Μαρή-Λευτέρης σηκώνεται από την καρέκλα με βογγητά σχεδόν...<br />-Ωχ, Θεούλη μου, αμάν, αμάν...<br /><div closure_uid_i9ygzp="117"><div closure_uid_zcdjay="116"><div closure_uid_724tcm="157">Ίσαμε να καταλάβουν οι άλλοι τι έγινε, δίνει μια στο ναργιλέ, βουτάει με το 'να χέρι την καρέκλα κι αρχίζει να τη σέρνει προς τα έξω. Βγαίνει από το καφενείο με τον πανικό ζωγραφισμένο στα μάτια του, σα να μην τον έφτανε ο αέρας ν' ανασάνει, και βγαίνει στο πλακόστρωτο... Μα και πάλι δε σταματά, προχωρά προς το κενό κι από τη σύγχυση είναι έτοιμος να στελιώσει την καρέκλα με τα δυο μπροστινά πόδια στο κενό. Τα προστατευτικά καγκελάκια&nbsp;δεν υπήρχαν τότε. Μονάχα το πεύκο παραμένει το ίδιο. Τον προλαβαίνει ο Χουτρίδης...</div></div></div><div closure_uid_aphhvu="124">-Βρε, έλα στα συγκαλά σου, ήντα 'παθες;</div><div closure_uid_zcdjay="117"><div closure_uid_aphhvu="98">-Είμαστε χαμένοι, το κατάλαβες; και κάθεται συγχισμένος ανακούρκουδα πάλι στην καρέκλα που βρίσκονταν πια στην άκρη του πλακόστρωτου τυλίγοντας και ξετυλίγοντας το ζωνάρι με νεύρο. Είμαστε χαμένοι, παιδιά, επαναλαμβάνει προς τους άλλους δυο που 'χαν βγει ξοπίσω για να τον σώσουν. </div></div><div closure_uid_zcdjay="117">Εδώ,&nbsp;βρε,&nbsp;δε μπορούμε να βρούμε το δίκιο μας στο σπίτι μας το ίδιο... Τώρα ούτε στο δικαστήριο; Ούτε στο δικαστήριο... Παιδιά, είμαστε χαμένοι...</div><br /><div closure_uid_aphhvu="116"><span style="font-size: x-small;">Να, πέρναγα προχτές και τη θυμήθηκα την ιστορία, αν και γυναίκα, βέβαια, δε με συμφέρει... μα όσο να 'ναι η διάκριση εξουσιών παραμένει αναγκαία ε;. Ειδάλλως είμαστε χαμένοι, παιδιά...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-706355227272675737?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-68891795736275062912011-08-03T13:46:00.000+03:002011-08-03T13:46:25.677+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_ofhh67="107"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ke0VXGqCPT0/TjkksLyfV0I/AAAAAAAAAK4/PzQ0MQOhu9s/s1600/DSCF7186.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-ke0VXGqCPT0/TjkksLyfV0I/AAAAAAAAAK4/PzQ0MQOhu9s/s320/DSCF7186.JPG" t$="true" width="320" /></a></div><br /></div><div closure_uid_ofhh67="107"><br /></div><div closure_uid_ofhh67="107"><span closure_uid_ofhh67="118" style="color: #bf9000;">Η τελεία μοιάζει με τη στιγμή. Η τελεία μένει, η στιγμή δραπετεύει. <br />"Εσύ πού είσαι;" <br />"Εκεί που η θάλασσα δεν τελειώνει κι ο ουρανός δεν αρχίζει, υπάρχει μια γραμμή που ενώνει και χωρίζει.<br />Άναψε δυο κεριά για να με ψάξεις, ένα στην ανάμνηση κι ένα στην προσδοκία".</span></div><div closure_uid_ofhh67="107"><br /><span style="color: #bf9000;">Λουδοβίκος των Ανωγείων</span></div><br /><div closure_uid_ofhh67="127"><div closure_uid_gh2c2="146"><span closure_uid_gh2c2="145" closure_uid_ofhh67="128" style="color: #b45f06; font-size: x-small;">"Η εξομολόγηση μιας τελείας" εκδ. Λιβάνη</span></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6889179573627506291?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-87310953692927688172011-07-31T15:52:00.000+03:002011-07-31T15:52:57.289+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" closure_uid_c9edlx="175" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XR94Y5AI1mA/TjVJACBiAKI/AAAAAAAAAKg/u0u8nRY3voo/s1600/DSCF7185.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-XR94Y5AI1mA/TjVJACBiAKI/AAAAAAAAAKg/u0u8nRY3voo/s400/DSCF7185.JPG" t$="true" width="400" /></a></div><br /><br />Όταν τα κινητά έχουν χαλάσει, τάχα μου...<br /><div closure_uid_c9edlx="134">Όταν οι ειδήσεις λέγονται μονάχα από το γείτονα και δεν αφορούν παρά μονάχα&nbsp;τον άλλο γείτονα...</div><div closure_uid_c9edlx="134"><div closure_uid_7jlxoh="168">Όταν τα παιδιά δε σ' έχουν ανάγκη, αρκεί να 'χουν χαρτζιλίκι κι ελευθερία απεριόριστη...</div></div><div closure_uid_c9edlx="134"><div closure_uid_7jlxoh="132">Όταν ο Ιούλιος έχει τα κέφια του...</div></div><div closure_uid_c9edlx="134">Όταν αρχίζεις να ξεχνάς ακόμη και ότι έχουμε Ιούλιο...</div><div closure_uid_c9edlx="134">Όταν αρχίζεις ν'&nbsp;αφήνεις τα κλειδιά στη θέση τους, καθώς τίποτα πια δε σου ανήκει αποκλειστικά...</div><div closure_uid_c9edlx="134"><br /></div><div closure_uid_c9edlx="134"><div closure_uid_7jlxoh="138">Τότε μπορείς να χωθείς μες το ηλιοβασίλεμα,&nbsp;το καλοκαιρινό, το διαφορετικό κάθε φορά, το&nbsp;ικαριώτικο, κι ύστερα, όταν χαθεί κι ετούτο, έχεις&nbsp;ακόμη το χρόνο- καθώς τα χρώματά του παίζουν&nbsp;ώρα πολύ με τον ορίζοντα-&nbsp;μ' ό,τι σου απέμεινε από ψυχή και σώμα, για φωτό κι αναρτησούλες κι άλλα τέτοια&nbsp;αστειάκια...</div></div><div closure_uid_c9edlx="134"><br /></div><div closure_uid_c9edlx="134"><br /></div><div closure_uid_c9edlx="134"><br /></div><div closure_uid_c9edlx="134"><br /></div><div closure_uid_c9edlx="123"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8731095369292768817?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-1402503651867660662011-07-28T22:32:00.000+03:002011-07-28T22:32:06.231+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: Sylfaen;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; <span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;">Η επιστροφή</span><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"></span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><span style="font-family: Sylfaen;">Κι όμως</span><span lang="EN-US" style="font-family: Sylfaen;">,</span><span style="font-family: Sylfaen;"> οι αγκαλιές</span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">μεγαλώνουν.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Έσκυβες κάποτε, γονάτιζες σχεδόν</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Κι εκείνα τεντώνονταν στα δυο τους ποδαράκια</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Ντυμένα με πολύχρωμες καλτσούλες</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Σ’ έπιαναν σφιχτά απ’ το λαιμό</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Με τα μικροσκοπικά χεράκια</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Μύριζαν γλειφιτζούρι, σαπούνι κι αθωότητα</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">«Ένα φιλάκι από δω κι ένα από κει,</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">μπράβο, αγαπούλα μου»</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">κι εσύ ένα στο μέτωπο</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">για καληνύχτα</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">κι όνειρα γλυκά</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">χωρίς κακούς, χωρίς εφιάλτες.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Κι αν κάτι πήγαινε στραβά</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">κι εκείνοι έρχονταν,</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">έσκυβες πάλι,</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">γονάτιζες δίπλα στο κρεβάτι</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">και ακουμπούσες στο μαξιλάρι</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">το κεφάλι</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">κι απλώνονταν τα δυο χεράκια</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">που έτρεμαν από τον κακό ύπνο</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">με τις δύσκολες θύμησες</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">να βρουν τη μεγάλη παλάμη</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">να στηριχτούν</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">να χαλαρώσουν πάλι</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">και να γείρουν τα βλέφαρα.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">«Εδώ μείνε, μ’ ακούς;»</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">για να τα πάρει ο άλλος ύπνος, ο καλός</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">της σιγουριάς και της αγάπης.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Κι όμως, οι αγκαλιές </span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">μεγαλώνουν.</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Τα δάχτυλα μακραίνουν</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Οι παλάμες γίνονται στέρεες</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Οι ώμοι γεροί</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Έρχονται και σε σφίγγουν</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Σχεδόν λυγίζεις από το βάρος</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Σχεδόν τα χάνεις</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Είναι μεγάλη η αγάπη</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Δεν αντέχεται</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Όταν γυρίζει πίσω</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Τόσο γενναία</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Και τόσο όμορφη</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Νιώθεις πως δε σου αξίζει,</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">καθώς μετράς…</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;">Εκείνη που δεν έδωσες</span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #e69138;"><span style="font-family: Sylfaen;">όταν δεν είχες χρόνο…</span><span lang="EN-US" style="font-family: Sylfaen;"></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><span style="color: #e69138; font-family: Sylfaen;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-left: 81pt;"><div closure_uid_n6d5pm="126"><span closure_uid_n6d5pm="135" style="font-size: x-small;">Στον Κ. μου, που κλείνει τα δεκαπέντε του σήμερα...</span></div><div closure_uid_n6d5pm="126"><span closure_uid_n6d5pm="135" style="font-size: x-small;">Και στις άλλες αγαπούλες που δεν ξεχνώ ποτέ...</span></div><div closure_uid_n6d5pm="126"><br /></div><div closure_uid_n6d5pm="126"><br /></div><div closure_uid_n6d5pm="126"><br /></div><div closure_uid_n6d5pm="126"><br /></div><div closure_uid_n6d5pm="126"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-140250365186766066?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-12329953692241930122011-07-24T00:33:00.057+03:002011-07-28T01:02:30.931+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_qdifn2="174"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-RrBdrPBNqA0/TgT-04FR2JI/AAAAAAAAAKI/9eSDT4s9qe0/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+086.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-RrBdrPBNqA0/TgT-04FR2JI/AAAAAAAAAKI/9eSDT4s9qe0/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+086.jpg" width="320" /></a>Όταν πρωτόρθα στο νησί, ο πατέρας μου δείχνει με καμάρι τον κήπο που 'φτιαξε φέτος. Έχει όμορφη θέα από κει. </div><div closure_uid_qdifn2="174">Παρακάτω έχει δυο τρία πεζούλια με κλήματα.&nbsp;Ο ήλιος μόλις έχει βγει... </div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_qdifn2="181">Δροσούλα ακόμη. Είναι όλα πανέμορφα και με σειρά. Πρώτα οι ντοματιές με τις αλεντράδες τους, δίπλα οι κολοκυθιές, πιο σεμνές αυτές, πιο πέρα τα άνυδρα. Τα πρώτα σταφύλια παρακάτω ζητούν ξεφύλλισμα για να ωριμάσουν γρηγορότερα. Τον βοηθώ. </div></div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_q9vv0l="146">-Ωραία είναι, του λέω, ξέρω πως του αρέσουν τα καλά λόγια. Τα παινέματα. Εκείνος χαμογελά κι ύστερα συννεφιάζει. </div></div><div closure_uid_cv1fmx="144">-Ε, ωραία είναι, μα εν ηξέρεις ήντα κακό μου κάμανε.<br /><div closure_uid_7txk46="128">-Σου κάμανε κακό, τόσο ωραία που τα 'φτιαξες; </div></div><div closure_uid_cv1fmx="144">-Το χειρότερο που μπορείς να φανταστείς. Τα βλέπω κάθε μέρα και σα να μη θέλω να πεθάνω... Ξέρεις τι είναι τούτο; </div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_7txk46="129">Κοντεύει τα ογδόντα τρία.</div></div><div closure_uid_cv1fmx="144">&nbsp;-Γιατί, πιο πριν ήθελες; του απαντάω εγώ που 'χω μάθει πια να συζητώ για το θάνατο, όπως συζητώ για οτιδήποτε καθημερινό.</div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_2hfi0w="125"><div closure_uid_x8g3jj="270">-Ε, δε θα με πείραζε και τόσο...&nbsp;&nbsp;Τόσα δα που τύχανε... Μα τώρα, που βλέπω τούτη την ομορφιά ε θέλω πια.</div></div><div closure_uid_2hfi0w="125"><div closure_uid_7txk46="138"><div closure_uid_qdifn2="186"><b>Κάντ</b>: "Το φόβο του θανάτου τον γεννά η αγάπη για τη ζωή που έχουμε."</div></div></div></div><div closure_uid_2hfi0w="120"><br /></div><div closure_uid_cv1fmx="144">Μετά από κάνα δυο μέρες πεθαίνει ένας συντοπίτης. Ο γείτονας συζητά για το θάνατο στην αυλή.</div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_pek3dd="135">&nbsp;-Εμένα ε με νοιάζει ο θάνατος. Ούτε το φοβάμαι, ούτε τίποτα. Σάματι εκεί θα 'μαι;</div><div closure_uid_pek3dd="135"><div closure_uid_q9vv0l="139"><div closure_uid_qdifn2="187"><b closure_uid_q9vv0l="138">Επίκουρος</b>. Προς Μενοικέα: "Όταν έρθει ο θάνατος εμείς έχουμε φύγει..." ή αλλού, "αναίσθητον ο θάνατος"</div></div><div closure_uid_q9vv0l="139"><br /></div></div></div><div closure_uid_cv1fmx="144">Θυμάμαι το σκηνικό με τον Κ. όταν έμαθε αυτός κι όλο το χωριό ότι έχει κάνει μετάσταση. Πάει στον καφενέ κι όλοι τον κοιτούν με λύπηση. Εκείνος, το παίρνει χαμπάρι και γυρνά, αφήνοντας τη διακριτικότητα κατά μέρους.</div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_pek3dd="138"><div closure_uid_7txk46="130">&nbsp;-Ήντα με κοιτάτε, μωρέ; Εσείς ε θα πεθάνετε, νομίζετε; </div><div closure_uid_7txk46="130"><div closure_uid_qdifn2="183">Το μούδιασμα σταματά κι αρχίζουν τα κεράσματα. Εβίβα, να πεθάνει ο χάρος!</div></div></div><div closure_uid_pek3dd="138"><div closure_uid_t8b98k="119"><div closure_uid_d3mns7="137"><div closure_uid_qdifn2="188"><b>Πίνδαρος</b>: "Όνειρο σκιάς είναι ο άνθρωπος."</div></div><div closure_uid_d3mns7="137"><br /></div></div></div></div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_t8b98k="139"><div closure_uid_d3mns7="119"><div closure_uid_7txk46="131"><div closure_uid_qdifn2="184">Ύστερα πάω στο στέκι.&nbsp;Στο διπλανό,&nbsp;η Ε. (Για τον άντρα της, τον αγαπημένο, έχει γράψει μια&nbsp;συγκινητική ανάρτηση ο Βασίλης, κάποτε.) Στρίβει τσιγάρο, καθισμένη στο μάρμαρο, &nbsp;και τα λένε. Έχει αρχίσει να νυχτώνει.&nbsp;Δείχνει να τον αγαπά όπως τότε...</div></div></div><div closure_uid_d3mns7="119"><div closure_uid_qdifn2="189"><b>Ηράκλειτος</b>: "Ο Άδης κι ο Διόνυσος είναι το ίδιο πράγμα..."</div></div></div><div closure_uid_t8b98k="139"><div closure_uid_d3mns7="118"><br /></div></div><div closure_uid_t8b98k="139"><div closure_uid_qdifn2="192">&nbsp;Η Β. μου λέει να βάλω νερό "στη μάνα της". </div></div></div><div closure_uid_cv1fmx="144">-Βρε πού είναι; Α, να 'δω να ΄ναι, της λέω και γελώ. Ημπερδεύτηκα με τους γνωστούς και τους χάνω. Γελά και κείνη. </div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_7txk46="132">-Απου να σε χαρώ, τη μάνα μου ήχασες; Α, α σε μαλώσω... </div></div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_d3mns7="138">Φεύγουμε πολύ μετά τη δύση. Χαμογελαστοί. </div><div closure_uid_d3mns7="138"><div closure_uid_7txk46="133"><div closure_uid_qdifn2="190"><b>Επίκουρος,</b> πάλι: "Το δε δεινόν ευεκαρτέρητον..."</div></div></div><div closure_uid_d3mns7="138"><br /></div></div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_d3mns7="139"><div closure_uid_q9vv0l="137"><div closure_uid_7txk46="134"><div closure_uid_qdifn2="182">Αυριο έχει μνημόσυνο του Μ. Θυμάμαι τον καιρό που του βάζαμε τα φυλαχτά στο δίσκο και με το μπαμ! σκόρπιζαν τα χρήματα κι έτρεχε με πανικό και διάφορες αταίριαστες της αναστάσεως φράσεις να τα μαζέψει. </div><div closure_uid_qdifn2="182">Σκέφτομαι καθώς φεύγω ότι αν ήταν εδώ θα 'χε σίγουρα λύσει το πρόβλημα με την πίεση του νερού στο εκκλησάκι μια και ήταν ο αρμόδιος.</div></div></div></div></div><div closure_uid_cv1fmx="144"><div closure_uid_t8b98k="118"><div closure_uid_q9vv0l="136"><div closure_uid_qdifn2="185">&nbsp;Χαμογελώ μονάχη. Δε θα πάω στο μνημόσυνο. Έχω να ποτίσω τις ελιές που θα μαραθούν με τον καύσωνα. Του το κάνω το μνημόσυνο με το να τον θυμάμαι. Έτσι θαρρώ.</div></div></div></div><div closure_uid_q9vv0l="118"><div closure_uid_qdifn2="191"><b>Αριστοτέλης</b>: "Εφόσον ενδέχεται, αθανατίζεις..."</div></div><br /><div closure_uid_q9vv0l="140"><br /><div closure_uid_qdifn2="132"><br /></div></div><div closure_uid_q9vv0l="140"><div closure_uid_7txk46="137"><span closure_uid_qdifn2="127" style="font-size: x-small;">Η ανάρτηση για τους σοφούς της παρέας, που δεν έχουν διαβάσει τους φιλοσοφούντες ανά τους αιώνες, δεν είναι και τόσο απαραίτητο, μπορεί να ξέρουν ήδη κάποιους από δαύτους, αρκεί να τους ακούν προσεκτικά...</span></div></div><div closure_uid_7txk46="136" closure_uid_q9vv0l="140"><br /></div><div closure_uid_q9vv0l="140"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-1232995369224193012?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-44757712279029667982011-07-03T22:04:00.000+03:002011-07-03T22:04:58.768+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DtCNQD_Iex4/Tg7l6q2a2CI/AAAAAAAAAKc/GjkeNODSubk/s1600/IMG_2390.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-DtCNQD_Iex4/Tg7l6q2a2CI/AAAAAAAAAKc/GjkeNODSubk/s400/IMG_2390.JPG" width="400" /></a></div><br />Για καθαρό άνεμο,&nbsp;μπουκέτα και τιτιβίσματα,&nbsp;βύσσινο γλυκό, βράδια με μουσικές,&nbsp;συγγενικά αγκαλιάσματα,&nbsp;ξωκλήσσια και πλαγιές με μονοπάτια.<br />Ώρα να φεύγουμε.<br />Μας προσμένουν τα σβηστά καντήλια,&nbsp;οι φίλοι που δε γνωρίσαμε ακόμη,&nbsp;τ' απότιστα λουλούδια,&nbsp;τα σκονισμένα έπιπλα.<br />Ώρα να φεύγουμε. Μας χρειάζονται πιότερο εκεί. Έχουμε ξεχάσει λίγα όνειρα αφημένα στ' αγιάζι. Μπορεί να κρυολογήσουν τα δύστυχα. Ώρα για πουλοβεράκι... Εεε, μελτέμια, περιμένετε, έρχομαι... Μ' αλαργινά καράβια, καλοτάξιδα και με τα ονείρατα τα πρώτα. Εκεί, δίπλα... Ν' ακουμπούν στην κουπαστή και να λερώνονται απ' την αλμύρα των κυμάτων... Κοιτώντας πάντα προς του Πάπα το μπουγάζι.<br />Εεε, περιμένετε...<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-4475771227902966798?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-53669694218596335002011-07-01T01:07:00.000+03:002011-07-01T01:15:05.636+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RsRhrijvqTk/Tgzncdhpw5I/AAAAAAAAAKM/zmYmiRUVH4A/s1600/DSCF7127.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-RsRhrijvqTk/Tgzncdhpw5I/AAAAAAAAAKM/zmYmiRUVH4A/s320/DSCF7127.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Η μουσική καλά κρατεί.... Στο βάθος οι ήχοι από τα τύμπανα.</td></tr></tbody></table>Ο Τάσος ήρθε νωρίτερα μ' ενθουσιασμό. Γνωστός φίλου με μέσο μεταφορικό. Μαζευόμαστε στη συνηθισμένη γωνία, κάτω από τ' αγαλματάκι. Η ατμόσφαιρα βαριά, αλλά έχει δροσούλα πρωί πρωί. Παίρνουμε καφέ. Μαζεύονται κι οι υπόλοιποι. Χαζεύω τις ζωγραφιές των παιδιών στον παιδότοπο. Άραγε ξέρει ο κόσμος πως υπάρχει και παιδότοπος στην πλατεία;<br />Το μάρμαρο που καθόμαστε συνήθως, λείπει. Δεν πειράζει, καθόμαστε στο τσιμέντο. Κάνουμε βόλτες, συναντάμε γνωστούς. Εγώ λιγότερους, γιατί οι δικοί μου προτιμούν τον ύπνο. Βαριέμαι. Μπαίνω στον κήπο και βγαίνω στο στάδιο. Η φλόγα καίει. Μα τι στο καλό; Α, ναι, έχουμε τους παραολυμπιακούς αγώνες.<br />Παντού αστυνομικές δυνάμεις. Οι διαδηλωτές ελάχιστοι. Θυμάμαι την κοσμοπλημμύρα της Τετάρτης και απογοητεύομαι. Στην Ερατοσθένους έχει νεαρόκοσμο. Ρίχνουν κάδους και βάζουν φωτιά. Μια κοπέλα πιο δυναμική, μιλά στο τηλέφωνο και τους καλεί στην πλατεία. Μα δεν προλαβαίνουν. Η αστυνομία κάνει έφοδο. Ένας κύριος με μπαστούνι ωρύεται. Υπερασπίζεται τα παιδιά φωνάζοντας εξοργισμένος στους αστυνομικούς. Παράλληλα, προσπαθεί να προστατέψει το αμάξι του που κινδυνεύει. Κάνει σπασμωδικές κινήσεις.<br />-Το χρωστάω, βρε παιδιά, μην τους κυνηγάτε. Θα γίνουν ζημιές. Γιατί τους κυνηγάτε; Αφήστε τα. Θα έφευγαν σε λίγο.<br />Μα εκείνοι συνεχίζουν. Δεν εμπλέκομαι. Ανεβαίνω τη Β. Κωνσταντίνου. Παντού αστυνομία και μηχανές. Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Χαμογελώ με σαρκασμό. Μα τι στο καλό, σκέφτομαι. Είμαστε τόσο λίγοι... Τι φοβούνται;<br />Γυρνώ στη γνωστή γωνία. Αρχίζει η κουβέντα για να περάσει η ώρα. Στην παρέα μπαίνει η Βάσω. Λίγο περασμένης ηλικίας. Μας μιλά για τους αγώνες της τους χαμένους...<br />...καθώς περιμένουμε τους πρώην συντρόφους της να εμφανιστούν...<br />&nbsp;Η κόρη της ζει στην Αμερική και ο γιος στην Ολλανδία. Έχει μείνει μόνη εδώ, μα συνεχίζει ν' αγωνίζεται. Ανεξάρτητη τώρα και ενθουσιασμένη μ' αυτά που γίνονται στην πλατεία. Χωρίς καθοδηγήσεις και ειρηνικά. &nbsp;Η συζήτηση αποκτά ενδιαφέρον. Ξέρει πολλά, μα κυρίως έχει ζήσει πολλά.<br />Οι πρώην σύντροφοι δεν εμφανίζονται τελικά...<br />Τα συνθήματα που ακούγονταν στο βάθος ήταν από άλλη οργάνωση. "Πάμε να φύγουμε" ειρωνεύεται κάποιος...<br />Η Βάσω αποχωρεί... Βρίσκω την ευκαιρία να πιάσω κουβέντα με το Νίκο. Δεν τον γνωρίζω καλά, μα μου 'χε κάνει εντύπωση ο τρόπος που μίλησε σε μια τοπική συνάντηση αγανακτισμένων. Πλησιάζει τα εξήντα, είναι στιβαρός, με ενδιαφέρουσες ιδέες. Τον ακούω με προσοχή, αν και δε συμφωνώ σε όλα.<br />Η κοπελιά από την ομάδα καθαριότητος- τη βλέπω κάθε φορά- περνά με μια σακούλα και μαζεύει τα μπουκαλάκια. Σκύβει και μαζεύει κι ένα μικρό κομματάκι χαρτί που 'χει πέσει δίπλα στα πόδια μου. Ντρέπομαι.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Το ξεχνώ γρήγορα, γιατί ακούγονται γιουχαρίσματα. Έρχονται... Με κουκούλες και βαριοπούλες. Συγκεντρώνονται μπροστά μου. Ο Τάσος ουρλιάζει να φύγουν. Η Βαλέρια το ίδιο. Ο Νίκος τρέχει για τους πιο πάνω. Οι άλλοι από τις σκηνές έρχονται και τους παίρνουν τα κομμάτια από μάρμαρο που έχουν στα χέρια. Απομεινάρια της προηγούμενης. Τελικά φεύγουν. Οι κερατάδες! Ξανακαθόμαστε ανακουφισμένοι. Ουφ, τελικά δεν έπιασε, σκεφτόμαστε... Περνούν λίγα λεπτά.<br />Μπαμ, μπαμ, μπαμ... Ο πρώτοι καπνοί.<br />Κοιτάμε ο ένας τον άλλο με απορία. Μα γιατί; Αφού έφυγαν...<br />Μένουμε εκεί. Ο Νίκος επιστρέφει. Μου δίνει συμβουλές κρατώντας μου σφιχτά το μπράτσο. Η Βαλέρια μου κάνει νόημα να καθίσω χαμηλά και με πασαλείβει με μααλόξ. Η φίλη της Ανθής έχει έρθει με κάτασπρο κοντό φουστανάκι. Δασκαλίτσα και καθώς πρέπει. Κρατάει σφιχτά τη φίλη της κι η φίλη της τη μάνα της. Πάμε προς τους καλλιτέχνες. Η Σόνια βοηθά τους πανικοβλημένους και τους προμηθεύει με τ' απαραίτητα. Στο κέντρο χορεύουν. Τα δακρυγόνα δε σταματούν, μα ούτε και τα χειροκροτήματα, η μουσική των παιδιών, ο χορός τους και τα συνθήματα. "Ψωμί, παιδεία, ελευθερία..."<br />Κανείς δεν έχει πέτρες στα χέρια. Τα θέλουμε για να χειροκροτούμε τα παιδιά που παίζουν.<br />Κάνουν ντου εξαγριωμένοι. Σφιγγόμαστε στον κορμό του δέντρου των καλλιτεχνών. Τους βλέπω, είναι στην άκρη της σκάλας. Δυο νεαροί με φωτογραφικές μηχανές περνούν ανάμεσά τους για να έρθουν προς εμάς. Τους χτυπούν πάνω στα σκαλιά. Εξαγριωνόμαστε. Αρχίζουμε ξανά να ανεβαίνουμε. Εγώ όχι, είμαι στον κορμό ακόμη.<br />Εκείνοι υποχωρούν μπροστά στο πλήθος. Ανακατάληψη εδάφους. Ένας κύριος ασπρομάλλης κουνά σταθερά το χέρι του καλώντας μας προς τα πάνω. Πιάνω το χέρι του Νίκου.<br />- Έλα, πάμε; Φοβάμαι μόνη μου.<br />Εκείνος με κρατά σφιχτά και ξεκινάμε.<br />- Άντε, πάμε να δούμε...μου λέει.<br />Στο τελευταίο σκαλί ξαναρχίζουν. Γυρνάμε πλάτη, αλλά δεν τρέχουμε, για ν' αποφύγουμε τυχόν πέσιμο. Με κρατά προστατευτικά. Γυρνά να δει τι γίνεται πίσω μας. Τραντάζεται. Βγάζει μια κραυγή. Νομίζω πως είδε κάτι άσχημο. Μα τρέχουν αίματα από το πρόσωπο. Μπαίνουμε στο ιατρείο πρώτων βοηθειών μέσα στην είσοδο του μετρό. Ερυθροσταυρίτες, γιατροί και διασώστες, με συντονιστή υπεύθυνο του μετρό. Χρειαζόμαστε νοσοκομείο. Ίσως σπάσιμο κάτω γνάθου. Του βάζουν ορό.<br />-Ήταν ένα κομμάτι μάρμαρο. Τον είδα. Μου το πέταξε. Τον είδα. Μα δεν πρόλαβα να αντιδράσω.<br />Μα γιατί; Αφού φεύγαμε, σκέφτηκα. Ο γιατρός του απαντά με ψυχραιμία.<br />-Αν, όπως λέτε, το έκανε αστυνομικός πρόκειται για παράνομη πράξη, να ξέρετε.<br />Οι άλλοι γελούν. Ο Νίκος δε μιλά πια. Του κλείνουν το στόμα με γάζες.<br />Ο γκριζομάλλης κύριος δίπλα ετοιμάζεται να βγει πάλι έξω. Ο διασώστης τον συμβουλεύει.<br />-Μη βγείτε ξανά. Θα πάθετε τα ίδια.<br />-Από την Κύπρο ήρθα, του λέει, λες να φύγω;<br />Τον ρωτώ ξανά. Μου το διαβεβαιώνει χαμογελαστός.<br />-Ναι, παιδί μου, από την Κύπρο. Πονούσε η καρδιά μου μ' αυτά που έβλεπα.<br />Φύγαμε μετά από δυο ώρες. Αφού είδαμε δεκαπεντάχρονα να φτύνουν αίμα, λιπόθυμους ογδοντάχρονους, μια κοπέλα με σπάσιμο στη μέση... Φοβήθηκα ότι θα υπάρχουν νεκροί. Οι καπνοί είναι μέσα στο σταθμό. Κλείνουν την κεντρική είσοδο του σταθμού πρώτων βοηθειών με νάυλον.<br />Το ασθενοφόρο ήρθε στο Μέγαρο Μουσικής. Στο μετρό μας κάνουν χώρο για το καρότσι και χειροκροτούν. Στο ασανσέρ ο συντονιστής του μετρό, καταρρέει...<br />-Ζαλίζομαι, παιδιά. Τι γίνεται σήμερα; Τι γίνεται; <br />Συνέρχεται γρήγορα.<br />Στο νοσοκομείο συναντώ το Μιχάλη από το νησί.. Θυμήθηκα το τραγούδι που γράφτηκε κάποτε γι' αυτόν, σ' άλλη περίσταση, μα ταίριαζε... "Κοίτα, Μιχάλη μου, το χάλι μου..." Μοιάζει κουρασμένος. Μου μιλά για τ΄άλλα παιδιά -αθλητές με ειδικές ανάγκες- που αντί ν' αγωνίζονται μπήκαν στο νοσοκομείο με σαλμονέλα.<br />-Ήταν καμιά εβδομηνταριά, κλαμένα τα κακόμοιρα, όχι από τον πόνο και τον εμετό... Χάσανε τον αγώνα που ονειρεύονταν τέσσερα τουλάχιστον χρόνια. Για το κωλοκέτερικγκ... Τους δώσανε σκάρτα φαγητά... Τ' όνειρό τους χάσανε, καταλαβαίνεις; Τα κανάλια ήρθαν, μα δε δείξανε τίποτα στο τέλος. Ρίχνω κλεφτές ματιές στην τηλεόραση από το πρωί. Κουβέντα... Μόκο...<br />Κουνώ το κεφάλι, ενώ σκέφτομαι το ποσό που κόστισε η τελετή έναρξης.<br />Ενώ περιμένω στην ουρά για τη σφραγίδα, χαζεύω το χαρωπό πρόσωπο του δημοσιογράφου που ανακοινώνει ότι "πέρασε..."<br />-Πέρασε, Νίκο...<br />Εκείνος έχει βγάλει τη γάζα και ενημερώνει με πάθος τους αγνώστους στο προαύλιο για τα όσα έγιναν. Δεν είναι δύσπιστοι. Βλέπουν τις πληγές του και φωνάζουν. Δε θα πω τι...<br />Οι φίλοι του έρχονται σε λίγο. Ώρα να φύγω.<br />Του δίνω το χέρι, μα εκείνος μ' αγκαλιάζει.<br />-Συγγενείς; ρωτά κάποιος.<br />-Σήμερα γνωριστήκαμε, του απαντά απλά.<br /><br />Σήμερα όμως γνωρίσαμε κι άλλους. Ποιοι είναι, τελικά....<br />Έτσι θα λέμε.<br />Σαν σήμερα έγιναν οι καινούριες συστάσεις.<br />Σαν σήμερα, το 2011... Όχι, δεν χαίρω πολύ...<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5366969421859633500?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-80921475751140766952011-06-28T18:41:00.000+03:002011-06-28T18:41:47.132+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hZgwVBAf188/TgJATgX23II/AAAAAAAAAKE/TBd4z_jZEX0/s1600/IMG_1750.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-hZgwVBAf188/TgJATgX23II/AAAAAAAAAKE/TBd4z_jZEX0/s320/IMG_1750.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata</td></tr></tbody></table>Κάθε χωριανός, όπως και κάθε Ικαριώτης είχε τις δικές του ελιές. Όχι όλες μαζί σ' ένα μέρος. Δυο τρία πεζουλάκια από πέντ' έξι ελιές το καθένα κι αυτά διάσπαρτα &nbsp;στο χωριό ή και σ' όλο το νησί, αν οι ρίζες της οικογένειας βαστούσαν από διάφορα μέρη. Αν δεν έφταναν οι δικές τους, μάζευαν τις ξένες κι έδιναν στον ιδιοκτήτη, που ήταν ή υπέργηρος ή ξενιτεμένος, ένα ή δυο τενεκέδες λάδι, ανάλογα με τα λιόδεντρα που τους παραχωρούσε.<br />Καθώς λοιπόν δεν ήταν αρκετές, έπρεπε να τις μαζέψεις με ιδιαίτερη προσοχή, να μην πάει χαμένη ούτε μια.&nbsp;Ήτανε, βλέπετε, κι οι φαμίλιες μεγάλες εκείνα τα χρόνια...<br />Είχανε και τα δέντρα τούτα τις παραξενιές τους... Αν έκαναν καρπό τον ένα χρόνο, τον άλλο ξεκουράζονταν, έμεναν άκαρπα σχεδόν κι ούτε που άξιζε ν΄ασχοληθείς.<br />Γι' αυτό και μαζεύαμε πρώτα, με προσοχή, κείνες που 'χαν πέσει στο χώμα. Βγάζαμε την πρώτη σιρμαγιά, τη βλαβερή, με τα πολλά οξέα κι αυτή τη φυλάγαμε για το τηγάνισμα. Ύστερα να στρώσουμε τα δίχτυα, να μαζέψουμε τον υγιή καρπό και να βγάλουμε το λάδι για το φαγητό και&nbsp;τη σαλάτα.<br />Ο πατέρας μου ήταν ο πιο εκνευριστικός του χωριού στο μάζεμα.<br />Είχε ζήσει με πολλές στερήσεις από την παιδική του ηλικία και το 'χε για κακό ν' αφήσει έστω και μια ελιά αμάζευτη. Έτσι, καθώς εμείς γεμίζαμε τους κουβάδες και τους τενεκέδες με φούρια, εκείνος ασχολιόταν με τις πιο ξέμπαρκες. &nbsp;Τον παρατηρούσα πως ανίχνευε, σχεδόν, τις ελιές που είχαν πέσει στα τοιχαλάκια που συγκρατούσαν τις πεζούλες.<br />Δεν έπρεπε να ξεφύγει καμιά... Αμαρτία.<br />Άπλωνε λοιπόν το χέρι κι αν η κίνηση ήταν αδέξια, η ελίτσα &nbsp;κυλούσε με τσαχπινιά ανάμεσα στις πέτρες. Έβγαζε προσεχτικά τη μια πετρούλα, μ' αυτή, ασυγκίνητη, κυλούσε στο παρακάτω σχίσμα. Εκείνος, αντί ν΄απελπιστεί ή να θυμώσει, συνέχιζε ήρεμος την αναζήτηση.<br />-<i>Τον εβλέπεις;</i> μου έλεγε εκνευρισμένη η μάνα μου. <i>Μια μέρα, βρε, αν έχεις το Θεό σου, ηξεθεμέλιωσε έναν τοίχο ολόκληρο.</i><br />Εκείνος την άκουγε από μακριά, χαμογελούσε και συνήθιζε να λέει:<br />-<i>Βρε, έχω κι εγώ τα χάλια μου, αλλά υπάρχουν και χειρότεροι...</i><br /><i><br /></i><br /><i>-Και ποιοι είναι οι χειρότεροι, δηλαδή; </i>τον ρώτησα μια μέρα που τα νεύρα μου δεν ήταν σε καλή κατάσταση βλέποντας αυτή την παιδιάστικη για μένα συμπεριφορά.<br />-<i>Ηπέτυχα μια φορά τον Τίλο, πριν χρόνια, στις ελιές του. Ηκάθουνταν ανακούρκουδα κι ηκράταε το κέλυφος από να σαλιγκάρι ψόφιο. Το κούναε πάνω κάτω, γύρω γύρω για ώρα πολύ. Τον εβλέπω κι ηθάρρου πως τα 'χασε. "Ήντα κάνεις εκεδά με τον καρίβολα;" του λέω."Βρε, ήμπε μια ελιά μέσα..." μου απαντάει σκεπτικός κι ησυνέχιζε το κούνημα ".... ε, πανάγκασμά ντη, γύρευε τώρα να τη βγάλεις!".</i><br /><i><br /></i><br />Σταματά λίγα δευτερόλεπτα τη διήγηση, περιμένει να σταματήσω τα χάχανα και ιδού ο επίλογος...<br /><br /><i>-Είδες το πως υπάρχουν και χειρότεροι; Μη θαρρείς πως εν τη ξέρουμε τη λωλάδα μας. Μα εν είναι από καλού μας. Ηζοριστήκαμε μικρά, κατάλαβέ το, κι ηπήρε άλλη αξία η ελιά στα μάθκια μας...</i><br /><br />............................................................................................................&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-8092147575114076695?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-6065312478722369632011-06-23T11:51:00.000+03:002011-06-23T22:34:37.227+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jG7-bDCFlS0/TcSTlfwZxAI/AAAAAAAAAJI/QtLRAObrJ10/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+172.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-jG7-bDCFlS0/TcSTlfwZxAI/AAAAAAAAAJI/QtLRAObrJ10/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+172.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata</td></tr></tbody></table>Εκείνη τον αγάπαγε πολύ. Εκείνος την αγάπαγε πιότερο. Μα έφυγε. Δούλευε στην κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, στο κέντρο μιας μακρινής ηπείρου. Τα χρόνια πέρναγαν. Υπάρχουν ακόμη οι κάρτες και τα γράμματα.&nbsp;"Αγαπητή μου σύζυγε Ι....., εύχομαι το νέο έτος να σας έβρει υγιείς, εσένα και τη θυγατέρα μας. Ευρίσκομαι εν Πενσυλβάνια και εργάζομαι......" ή "Σας επεθύμησα...", σκέτο, ή "Ευτυχές το νέο έτος 1913..."<br /><div>Μα τα νέα έτη δεν ήταν ευτυχή. Η αγάπη βαρέθηκε να περιμένει αγκαλιές και την πήρε ο ύπνος. Βαθύς. Εκείνη απέμεινε γυμνή κι έψαχνε ένα ρούχο. Ήτανε κρύος και άγριος ο χειμώνας στο νησί. Μια και δυο, ήρθαν τα ξένα λόγια με μια ζεστή κουβέρτα για μασκάρεμα. Κι εκείνη ξελογιάστηκε. Η αγαπημένη σύζυγος.&nbsp;</div><div>Σαν ήβγε ο ήλιος και τινάχτηκε αλαφιασμένη, είδε πως κάτω από κείνη την κουβέρτα υπήρχε μια καρδιά. Καρδιά μωρού! Ένα τόσο δα κοριτσάκι. Το δέχτηκε στα σπλάχνα της, το πήρε αγκαλιά, το σκέπασε και το 'δωκε στ' απ' έσω μέρη, μακριά, μπας κι έβρει τίποτα δικούς του να τ΄αγαπήσουν όπως τ΄άξιζε, γιατί εκείνη το 'ξερε πως ήταν από λόγια καμωμένο ξένα και ψεύτικα. Πιο καλά να μην το μάθαινε ποτέ του, το καημένο. Και πιο καλά ακόμη να μην το μάθαινε εκείνος.&nbsp;</div><div>Ύστερα ήρθε το τελευταίο γράμμα. Πως έρχεται. Μετά από οχτώ χρόνια ολότελα χαμένα.</div><div>Εκείνη, ψύχραιμα, απόθεσε την αγαπημένη θυγατέρα, την πρώτη, εκείνη της αγάπης, στη μάνα της, σ΄άλλο χωριό, μάζεψε τα λίγα ρούχα, κλείδωσε την πόρτα, έβαλε το κλειδί κάτω από τη γλάστρα, να το βρει εκείνος εύκολα, και μπήκε στο πλοίο. Δεν άντεχε να τον εδεί στα μάτια. Προτίμησε την Αλεξάνδρεια. Κι εχάθη.&nbsp;</div><div>Εκείνος μέτραε μια μια τις μέρες. Έφτασε πρώτα στην Ιταλία, μετά στον Πειραιά και μάνι μάνι στο χωριό. Ευρήκε το κλειδί μονάχα. Και τ' άσχημα λόγια ευρήκε. Όλοι τα 'ξεραν κι όλοι του τα 'παν. Ήρθαν από την κάτω γειτονιά, απ' το Καμπί, απ' τη ρίμη. Και ο κόσμος εβούηξε. Τ' αυτιά του εβούηξαν. Η ψυχή του εβούηξε. Από τα ξένα λόγια κι από τ' άσχημα λόγια.</div><div>Εκείνος έμεινε σιωπηλός για μέρες και βδομάδες. Τα λόγια άκουσαν τη σιωπή του και τρομαγμένα σκόρπισαν από το φεγγίτη και τις χαραμάδες. Κι απόμεινε ξανά μονάχος. Με τα τσουκάλια που 'πλενε, με τα στρωσίδια π' άλλαζε, με το κρεβάτι που κοιμότανε, εκείνη.</div><div><br /></div><div>Ένα πρωί σφράγισε τα παντζούρια, ντύθηκε με το καλό κουστούμι και πήρε πάλι το πλοίο. Τα ξένα λόγια χάρηκαν. Τα μάτια των κακών αστράψαν. Δε φαντάστηκαν, οι άμοιροι, τον προορισμό.</div><div>Πως θα 'τανε η Αίγυπτος, πως θα 'ψαχνε απεγνωσμένα να την έβρει. Την αγαπημένη σύζυγο. Πως θα την έβρισκε, πως θα τη συγχώραε, πως θα της ζήταγε και συγνώμη που άργησε τόσο, πως θα γυρνούσαν μαζί στο σπίτι με την πρώτη θυγατέρα, σα να μην είχε περάσει μέρα. Πως θα κάναν κι άλλα παιδιά.&nbsp;</div><div>Πως έχει τόση αγάπη σ' αυτό τον κόσμο.</div><div>Τόση που να ζητά συγνώμη από κείνους που την πρόδωσαν.</div><div><br /></div><div>Τα λόγια σκύψαν το κεφάλι και σώπασαν για χρόνια. Άλλαξαν μορφή, κουκουλώθηκαν και γίναν &nbsp;μυστικό.&nbsp;</div><div>Σαν βεβαιώθηκαν πως η αγάπη ετούτη σκορπίστηκε για πάντα, έβγαλαν την κουκούλα κι ήρθαν δειλά, τάχα, στ' αυτί μου.&nbsp;</div><div>-Τι ωραία! Θα κάμω ένα παραμύθι, τους είπα, να το διαβάζουν τα μικρά και να θυμούνται τη δύναμη της αγάπης και τη δύναμη των προγόνων που δοκιμάζονταν συχνά μα λυγούσαν μόνο για λίγο, για πολύ λίγο...</div><div>Τα ξένα λόγια τρόμαξαν ξανά με τούτη την αντίδραση και χάθηκαν. Θαρρώ για πάντα.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-606531247872236963?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-59246962311876997002011-06-20T15:06:00.000+03:002011-06-20T21:57:24.942+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-IpgcKGIN5Zo/TfzvdCSiSuI/AAAAAAAAAJ8/hkIneZPcYWU/s1600/IMG_2258.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-IpgcKGIN5Zo/TfzvdCSiSuI/AAAAAAAAAJ8/hkIneZPcYWU/s400/IMG_2258.JPG" width="400" /></a></div>&nbsp;Τα λουλούδια τούτα φύτρωναν στους κήπους. Πλάι στον ποτιστή. Μεγάλωναν γρήγορα κι όταν έπιανε το κατακαλόκαιρο γέμιζαν με τούτα τα όμορφα χωνάκια. Έτσι τα λέγαμε. "Τα χωνάκια". Σα να 'ταν παγωτό. Δεν έμαθα ποτέ πως είναι η επίσημη ονομασία τους. Μικρή, έψαχνα να βρω πού στο καλό βρέθηκαν εκείνες οι κατακόκκινες πιτσιλιές που 'χουν πάνω στο ολοκάθαρο, κίτρινο χρώμα τους. Κάποιες φορές κοίταζα προς τα πάνω, λες κι είχε ματώσει κάποιος στον ουρανό και πετιούνταν οι στάλες από την ανοιχτή του πληγή. Βέβαια μήτε αυτόν τον έμαθα ποτέ μήτε και για το φονικό καμιά πληροφορία.<br />Τα ξέχασα τα λουλουδάκια, μια και ξεράθηκαν οι κήποι ετούτοι εδώ και &nbsp;χρόνια...<br />Πριν λίγο όμως χάζευα τις φωτογραφίες του γιόκα μου, τραβηγμένες το καλοκαίρι του 2007, γύρω στα δώδεκα θα 'ταν, τότε που ακόμη ασχολιόταν με το μικρόκοσμο, γιατί τώρα πια αρχίσαμε τα μεγαλύτερα μεγέθη...<br />Ωχ, τα λούλουδα του ποτιστή! Τι ωραία!<br />Έκανα κλικ, η φωτογραφία μεγάλωσε... Αμάν!! Τι είναι τούτο; Χα, χα... Μια τόση δα ύπαρξη. &nbsp;Ψάχνει να φάει ή να ανακαλύψει κάτι. Ποιος ξέρει τι...<br />Το ζήλεψα, πάντως.<br />Ε; Δε μοιάζει τόσο τυχερό και τόσο ευτυχισμένο;<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5924696231187699700?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-24620309371816874152011-06-13T22:35:00.000+03:002011-06-14T13:43:18.854+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_AcjhLLGDTfE/TMa6RTHKS6I/AAAAAAAAClg/4Nt3rBLYd38/s1600/%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%87%CF%85%CE%B1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_AcjhLLGDTfE/TMa6RTHKS6I/AAAAAAAAClg/4Nt3rBLYd38/s400/%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%87%CF%85%CE%B1.jpg" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό από <a href="http://karytaina.blogspot.com/">εδώ</a></td></tr></tbody></table>&nbsp;Για κάποιους είναι ο Θεριστής. Για μένα ήταν απλά ο κίτρινος μήνας. Τον προτιμούσα. Σήμαινε στάχυα, ξερά από τον ήλιο, σήμαινε κι ήλιο, που 'χει το ίδιο χρώμα.&nbsp;Το δεύτερο δυνάμωσε και καίει, το πρώτο ξεθώριασε πια. Παραμένει ίδια η προτίμησή μου στα κίτρινα λουλούδια και στις κίτρινες ομάδες. Κι ο θυμός μου, όποτε ακούω πως το κίτρινο χρώμα συμβολίζει το μίσος.<br />Αηδίες!<br />Είναι ξεκάθαρη η χαρά σε τούτο. Θα πάω πάντα στο νησί τον κίτρινο μήνα. Θα ξαναδώ τους φίλους και τις κίτρινες πλαγιές. Θα πήγαινα και στα κίτρινα χωράφια, μα δεν αντέχω πια.<br />Γέμισαν ασπαλάθους κι ακισαριές και σκίνα και φαντάσματα.<br /><br />Μα καμιά φορά, έρχονται από μόνα τους και με βρίσκουν.<br />Γεμάτα από σπαρτά π' ανεμίζουν στο αεράκι.<br />Στην άκρη του χωραφιού πέντε δρεπάνια μένουν στο χώμα στη σειρά και καρτερούν τα χέρια. Τα δυο είναι μεγάλα με μακρύ κοντάρι. Τα άλλα τρία ανάλογα με την ηλικία του θεριστή. Σε μένα αρμόζει το πιο μικρό. Η χειρολαβή είναι από ξύλο πελεκημένο απ' τον πατέρα με το κλαδευτήρι.<br />Συνήθως γυρνώ αλλού το βλέμμα σα να μην τα 'δα ποτέ και παριστάνω το σύγχρονο άνθρωπο.<br />Άλλοτε απλώνω το χέρι και το πιάνω...<br /><br />Μεμιάς γίνονται όλα όπως τότε. Η μάνα και ο πατέρας, χωρίς καθυστέρηση, πιάνουν τις άκρες της κάμπας. Εμείς, στη μέση, αρχίζουμε το διαγωνισμό. Διαλέγουμε διαδρομή και ο αγώνας ξεκινά. Χριτς, χρατς, χριτς, χρατς... Δε μιλάει κανείς. Κοιτάμε μόνο με αγωνία αυτόν που προπορεύεται, κόβουμε και προχωράμε, κόβουμε και προχωράμε... Ο ιδρώτας δε μας απασχολεί, η ηλίαση ουδόλως, όσο για το δέρμα είναι νέο και αντέχει ακόμη.<br />Μα όταν κοντεύουμε να φτάσουμε στο τέρμα το σκηνικό αλλάζει.<br />Ο πρώτος κοιτά προς τα πίσω και βλέπει αυτόν που 'χει πολύ δρόμο ακόμη. Τα στάχυα του αντιστέκονται κι εκείνος, που 'ναι ο πιο &nbsp;αδύναμος, παλεύει απεγνωσμένα. Ο πρώτος κάνει στα ψέματα πως κουράστηκε και τον περιμένει. Όταν η απόσταση ανάμεσά μας έχει μικρύνει ικανοποιητικά, ξαναρχίζει ο αγώνας ταχύτητος με την ίδια ένταση. Μας προλαβαίνει ο πατέρας με τη μάνα που τέλειωσαν κι έπιασαν το γύρο. Το τέρμα είναι ετούτοι.<br />-Ποιος νίκησε; Ποιος νίκησε;<br />-Κι οι τρεις. Κι οι τρεις, πουλάκια μου. Πάμε για κολατσιό...<br /><br />Κάτω από τη μεγάλη ελιά. Τίποτα το σπουδαίο, μα πόσο νόστιμο αυτό το άτιμο το "τίποτα σπουδαίο"!<br />Ο πατέρας πάντα ξεκλέβει λίγη ώρα για έναν υπνάκο. Κάτω από τον παχύ ίσκιο. Το χέρι του όμως το δεξί του ξεφεύγει κι ενώ αυτός κοιμάται θερίζει τάχα αόρατα στάχυα στον αέρα. Εμείς γελάμε. Μ΄ ένα γέλιο δυνατό.<br />Που πάντα με ξυπνά.<br />Ανοίγω τα μάτια και παριστάνω το σύγχρονο άνθρωπο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-2462030937181687415?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-52102552359115116882011-06-11T13:22:00.000+03:002011-10-09T11:53:02.168+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQlIoVOXJqUuuMvH3t9QXby8FJ56ClcrF2IGkCpo5IdeFv5d7-O" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQlIoVOXJqUuuMvH3t9QXby8FJ56ClcrF2IGkCpo5IdeFv5d7-O" /></a>Θα τη γράψω βιαστικά αυτή την ιστοριούλα. Σκέφτομαι ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ξεχαστεί ανάμεσα στις στοίβες των καθημερινών, των περασμένων ή των υποτιθέμενων. Ύστερα, βιάζομαι κιόλας γιατί θα πάω για μπανάκι. Και πρέπει να τη σώσω οπωσδήποτε. Η βδομάδα που θα 'ρθει μπορεί να είναι κάπως διαφορετική. Κάθε Κυριακή και κάθε Τετάρτη πια εγκυμονούν κινδύνους, ή ελπίδες, όπως το δει κανείς...Πάντως αλλιώτικα πράγματα θα φανούν στην πόλη. Κι είναι καλό, θαρρώ, κάποιες σκηνές της χαρούμενης Αθήνας, των κεφάτων Ελλήνων, των ξεχωριστών ανθρώπων καλύτερα, να μείνουν στη μνήμη μας να τις φέρνουμε αντίκρυ καμιά φορά, να τις ξεσκονίζουμε και να χαμογελάμε.<br /><br />Εγώ, που λέτε, αυτοκίνητο δεν έχω. Ή μάλλον έχω, αλλά όχι σ' αυτή την πόλη. Έτσι φέτος με τις απεργίες των οδηγών, έγινα θαμώνας των ταξί. Έχω γνωρίσει όλων των λογιών τους οδηγούς. Μουρτζούφληδες, φλύαρους, καμάκια, πολυλογάδες, γκρινιάρηδες, ερωτευμένους, αγχώδεις, ημίτρελους, μικροαπατεώνες, βαρύμαγκες, κεφάτους, πολιτικοποιημένους, φασιστόμουτρα, με κατάθλιψη βαριάς μορφής ή με σπάνιες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Άμα βρω κάναν του γούστου μου, πιάνω κουβέντα και περνάω μια χαρά, άμα πετύχω κάποιον αντιπαθητικό -αχ, &nbsp;μου 'τυχε πριν λίγες μέρες- &nbsp;μ΄αρχίζουν τα διαόλια μου, παίρνω κάτι βαριές ανάσες και κατεβαίνω νωρίτερα, σε κάποιον σταθμό μετρό συνήθως, για να&nbsp;γλιτώσω&nbsp;από τη βαριά του αύρα.<br />Μα προχτές, η διαδρομή θα 'ταν σύντομη και δεν είχα σκοπό να κάνω κανένα από τα δύο. Περίπου δέκα λεπτά με το ταξί. Μπαίνω μέσα και δεν τον προσέχω καν. Το ραδιόφωνο κλειστό. Περίεργο. Συνήθως ακούνε ποδόσφαιρο ή το σταθμό της εκκλησίας. Μια φορά είχα πετύχει κι έναν που 'χε τρέλα με την κλασική μουσική. Ας είναι. Αυτός τίποτα. Ούτε ράδιο ταξί ήταν, ώστε ν΄ακούγεται η εκνευριστικότατη φωνή της κοπελιάς που μιλάει αξιοθαύμαστα γρήγορα &nbsp;σε μια γλώσσα που 'χει μόνο αριθμούς, εντολές και άγχος, η καταλληλότερη για να σου φέρει έναν ωραιότατο πονοκέφαλο σε λίγα μόνο λεπτά.<br />Ησυχία λοιπόν.<br />Και σε λίγα δευτερόλεπτα...."μμμμ, πονάαααω και....μμμμμμ, καρδιάαααα μου...." <br />Ωχ αμάν, σκέφτηκα, πέσαμε σε περίπτωση. Ή σ΄αυτή του "ερωτευμένου" ή σ' αυτή του "ημίτρελου".<br />Και οι δύο είναι του γούστου μου, οπότε άρχισα να πετάω τις πρώτες κουβέντες.<br />-Σας αρέσει το τραγούδι, ε;<br />-Αααα, μ΄αρέσει που δε φαντάζεσαι. Για άκου κι αυτό....Κι αρχίζει "πώς πονώωωωω, πώς υποφέρωωωω...." ή τέλος πάντως κάπως έτσι, δε θυμάμαι τα λόγια. Ήταν ένα του Γαβαλά πάντως, μου το επιβεβαίωσε.<br />-Α, έχετε πολύ ωραία φωνή, του λέω. (Πραγματικά, ήταν υπέροχη!)<br />Εκείνος χάρηκε μάλλον.<br />Μου λέει όμως συγκρατημένα και λίγο μάγκικα.<br />-Εγώ, κορίτσι μου, ό,τι μαθαίνω μ' αρέσει να το μαθαίνω καλά.<br />Και ξαναρχίζει το τραγούδι, πιο δυνατά αυτή τη φορά. Το είχα συνηθίσει πια και απλά κοιτώντας από το παράθυρο, προσπαθούσα να βρω την κατηγορία στην οποία ανήκει ετούτος ο οδηγός. Δεν μου έκανε καμιά από τις επικρατέστερες. &nbsp;Είχα μπερδευτεί λίγο.<br />Και ξαφνικά.... ακούγεται ο αναπάντεχος ήχος! Ο αγαπημένος μου. Δίπλα μου! Κι ολόσωστος. Ένα μπαγλαμαδάκι! &nbsp;Δεν μπορεί... Μα πώς;<br />Σκύβω με αναίδεια στο μπροστινό κάθισμα και βλέπω την πιο παλαβή σκηνή. Ο ταξιτζής είχε αφήσει το τιμόνι κι έπαιζε ένα μπαγλαμαδάκι που τόση ώρα φαίνεται το 'χε στα πόδια του και δεν το 'χα πάρει χαμπάρι.<br />Το αμάξι προχωρούσε με κανονική ταχύτητα. Ευτυχώς ήταν ευθεία και δε φοβήθηκα. Γέλασα μάλιστα μ΄ ένα νεαρό που γούρλωσε τα μάτια του όταν μας είδε να περνάμε δίπλα του. Το φοβερό ήταν όταν είδα τη στροφή μπροστά μου. Δεν ήθελα και να διακόψω, τόσο μερακλωμένος που ήταν...Τον άγγιξα ευγενικά στον ώμο...<br />-Ε, πρέπει να στρίψουμε αριστερά...<br />-Το ξέρω, κορίτσι μου, μην ανησυχείς, χρόνια οδηγώ έτσι.<br />Έστριψε πράγματι την κατάλληλη στιγμή και συνέχισε το τραγούδι και το παίξιμο...<br />Πριν κατέβω, μου 'παιξε κι ένα δικό του.<br />Δίνοντας μου τα ρέστα, μ΄ευχαρίστησε για το κέφι μου, λέει. Να, όπως ευχαριστούν οι καλλιτέχνες το κοινό στο τέλος της βραδιάς. Τον ευχαρίστησα κι εγώ και του υποσχέθηκα πως θα ξανάρθω, εεε, όχι, του 'πα πως θα βρεθούμε σε πιο μακρινή διαδρομή που 'χω και κάτι παραγγελιές. Το βλέμμα του γέλασε. Και το δικό μου καθώς έφευγα. Είχα βρει επιτέλους την κατηγορία. Αυτός ήταν ο μερακλωμένος ταξιτζής.<br />Ο Νίκος, ένας ταξιτζής που 'ναι φίλος μου, άρα δεν τον έχω κατατάξει, μου 'πε πως ο τύπος αυτός είναι γνωστός στην πιάτσα και, αλήθεια είναι, οδηγεί έτσι χρόνια.<br />Μερακλωμένος και κεφάτος.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-5210255235911511688?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-39488299474162359972011-06-09T21:15:00.000+03:002011-06-09T21:15:56.487+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img src="http://content-mcdn.feed.gr/filesystem/images/20081030/engine/assets_LARGE_t_23761_1539806_type11586.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό από <a href="http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://content-mcdn.feed.gr/filesystem/images/20081030/engine/assets_LARGE_t_23761_1539806_type11586.jpg&amp;imgrefurl=http://www.ethnos.gr/article.asp%3Fcatid%3D13749%26subid%3D2%26pubid%3D1394110&amp;usg=__dqNb2prwx8oq3E35ONG62ODLuw4=&amp;h=240&amp;w=310&amp;sz=20&amp;hl=el&amp;start=0&amp;zoom=1&amp;tbnid=QVVs_Q-HnEK_bM:&amp;tbnh=159&amp;tbnw=207&amp;ei=2LTbTZDRCY2FswbUwsD0Dg&amp;prev=/search%3Fq%3D%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B5%25CF%2582%26hl%3Del%26sa%3DG%26biw%3D994%26bih%3D636%26tbm%3Disch&amp;itbs=1&amp;iact=rc&amp;sqi=2&amp;page=1&amp;ndsp=12&amp;ved=1t:429,r:7,s:0&amp;tx=84&amp;ty=108">εδώ</a></td></tr></tbody></table>Έκλεισε ο καφενές του Γιαννάκου,&nbsp;όπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση, μ' απόμεινε ένας άλλος ανοιχτός. Εκείνος του κυρ-Γιώργη. Σ' άλλο χωριό. Ήταν η αγαπημένη μου γωνιά, μεγάλη πια, σαν ήθελα να θυμηθώ τα ξένοιαστα βράδια του δικού μας τόπου. Πήγαινα για ουζάκι αλλά κυρίως για λουκουμάδες. Ήταν βλέπετε η σπεσιαλιτέ του καταστήματος. Μικρούτσικοι, καλλιτεχνικοί και πεντανόστιμοι.<br />&nbsp;Ήταν όμορφα στον καφενέ. Τα παιδιά έτρεχαν γύρω γύρω από τα τραπέζια. Οι ντόπιοι πήγαιναν κι έρχονταν. Κουβέντες και καλωσορίσματα. Ιστορίες για τα παλιά και φιλοσοφίες για τα μελλούμενα.&nbsp;Όμως δε συνήθιζα να πηγαίνω εκεί τους "ξένους". Θέλανε πιότερο κόσμο, έτσι νόμιζα, και τραβούσαμε πιο δυτικά, στις παραλίες και στα μπαράκια.<br /><br /><div style="text-align: left;">Ένα καλοκαίρι, που λέτε, ήρθανε δυο πολύ αγαπημένα πρόσωπα. Τους πήγα όπου νόμιζα πως θα τους εντυπωσίαζα, μα εκείνοι, αχόρταγοι, θέλανε να δουν και τα μέρη του Αγίου, έτσι λέμε για συντομία την πρωτεύουσα.<br />Α, τη βαριόμουν εκείνη τη διαδρομή, ίσως γιατί τη συνδύαζα με γραφειοκρατικές εργασίες και τρεχάματα. Έτσι, νοίκιασαν ένα μηχανάκι, τους έδειξα τη συνηθισμένη διαδρομή, τους ανέφερα απλά και τη δεύτερη, για να 'χουν κι εναλλακτική, και ξεκίνησαν.<br />Βράδυ πια, κάτσαμε στην αυλή.<br />-<i>Σας άρεσε;</i><br /><i>-Α,ναι πολύ.</i><br /><i>-Και για πείτε μου, ποιο χωριό είναι το πιο ωραίο;</i><br /><i>-Α, ένα χωριό, πώς το λένε, βρε Δήμο</i>; ρωτούσε η φιλενάδα μου μπερδεμένη με τα παράξενα ονόματα των χωριών μας.<br />&nbsp; Εκείνος πάσχιζε να θυμηθεί, αλλά τίποτα.<br /><i>-Ε, μη στεναχωριέστε,&nbsp;</i>λέω, <i>θα μου το περιγράψετε κι εγώ θα σας πω.</i><br /><i>-Να, είχε μια ωραία πλατεία, κάπως κλειστή και λίγο άδεια, μα είχε εκεί ένα πανέμορφο καφενεδάκι, από τα παλιά, ξέρεις, γραφικό.</i><br /><i>-Θάλασσα είχε;</i><br /><i>-Α, όχι, ήτανε μακριά σ' ένα βουνό.</i><br />Σκεφτόμουν ένα ένα τα "χωριούδια" και τις πλατείες τους, μα πάλι άκρη δεν έβγαζα.<br />-<i>Πάντως, συνέχισε ενθουσιασμένη η Ράνια, είχε έναν παππού στο καφενείο που μας υποδέχτηκε σα να μας ήξερε. Ήταν πολύ παράξενο, μα κι ωραίο... Παραγγείλαμε καφέ κι άκου να δεις. Φέρνει τα ποτήρια άδεια, εξαφανίζεται κι ύστερα έρχεται μ' ένα μεγάλο στρογγυλό παγούρι και μας βάζει νερό. "Απ' αυτοδά α πιείτε, που 'ναι δροσερό κι ωφέλιμο. Όχι εμφιαλωμένα και αηδίες."</i><br /><i>Αχ, είχε μια δροσιά εκεί, δε φαντάζεσαι. Ξεχάσαμε την περιήγηση και πήραμε μπύρα. Κι έρχεται ένας μεζές που δεν είχα ξαναδεί. Όλα σπιτικά και φρέσκα. Από τον κήπο, λέει... Ύστερα ήρθε η γυναίκα του, γλυκιά κι εντυπωσιακή για την ηλικία της και έφερνε πίτα σ' ένα ταψί. "Α, θα δοκιμάσετε κι απ' αυτή, γιατί α τα χαλάσουμε..." μας φώναζαν κι οι δυο.</i><br /><i>Άλλους πελάτες δεν είχε- θυμάσαι, φύγαμε πρωί- κι έτσι ο παππούς έκατσε μαζί μας. Μας έλεγε ιστορίες κείνου του χωριού κι εμείς ακούγαμε με προσοχή. Με τις ώρες, σου λέω. Όποτε κάναμε να φύγουμε, μας καλόπιανε. Μα σα μεσημέριασε, πια, τι να κάνει, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Του ζητήσαμε λογαριασμό, &nbsp;μας είπε ένα αστείο ποσό και νομίζαμε ότι μας έκανε πλάκα. "Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου..." Ο Δήμος τον κυνηγούσε μ' ένα χαρτονόμισμα μα κείνος τίποτα. "Κι ήντα θαρρείτε, έλεγε και ξανάλεγε, ότι α γίνουμε πλούσιοι απ' τον καφενέ; Φύετε και πηαίνετε στην ευχή &nbsp;του Θεού και της Παναγίας..."</i><br /><i>-Στον Άγιο, πήγατε τελικά;</i><br /><i>-Ίσα που προλάβαμε τα μαγαζιά, ανοιχτά, ψωνίσαμε κάτι κι ήρθαμε. Ωραία ήταν.&nbsp;</i><br /><i>Μα να, έχω και φωτογραφία με τον παππού, </i>αναφώνησε η φιλενάδα μου κι άνοιξε την τσάντα. Τόση ώρα δεν το σκέφτηκα.<br />Ε, μου λύθηκαν οι απορίες. Έτσι εξηγείται. Πήγαν από την άλλη διαδρομή και τ' ανακάλυψαν. Χαμογέλασα με τις συμπτώσεις, έχω καλή σχέση μ' αυτές τις πονηρούλες, τους μάλωσα που δεν παρήγγειλαν και λουκουμάδες και συνεχίσαμε τις διακοπές μας τις πολύβουες.<br /><i><br /></i><br />Πέρασαν λίγα χρόνια από κείνο το περιστατικό &nbsp;κι έμαθα στην Αθήνα πως ο κυρ-Γιώργης μας άφησε χρόνους. Τον θρήνησα, μα και τον καφενέ μαζί. Τους είχα σαν ένα στο μυαλό μου. Σκέφτηκα πως θ΄απομείνει ερείπιο, μια ακόμη ανάμνηση. Οι τελευταίες πλήθυναν απότομα κι έχουν αρχίσει να με κουράζουν &nbsp;πια.<br />Έτσι, σαν ξαναπήγα στο χωριό, έστριψα γρήγορα δεξιά, μη δω το άδειο καφενείο και πήρα την ανηφόρα για το σπίτι του. Ο Γιωργάκης, ο εγγονός του, είναι τ' αγαπημένο μου βαφτιστήρι.<br />-<i>Πού 'ναι το μικρό;</i><br /><i>-Κάτω, στον καφενέ. Πάμε για λουκουμάδες; Να δούμε και κάναν άθρωπο....;</i><br /><i>-Εεεεεε....είναι ανοιχτός;</i><br /><i>-Άμε, τι θαρρείς; Κλειστό θα τον αφήναμε; Τον ανοίγει ο δάσκαλος! Βοηθάμε και μεις όποτε αδειάζουμε. Κι η μάνα, εννοείται.</i><br /><i><br /></i><br />Αχ, άνοιξε η καρδιά μου. Δε θα γίνει σαν τον καφενέ του Γιαννάκου αυτός. Θα 'χει ακόμη και κουβέντες και καλωσορίσματα, άντε και κάνα μάθημα.<br />Με μέλι και κανέλα....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><i><br /></i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-3948829947416235997?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-66298471998023431602011-06-03T21:56:00.000+03:002011-06-12T01:12:21.888+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="color: black;"><o:p>&nbsp;</o:p></span>Τα συνάντησα πριν λίγους μήνες. Μέχρι τότε τα ‘χα δει μόνο σε αφίσες και καρτούλες. Μεγάλα, υγρά, σε καθήλωναν κι απόμενες να τα κοιτάς ψάχνοντας να βρεις τι στο καλό ήθελαν να σου πουν. Αν και μάντευες…</div><div class="MsoNormal">Κάποια από αυτά τα ‘χα γνωρίσει κι από κοντά. Μα εκείνα είχαν και μιλιά. Έπαιζαν και γέλαγαν μόλις έρχονταν στο σπίτι. Κείνα ξέχναγαν γρήγορα ανάμεσα στα παιχνίδια της αυλής, κάτω από τα πολύχρωμα σεντονάκια τους ή χωμένα σε ζεστές αγκαλίτσες. Και γίνονταν γρήγορα όπως έπρεπε να 'ναι. Παιδικά.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Τ’ άλλα ήθελα πάντα να τα δω. Να τους προσφέρω κάτι. Οτιδήποτε. Μα το ταξίδι ήταν μεγάλο και δεν πρόφταινα ποτέ.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Πώς τα φέρνει η μοίρα, λίγο από δω, λίγο από κει, και να τα!<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Όχι πολύ μακριά. Στην Ομόνοια, στην οδό Σωκράτους. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Είχα φύγει τρεχάλα από την Ακαδημία Πλάτωνος, εκεί δούλευα τότε, μη χάσω την αποστολή.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Οι άλλοι με περίμεναν ανυπόμονα. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Έπρεπε, λέει, να βιαστούμε….<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Εκείνα ήταν μεταξύ τέταρτου και πέμπτου.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Η πολυκατοικία άθλια. Δεν είχε ηλεκτρικό, δεν είχε ανοιχτά πατζούρια.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Δεν καταλάβαινα ως εκείνη τη μέρα γιατί στις πολυκατοικίες αυτές δεν ανοίγουν παράθυρα. Δεν απλώνουν ρούχα. Δεν κυκλοφορούν στα μπαλκόνια. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Απ’ έξω έχεις την αίσθηση ότι είναι ακατοίκητη. Στην είσοδο το ίδιο. Και λίγο πιο πάνω αρχίζεις να σκοντάφτεις πάνω σε ανθρώπινες σιλουέτες. Είναι παντού. Στα δωμάτια, στους διαδρόμους, στις σκάλες.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Ανεβαίναμε λαχανιασμένοι. Στα δυο χέρια οι σακούλες με τα τρόφιμα. Κι εμείς ζητάγαμε απεγνωσμένα ένα τρίτο για να κλείσει τη μύτη, ένα τέταρτο για να κλείσει τα μάτια κι ένα πέμπτο για ώρα ανάγκης. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Ο φόβος, βλέπετε… Για το καινούργιο και για τ’ απρόσμενο.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ο φίλος μας από τη Σομαλία μας καθοδηγούσε. «Εδώ, στον έκτο που μαγειρεύουν…»<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Τα γκαζάκια είναι στο πάτωμα. Κι οι γυναίκες. Κάποιοι στο βάθος κοιμούνται, κάποιοι μας κοιτούν άγρια. Δεν μιλάει κανείς. Κάποιοι δε διακρίνονται καν και τους ακουμπάμε κατά λάθος. «Ωχ, συγνώμη».<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">&nbsp;Εκείνα είναι μεταξύ τέταρτου και πέμπτου. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Εκεί δεν μπαίνει φως από πουθενά. Ούτε από τις γρίλιες καν. Μα φάνηκαν ολοκάθαρα καθώς ανέβαινα. Φεγγοβολούσαν στο σκοτάδι και με κοίταζαν ακίνητα. Δεν έτρεξαν στις σακούλες, έμειναν ανέκφραστα. Σαν μια ξεχασμένη κάρτα στο συρτάρι. Σκέφτηκα πως κατεβαίνοντας θα μπορέσω να χαϊδέψω τα μαλλάκια του, να του χαμογελάσω, ίσως. Πού ξέρεις, μπορεί να χαμογέλαγε κι εκείνο.&nbsp;</div><div class="MsoNormal">Μα μόλις αφήσαμε τα πράγματα ο οδηγός μας τηλεφώνησε πανικόβλητος. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Ο φόβος, βλέπετε... Για κείνο που ξέραμε ήδη…<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">«Ελάτε, μαζεύτηκαν γύρω από τ’ αμάξι. Φωνάζουν!»<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">&nbsp;Φώναζαν όντως. «Σε κείνους, μωρέ; Σε κείνους; Εδώ ο κόσμος χάνεται, άλλοι δεν έχουν ανάγκη; Σε κείνους βρήκατε; Δε ντρέπεστε;»<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Ντραπήκαμε όντως.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Και για κείνους και γι’ αυτούς και για τον κόσμο που χάνεται. Και για μας που το παίζαμε φιλάνθρωποι με τα περισσευούμενα. Τρομάρα μας. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Έτσι δεν τ’ άγγιξα ποτέ. Δεν τα χάιδεψα. Μια στιγμούλα που τα ‘δα μοναχά.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ο φίλος μας από τη Σομαλία μας πήγε κι αλλού. Τ’ αφήναμε και φεύγαμε γρήγορα. Στο τελευταίο η πολυεθνική στο ισόγειο και η κόλαση στον πέμπτο.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Μας χαιρέτησε χαμογελώντας.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">&nbsp;«Εσύ δε θα πάρεις;» τον ρώτησα. «Εγώ δεν έχω παιδιά» μας είπε «μόνος μου είμαι…» <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Του δώσαμε με το ζόρι.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal">Ντράπηκε λίγο, κοκκίνισε κι έφυγε. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Μα τι λέω, Θεούλη μου, κοκκινίζουν οι μαύροι; Θα μας ακούσει και κανείς και θα ντραπεί με την αφέλειά μας…<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">Χωρίς φωτό. Σωστά το καταλάβατε. Ντράπηκα να τραβήξω…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6629847199802343160?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-41194650743153381832011-06-02T00:02:00.000+03:002011-06-02T00:02:02.785+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-taAS42qvPdw/Tc2XfnuL4yI/AAAAAAAAAJM/TjpleX6qutg/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+282.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-taAS42qvPdw/Tc2XfnuL4yI/AAAAAAAAAJM/TjpleX6qutg/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+282.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata</td></tr></tbody></table><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Ε</span><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">ίχαμε μαζευτεί στο χωριό απ' όταν άνοιξαν οι μέρες και κλείσαν τα σχολειά. Αρχές Αυγούστου άρχισε να μας πιάνει βαρεμάρα. Τους άλλους πιότερο. Τους πιο μεγάλους, γιατί &nbsp;εγώ περνούσα υπέροχα. Είχα πάντα παρέα τώρα που γέμισε η πλατεία παιδιά, μ' έπαιρναν και στο Τσιμπουνάρι τα βράδια... Τέλεια. Με καταδέχονταν πια.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Μα η παρέα βαριόταν. Τα 'χαμε κάνει όλα. Είχαμε παίξει εκατοντάδες φορές τις "γωνίες", ένα δικό μας παιχνίδι εμπνευσμένο από την τετράγωνη πίστα της πλατείας, είχαμε "κρυφτεί" παντού, σε κάθε δέντρο, σε κάθε έρημη αυλή... Είχαμε κάνει χιλιάδες "χαλασμένα τηλεφωνήματα", είχαμε στήσει ατέλειωτες φάρσες στο Νίκο που πια δεν τολμούσε να ξεμυτίσει από το σπίτι όταν νύχτωνε, είχαμε κάνει κοπιαστικές πεζοπορίες-εξερευνήσεις, είχαμε ανάψει φωτιές, είχαμε πει τα μυστικά μας όλα, "τα 'χαμε φτιάξει", "τα 'χαμε χαλάσει" και τούμπαλιν. Τι άλλο;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Και τότε κάποιος έριξε την ιδέα, την επαναστατική για την εποχή, τις συνθήκες και τα πρόσωπα.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">"Να ανεβάσουμε μια θεατρική παράσταση!"&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Τέλεια! Έγινε γρήγορα αποδεκτή από όλους κι οι προετοιμασίες ξεκίνησαν χωρίς καθόλου καθυστέρηση.</span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Δεν πήρα χαμπάρι και πολλά. Μόνο τ΄άλλο πρωί υπήρχε μια περίεργη ησυχία στην πλατεία και καθώς το σπίτι μου συνορεύει μ' αυτήν σηκώθηκα ανήσυχη. Δεν έβρισκα κανέναν μήτε&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">και την αδερφή μου που συνήθως μ' έπαιρνε μαζί... Ψυχή.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Ο Γιαννάκος όμως με πληροφόρησε με καχύποπτο ύφος πως είχανε ζητήσει το κλειδί για το σχολειό.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">"Ήντα να σκαρφίστηκαν πάλι;" μου πέταξε αγριεμένος.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">&nbsp;Και τους βρήκα εκεί, κλειδαμπαρωμένους, σα μυστική εταιρία που ετοιμάζει τη μεγάλη εξέγερση. Είχε αποφασιστεί το έργο, είχαν μοιραστεί οι ρόλοι, η σκηνοθεσία, η σκηνογραφία, η μέρα και η ώρα της παράστασης.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Εγώ είχα μείνει απ' έξω. Με τ' άλλα τα μικρά. Ήμουν η πιο μεγάλη από αυτά κι η πιο μικρή από τα μεγάλα. Το χειρότερό μου. Όχι τόσο που δε συμμετείχα, μα που τους έχασα όλους έτσι ξαφνικά. Και κυρίως που 'χα μείνει έξω από τις εξελίξεις. Ξεροστάλιαζα λοιπόν απ' έξω και περίμενα. Μέσα άκουγα φωνές, γέλια τρανταχτά και πειράγματα. Ο Αργύρης μοναχά άνοιγε το παράθυρο και με χαιρετούσε μ' ενθουσιασμό.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">"Τι γίνεται;" τον ρωτούσα όλο αγωνία.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">"Χαμός! Θα είναι τέλεια!"</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Μέχρι το μεσημέρι μαζευόταν όλη η πιτσιρικαρία απ' έξω και κρυφάκουγε. Μας έτρωγε ο ήλιος κι οι γιαγιάδες φώναζαν: "Βάλτε τα ψαθάκια σας τουλάχιστον, ηλολαθήκατε και κάθεστε εκεδά όλη μέρα;"</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Σαν πέρασαν &nbsp;λοιπόν οι μέρες, ο Αργύρης, ο σύνδεσμός μας, άρχισε να μας αναθέτει και εργασίες. Από το παράθυρο πάντα.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">"Να πάτε και να ζητήσετε τσάντες γυναικείες. Πήγαινε στη θειά μου εσύ. Εσύ άμε στη μάνα σου. Εσύ πήγαινε και ψάξε &nbsp;το μπαούλο της Ειρήνης."&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Ύστερα μεταβίβαζε εντολές για τις λεπτομέρειες. "Μας λείπει ένα σεντόνι για&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">την αυλαία. Κι άμε και στο σταύλο του Σαράντου και πάρε ένα κουδούνι. Κρέμονται στον τοίχο δεξιά."</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Ή κάπως έτσι... </span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Οι χωριανοί δεν είχαν πάρει είδηση. Και να τους το λέγαμε δηλαδή, σιγά που θα μας δίναν σημασία. Μα όταν η παράσταση ήταν πια έτοιμη, τους θέλαμε για θεατές.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Νέα αποστολή. Να ειδοποιήσουμε.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Για να σας πω και την αλήθεια δε θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Λάθος, &nbsp;μόνο λεπτομέρειες θυμάμαι, που για έναν περίεργο λόγο έχουν σκαλώσει πιο καλά στη μνήμη μου.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Να, θυμάμαι που ΄χαν ανθίσει οι ντάλιες στου "Κεμ", θυμάμαι την έκπληξη στα μάτια της θείας μου, τα επιχειρήματα σ' όσες γυναίκες μας έφερναν αντίρρηση με το επαναλαμβανόμενο: "Ε, παίξτε το, πουλάκια μου, εγώ βάζω τσουκάλι κείνη δα την ώρα", την περηφάνια που νιώσαμε όταν μας άφησαν επιτέλους να μπούμε στην αίθουσα του σχολειού και να βοηθήσουμε στην τακτοποίηση των πάγκων για τους θεατές, τη χαρά μας όταν τους βλέπαμε να 'ρχονται τελικά οι πιότεροι χωριανοί σκασμένοι στα γέλια.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; font-family: inherit; line-height: 16px;">Θυμάμαι τη γειτόνισσα που τελευταία στιγμή πριν μπει μέσα, θυμήθηκε πως φορούσε την ποδιά και&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">την έβγαλε πανικόβλητη, κρύβοντάς την πίσω από τη μουριά.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Θυμάμαι την αγωνία πριν την έναρξη, το τράνταγμα από το σώμα του μπάρμπα που κάθονταν κολλητά με μένα κι είχε σκάσει στα γέλια.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Το πρόσωπο της αδερφής μου που νέφαινε από τη σκηνή κρυφά και μου 'κανε νοήματα.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Τη γρηγοράδα της Λεμονιάς που άνοιγε κι έκλεινε τα τσαντάκια. "Ανοίγω τη μεγάλη τσάντα, βγάζω το μικρό τσαντάκι..."&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Το κακαριστό γέλιο της Γωγώς. Την πρωτόγνωρη σοβαρότητα στα οικεία πρόσωπα που 'καναν τους δικαστές.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Τη μυρωδιά από τον τραχανά που ξεραίνονταν στην πίσω μεριά της αίθουσας.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">&nbsp;Έτσι, όλα ανάκατα, ένα κουβάρι. Άμα το ξεμπερδέψω θα βρω κι άλλα. Με βοηθά ο Αργυράκος, από τη Νέα Υόρκη τώρα, που βρίσκει κι αυτός κάτι κομματάκια από το παζλ και μου τα στέλνει για συμπλήρωμα.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">Έτσι, λίγο λίγο, μπορεί κάποτε να φτιάξουν μια ωραία ιστορία.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;">"Ο Ψαθάς στο Δρούτσουλα" ή "Τι μπορεί να κάνει η λωλάδα" ή "Η δύναμη του ενθουσιασμού" ή απλά "Μια παιδική παράσταση χωρίς προϋπολογισμό" ή όπως αγαπάτε...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; border-collapse: collapse; line-height: 16px;"><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-4119465074315338183?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-60324503883375033812011-05-30T14:21:00.000+03:002011-05-31T17:20:12.669+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><img height="298" src="http://parallhlografos.files.wordpress.com/2011/05/307937554.jpg?w=594&amp;h=445" width="400" /><br /><br />"...λαλαλαλα, λαλαλαλα,λαλαλαλαλαλαλα......"<br /><br />Ενθουσιασμός, αυτή είναι η πρώτη λέξη.<br />Μ' αρέσει. Δεν αντέχω την παθητικότητα και την αδιαφορία, τους εαυτούληδες και την κακομοιριά της καλοπέρασης...<br />Και χαρά, συντροφικότητα, υποστήριξη.<br />&nbsp;Γίναμε ομάδα, γνωριστήκαμε ξανά, αγγίξαμε το χέρι του διπλανού χωρίς να φοβηθούμε τη γρίπη των ειδήσεων, χαρίσαμε άφοβα τ' "αγαποκύματά" μας , που λέει και ο συμπατριώτης φιλόσοφος...<br />Και την παλεύουμε έτσι. Καλύτερα είναι. Να ξέρουν πως δεν έπιασε.<br />Ο φόβος τους έγινε η αγάπη που μας ένωσε με τους άλλους...<br />Μη μας παρεξηγείτε. Έτσι ενθουσιασμένοι από το ξαφνικό δώρο ενός απρόσμενου αγώνα, τολμάμε ν' αλλάζουμε και τους στίχους και τα μέτρα και την ιστορία και τα όνειρα.<br />Τολμάμε ακόμη και να μην κάνουμε κριτική στη γνώμη των άλλων.<br />Τολμάμε να μη θέλουμε να φανούμε εμείς οι εξυπνότεροι.<br />Τολμάμε να σκύβουμε το κεφάλι.<br />Τολμάμε ν' αναγνωρίζουμε όσους πάνε να μας συστηθούν απ' την αρχή.<br /><br />Ύστερα, βέβαια, θα βρεθεί κάποιος που δεν ξέρουμε καλά. Θα χωθεί ανάμεσα, θα ξέρει πολλά και θα ξέρει και πώς να τα πει. Θα εμπνεύσει και θ' αρχίσουν τα χειροκροτήματα. Κι όταν αρχίσουν τούτες "οι σφαλιάρες της παλάμης", θα 'ναι η ώρα να πάμε πια στα σπίτια μας.<br />Μα τώρα είναι ωραία στην πλατεία. Μαζεύει "κόσμο καλό".<br />Κι όπως μου εκμυστηρεύτηκε ένας επαναστάτης γύρω στα πενήντα: "Θα ζήσουμε συγκλονιστικές στιγμές, παιδιά, περιμένετε και θα δείτε..."<br />κι ύστερα χαμηλόφωνα: "Μας άξιζε και μας ένας αγώνας, βρε αδερφέ. Ήμασταν άτυχοι γενιά ως τώρα..."<br />Καλά συναπαντήματα!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6032450388337503381?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-75110934790794757242011-05-22T14:20:00.000+03:002011-05-22T14:20:52.778+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DbtEGHhldWU/TatMFGhVF-I/AAAAAAAAAIs/aP6Ji-mrvTs/s1600/DSCF6661.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-DbtEGHhldWU/TatMFGhVF-I/AAAAAAAAAIs/aP6Ji-mrvTs/s400/DSCF6661.JPG" width="300" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata</td></tr></tbody></table>Η μπροστινή πλευρά ήταν γι' αυτούς που "τα φυλάνε". Η πίσω γι' αυτούς που δεν τολμούσαν μες τη νύχτα να κρυφτούν πίσω ή πάνω σε σκοτεινά δέντρα ή τοίχους.<br />Το πάνω μέρος ανήκε στο θείο μου το Γιώργο. Τις Κυριακές άφηνε το παγκάρι και με τη δύναμη που είχε απομείνει στον κουρασμένο σκελετό, κούναγε το σκοινί. "Ντιν νταν!"<br />&nbsp;Να ξυπνήσουν οι Πλατανίτες, οι ξενύχτηδες δηλαδή της πλατείας, και οι γυναίκες ν΄αφήσουν το πλυσταριό, να ντύσουν τα μωρά και να τρέξουν. Η διαδικασία της λειτουργιάς ήταν όλη έργο δικό του.<br /><br />Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως ήταν όμορφο. Το είδα σ' ένα εξώφυλλο μετά από χρόνια και τότε μόνο μου πέρασε από το μυαλό. "Κοίτα να δεις... Το καμπαναριό μας..."<br />Δεν κοίταζα προς τα πάνω συνήθως. Μόνο γύρω γύρω για καμιά σκανταλιά.<br />Η γενιά του πατέρα μου, όπως μου διηγιόταν, το 'χε για παιχνίδι ν' ανεβαίνει στο πάνω μέρος και να χτυπά την καμπάνα. Η γενιά η δική μου είχε κότσια μόνο για το πρώτο κλαδί του πλάτανου. Η γενιά των παιδιών μας έφτασε μόνο μέχρι τον τερματισμό της πίστας των ηλεκτρονικών που κουβαλούσαμε από την Αθήνα...<br /><br />Είναι όμορφο μα όχι μονάχα αυτό. Είναι και ξεχωριστό, μοναδικό στην κατασκευή του και με δαπάνες ανθρώπων που μόχθησαν.<br /><br />Έχτισαν οι χωριανοί το κάτω μέρος πριν χρόνια πολλά. Κι έπειτα φώναξαν το Σαϊτάνη, έναν πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία, μάστορας καλός στο μάρμαρο, που 'χε εγκατασταθεί μόνιμα στο Καραβόσταμο. (Ήταν ο πατέρας της Λευκοθέας, της "Μυρτιδιώτισσας", έτσι τη φώναζαν για το περιβόητο λίκνισμά της σαν περπατούσε.)<br />Ο Σαϊτάνης, λοιπόν ανέλαβε το πάνω μέρος της κατασκευής καθώς και το πάτωμα της εκκλησιάς, μα ήταν ο ίδιος που είχε φτιάξει και το όμορφο καμπαναριό του Άγιου Χαράλαμπου "του μικρού" στον Εύδηλο -δεν υπάρχει πια- καθώς κι εκείνο στην εκκλησία της Δάφνης.<br /><br />Το σενάριο ίδιο για όλα τα ξεχωριστά όμως.<br />Οι πιο ξεροκέφαλοι..."Κουνιέται, θα πέσει στα κεφάλια μας. Να το γκρεμίσουμε, ν' ανοίξει ο χώρος στην πλατεία..."<br />Μετά το πρώτο σοκ, οι πιο λογικοί..."Βρε, μην ακούς, δεν το ρίχνουμε. Μια σιδηροκατασκευή μόνο να συγκρατιέται..."<br />Ο πατέρας μου, γέρος πια και πικραμένος δε συμμετέχει, μα ψιθυρίζει... "Μόνο λίγο μολύβι, για να μην κουνιέται. Ακούς; Το 'χανε κλέψει στον εμφύλιο για τα βόλια. Ακούς; Λίγο μολύβι μοναχά...."<br />Για να δούμε...<br />Πώς θα σωθεί και τι μορφή θα 'χει.<br />Ας το λυπηθούμε. Κι οι σιδηροκατασκευαστές...<br />Είναι τόσο όμορφο. Κι απέμεινε τόσα χρόνια.<br /><br />Δίχως κρυφτό και παιδικά σκαρφαλώματα πια.<br />Μα στέκει. Ολόρθο και περήφανο. Για να δούμε...<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LzKe-eyZH58/TdZp9S1nbhI/AAAAAAAAAJo/AL3nps7EMFo/s1600/DSCF7060.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-LzKe-eyZH58/TdZp9S1nbhI/AAAAAAAAAJo/AL3nps7EMFo/s320/DSCF7060.JPG" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata <br />Εφέτος. Εεεε, ξενιτεμένοι, λιγοστεύουμε επικίνδυνα....</td></tr></tbody></table><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-7511093479079475724?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-31366209842872747742011-05-22T01:17:00.000+03:002011-05-22T01:17:28.295+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Wvq49d_681Q/Tc8UcXSMN4I/AAAAAAAAAJQ/4YZLdHypCg0/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+043.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-Wvq49d_681Q/Tc8UcXSMN4I/AAAAAAAAAJQ/4YZLdHypCg0/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+043.jpg" width="320" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα</div>είδα το βράδυ αυτό.<br />Kάποια χρυσή, λεπτότατη<br />στους δρόμους ευωδιά.<br />Kαι στην καρδιά<br />αιφνίδια καλοσύνη.<br />Στα χέρια το παλτό,<br />στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.<br />Hλεκτρισμένη από φιλήματα<br />θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.<br />H σκέψις, τα ποιήματα,<br />βάρος περιττό.<br /><br />Έχω κάτι σπασμένα φτερά.<br />Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε<br />το καλοκαίρι αυτό.<br />Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,<br />για ποιες αγάπες,<br />για ποιο ταξίδι ονειρευτό.<br /><br /><br /><br />Κώστας Καρυωτάκης<br /><br />Ποιήματα και Πεζά, Εκδόσεις Ερμής<br /><br />Αθήνα 1972 <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-3136620984287274774?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-36548265644285741892011-05-17T14:58:00.000+03:002011-06-13T15:14:44.402+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-N9gQP_VwX_0/TdAlsGRLpcI/AAAAAAAAAJc/mjR0eEq3pw8/s1600/IMG_0090.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-N9gQP_VwX_0/TdAlsGRLpcI/AAAAAAAAAJc/mjR0eEq3pw8/s320/IMG_0090.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata<br />(Άσχετη; Όχι, βέβαια, <br />τριγύρω από το φουρναριό πετάριζαν και τούτες.... )</td></tr></tbody></table>Το &nbsp;φούρνισμα γίνονταν μια φορά την εβδομάδα. Ήθελε χρόνο, βλέπετε. Και κόπο.<br />Έπρεπε να μην έχεις πότισμα ούτε ξεχορτάριασμα να θέλουν τα κηπάρια ούτε τα φασολάκια να πρέπει να μαζέψεις ούτε και καμιά άλλη δουλειά να 'χεις να κάνεις εκείνη τη μέρα.<br />Τα μικρά κουβαλούσαμε ανάμματα από τα Τηρίματα κι απόκλαδα από τους κήπους. Η μάνα μου έπαιρνε δυο καρέκλες, τις τοποθετούσε αντικριστά τη μια από την άλλη σε κάποια απόσταση και πάνω ακουμπούσε την ξύλινη σκάφη. Έπαιρνε ένα ρηχό πιάτο κι έβγαζε αλεύρι από το τσουβάλι. Ύστερα, άνοιγε το ντουλάπι κι έπαιρνε το προζύμι που 'χε φυλάξει από το προηγούμενο ζύμωμα. Λίγο χλιαρό νερό, λίγο αλάτι κι έτοιμο το μείγμα. Ανασήκωνε τα μανίκια της ρόμπας της και ξεκίναγε το πάλεμα με τα υλικά. Αργούσε πολύ να τα νικήσει. Όταν σφίγγονταν κι αντιστέκονταν στις γροθιές της, μας φώναζε:<br /><i>"Για φέρε, παιδί μου, λίγο νεράκι, όχι όλο, σιγά σιγά, θα σου πω εγώ πόσο...."&nbsp;</i><br />Όταν τα υλικά παρέλυαν αραιωμένα κι αφήνονταν στα χέρια της, πάλι ευχαριστημένη δεν ήταν.<br /><i>"Άχου, ήμπλασε, για φέρε παιδί μου, λίγο αλευράκι ακόμα..."&nbsp;</i><br />Τίποτα δεν καταλαβαίναμε, ακολουθούσαμε μονάχα τις εντολές της.<br /><br />Μάλλον όμως το 'θελε ζωντανό να πέσει στα χέρια της. Αυτό θα 'ταν. Γιατί κάποια στιγμή τη βλέπαμε να τεμαχίζει με χαρά το μείγμα και να βάζει τα κομμάτια στην πινακωτή. Εκείνα ήταν μαλακά και λεία σα να 'χαν δέρμα μωρού...<br />Και σα να κουνιόταν, σα ν΄ανάσαιναν...<br />Μα τι λέω; Σίγουρα ανάσαιναν και σίγουρα ήταν ζωντανά. Γιατί, θυμάμαι, έπαιρνε κάτι μάλλινες κουβερτούλες, για να μην κρυώνουν μάλλον, τα σκέπαζε κι εκείνα χουχουλιασμένα στο ξύλινο κρεβατάκι τους μεγάλωναν και μεγάλωναν...<br />&nbsp;Όταν δε μας έβλεπε, ανασηκώναμε τη γωνιά της κουβερτούλας και τα κοιτάζαμε με τρόμο.<br /><i>"Τρέχα, μαμά, τα ψωμάκια μεγάλωσαν πολύ!"</i><br />Μα εκείνη δε το παραδέχονταν και έβαζε τα γέλια. <i>"Δε μεγάλωσαν βρε, φούσκωσαν..."</i><br /><i><br /></i><br />Και πάλι όμως ευχαριστημένη δεν ήταν. 'Εβγαινε στην αυλή με βιαστικά βήματα και κοίταγε το φούρνο. Κει μέσα είχε από ώρα βάλει φωτιά στ' απόκλαδα. Όταν καίγονταν όλα, έπαιρνε ένα φτυάρι και έβαζε στην άκρη τα καρβουνάκια. Έπειτα ένα μακρόστενο κοντάρι που στην άκρη του είχε δεμένο ένα βρεμένο πανί. Μ' αυτό σκούπιζε τις στάχτες από το εσωτερικό του φούρνου. Μετά το ακούμπαγε στον τοίχο και εμείς το παίρναμε και τρομάζαμε το ένα τ΄ άλλο.<br />Εκείνη δεν είχε χρόνο να μας μαλώσει.<br />Έπρεπε να φέρει τα "νεογέννητα", να τα τυλίξει μ' αλεύρι, να τ΄ακουμπήσει σ' ένα παράξενο φτυάρι, ξύλινο, μακρύ, να τα σταυρώσει και να τ΄ακουμπήσει μέσα στο φούρνο. Δίπλα δίπλα, με προσοχή.<br />Έφτυνε τρεις φορές και έκλεινε την πορτούλα του φούρνου, που δεν ήταν παρά ένα βαρελίσιο καπάκι με μια ξύλινη λαβή που του 'χε βάλει ο πατέρας μου.<br /><br />Είχε ιδρώσει κι αναψοκοκκινίσει, μα και πάλι ευχαριστημένη δεν ήταν. Συνέχιζε να τρέχει πάνω κάτω, να μαζεύει και να κόβει, πιπεριές, μελιτζάνες, πατάτες, κρεμμύδια κι ό,τι άλλο ζαρζαβατικό υπήρχε στο σπίτι. Έπρεπε, βλέπετε, να κάμει και το μπριαμ. <i>"Ε, μια και άναψε ο φούρνος..."</i><br /><br />Σαν πέρναγε η ώρα, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην έχει πάρει είδηση το φοβερό γεγονός που είχε διαδραματιστεί. Οι μυρωδιές απλώνονταν παντού στο χωριό κι ένας ένας νέφαινε στην αυλή.<br /><br /><i>"Μπα, ηφουρνίσατε, γειτόνοι; &nbsp;Την ήβγαλες την πίτα;"</i><br /><i><br /></i><br />Α, όλα κι όλα, ήτανε δικιά τους αυτή. Μη φανταστείτε κανονική πίτα. Ήταν ένα ψωμάκι αχαμνό, μ' ό,τι&nbsp;απέμενε&nbsp;στη σκάφη. Σαν έκανε να μεγαλώσει, το κακόμοιρο, εκείνη το πίεζε με τα δάχτυλά της. Έμενε&nbsp;λεπτό και ψήνονταν πιο γρήγορα από τ' άλλα. Το έβαζε στο τραπέζι της αυλής κι οι χωριανοί έκοβαν με τα χέρια. Έμοιαζε με λαγάνα. Μα δε θα 'ταν, γιατί αυτό τσάμπα το δίναμε, θυμάμαι. Ήτανε και πιο νόστιμο, γιατί τρώγονταν ζεστούλι κι αχνιστό.<br /><br />Ε, τότε πια ήταν ευχαριστημένη η μάνα μου. Έπαιρνε τα ψωμάκια της. τα παιδάκια που έφτιαξε όπως ήθελε, ολοστρόγγυλα και με χρώμα ροδαλό, τα έβαζε στο ράφι και τα σκέπαζε πάλι. Έπρεπε να μείνουν φρέσκα για να χορταίνουν όλη τη βδομάδα τ' αληθινά της παιδιά. Πότε αλειμμένα με βούτυρο και ζάχαρη, πότε με ρίγανη και λαδάκι.<br />(Το τελευταίο ήταν από το "κάτω περιβόλι" κι απ' την "απ' έσω πάντα" κι ήθελε πιότερο κόπο να γίνει.<br />Θα την πούμε άλλη φορά . Είναι μεγάλη η ιστορία.)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-3654826564428574189?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-67413379354074798652011-05-09T23:58:00.000+03:002011-06-13T15:15:04.357+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRDu5DuHZCshOEgvF_38ZumzocIkllW0OwEonROYCPimCN1nJXU" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRDu5DuHZCshOEgvF_38ZumzocIkllW0OwEonROYCPimCN1nJXU" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό από <a href="http://greekturkish.18.forumer.com/">εδώ</a></td></tr></tbody></table>&nbsp; Τ' αφεντικό του καφενέ ήταν ο Γιαννάκος. Με υποκοριστικό κι αυτός όπως κι οι πιότεροι στο χωριό. Το Χριστινάκι, το Κωστάκι, το Σταματάκι, το Νικολάκι....Κι ας είχαν ξεπεράσει το μέσο όρο ζωής οι περισσότεροι.<br />Κι εκείνο γέρο τον θυμάμαι. Μα ούτε που σκέφτηκα ποτέ να τον φωνάξω κυρ Γιάννη, ας πούμε, ή κύριε Γιάννη. Μόνο Γιαννάκο, σα να ήμαστε συνομήλικοι.<br />Όχι μόνο εγώ, τον πληθυντικό τον είχαμε καταργήσει στο χωριό.&nbsp;Ούτε λόγω έλλειψης παιδείας, ούτε λόγω έλλειψης σεβασμού.<br />&nbsp;Έλλειψη τυπικότητας μονάχα.<br />Μα όπως και να το κάνουμε, το υποκοριστικό δεν του ταίριαζε και τόσο. Ήτανε τεράστιος. Λύγιζε το μπαστούνι στο βάρος του όγκου του. Και σοβαρός. Όχι πολλά πολλά.<br />Μόνο σαν τού 'ρχονταν στο μυαλό καμιά ανάμνηση από τα παλιά πονετική ή κάνα γράμμα απ' τους ξενιτεμένους, τότε βούρκωνε μεμιάς κι έβαζε κάτι κλάματα που τρομάζαμε να τον συνεφέρουμε. Δυνατά, με λυγμούς. Εκεί μόνο θύμιζε μικρό παιδάκι που το ΄χε μαλώσει κάποιος άδικα και το πήρε το παράπονο.<br /><br />&nbsp;Κάθε πρωί, λοιπόν, ο Γιαννάκος άνοιγε τον καφενέ, τον τελευταίο πια του χωριού. Τον κράταγε ανοιχτό όλη μέρα κι όλη νύχτα σχεδόν. Μόνο που σα βράδιαζε γίνονταν πιότερες οι δουλειές. Έπρεπε να σηκωθεί από την καρέκλα που είχε τοποθετήσει στην πλατεία, το μόνιμο παρατηρητήριο του, το επίσημο, και να συρθεί μέσα. Ν' ανοίξει την αμπάρα και να πάρει το οινόπνευμα. Ύστερα με νωχελικά βήματα να πάει ως τον πάγκο. Στο μοναδικό συρτάρι, πάνω πάνω, δεξιά, υπήρχε το τσακμάκι, το&nbsp;'παιρνε και τσουφ! με κινήσεις ταχυδακτυλουργού, που δε θυμάμαι ακριβώς, άναβε το λουξ. Κλείναμε τα μάτια και γυρίζαμε αλλού το κεφάλι. Μόλις συνηθίζαμε, τρέχαμε με θάρρος στην πλατεία.<br />Η φαρδιά λωρίδα φωτός που ξέφευγε από την ανοιχτή πόρτα και τ' αριστερό παράθυρο φώτιζε&nbsp;το τετράγωνο τσιμέντο και τα τραπέζια τα μόνιμα της πλατείας.<br />Έτσι μπορούσαμε να οριοθετήσουμε το χώρο της βραδινής διασκέδασης. Εκεί που δεν έφτανε το φως κρυβόμαστε κι εκεί που έφτανε βάζαμε να τα φυλάει ο άτυχος του "α, μπε μπα μπλομ του κείθε μπλομ".<br /><br />&nbsp;Αν ο καιρός δεν είχε ζεστάνει έπρεπε ν' ανάψει και τη σόμπα. Για τους μεγάλους που ήταν μέσα κι έπαιζαν πρέφα. Μικρούλα, στρογγυλή από μαντέμι. Έφερνε ξύλα με τις ίδιες νωχελικές κινήσεις και πάλι το τσακμάκι. Εκείνοι που χάναν την παρτίδα σηκώνονταν με νεύρο, άνοιγαν την πορτούλα της σόμπας κι έχωναν στη στάχτη τ' αποτσίγαρα.<br />Τα παιδιά, αφού χορταίναμε παιχνίδι, μαζευόμασταν για τις παραγγελίες. Ή βανίλια ή λουκούμι.<br />(Τα γλυκά του κουταλιού ποτέ. Τα&nbsp;'χαμε και στο σπίτι. Αυτά ήταν για τους ξενοχωρίτες.)<br />Το λουκούμι ήταν η σωστή επιλογή, γιατί τη βανίλια τη λυπόταν. Δεν έχωνε βαθιά το κουτάλι κι εμείς γελούσαμε. "Έλα βρε Γιαννάκο, λίγο πιότερη βάζε!" ή "Εσένα πόση σού 'βαλε; Εμένα κοίτα, μια σταλιά!"<br /><br />&nbsp;Όμως το μαγικό της βραδιάς ήταν άλλο. Το τηλέφωνο. Μαύρο, γυαλιστερό, με θόρυβο γλυκό σε κάθε γύρισμα των αριθμών του. Σαν χτύπαγε, πεταγόμασταν επάνω, έτοιμα για την περιπέτεια.<br />Εκείνος ακούμπαγε τη μια άκρη του ακουστικού στ' αυτί, την άλλη στο μάγουλο ή στη μύτη, σπάνια στο στόμα και μετά από λίγο: "Άμετε να φωνάξετε τη Στέλλα. Η ανηψιά της από την Αθήνα. Θα πάρει σε πέντε...." ή σε δέκα, ανάλογα με την απόσταση του κάθε σπιτιού.<br />Σηκωνόμασταν τότε και τρέχαμε στο σκοτάδι. Άλλο σκουντούφλαγε, άλλο φοβόταν. Μα δε ρίχναμε δεύτερη ματιά σ' αυτούς.&nbsp;Το θέμα ήταν ποιο θα φτάσει πρώτο να πει τα νέα.<br />Σαν έφτανε τελικά κι έβλεπε το φως από τη λάμπα, χτύπαγε με καμάρι "Στέλλα, τηλέφωνο. Τρέχα.... Η ανηψιά σου!"<br />Μαζεύαμε έπειτα δρόμο δρόμο τα ...θύματα και μαζί με τη Στέλλα και του υπόλοιπους θαμώνες περιμέναμε με αγωνία τον επόμενο μαγικό χτύπο.<br />Εκείνος τα ήξερε όλα. Για κάθε χτύπο. Ποιος ήτανε, τι είπανε, πότε θα ξαναπάρει. Κουβέντα δεν του ξέφευγε.<br /><br />&nbsp;Τα καλοκαίρια, στην εφηβεία μου ο Γιαννάκος ήτανε το μαρτύριο μου. Έπαιρνε τηλέφωνο κάνα αγοράκι κι ο Γιαννάκος καθόταν δίπλα στην αμπάρα κι άκουγε τα πάντα.<br />&nbsp;"Άχου, έχεις γιαουκλού, καλά το 'χα καταλάβει" σιγομουρμούραγε κουνώντας απειλητικά τη μαγκούρα. Η "γιαουκλού" ήταν το αίσθημα, ο αγαπημένος.<br />Του τα συγχωρούσα όλα βέβαια, μια και ήταν αυτός ο καλός μου ο συμπαίχτης. Στο τάβλι.<br />Τέλειωσαν, βλέπετε, οι πελάτες κι απόμειναν τα "δυαράκια" και οι "εξάρες".<br /><br />&nbsp;Α, απόμεινε κι ο πλάτανος που του 'κανε παρέα όλα τα χρόνια που 'ζησε σ' αυτό τον κόσμο.<br />Ήκανε πως θα μαραθεί, σαν έκλεισε ο καφενές και τ' αφεντικό προτίμησε άλλη δροσιά για πάντα, μα έκαμε κουράγιο να συντροφεύσει για κάμποσο ακόμα κάτι ξένοιαστους πανηγυριώτες που 'ρχονται κάθε χρόνο, αρχές Ιουνίου, χωρίς ποτέ να φανταστούν τι ζήσαμε δω πέρα...<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6741337935407479865?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-4276461680564713492011-05-07T17:25:00.000+03:002011-05-09T23:30:23.373+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6Vhsoa3RDHc/TaMLHp74rWI/AAAAAAAAAH4/TXzHBcKXrSs/s1600/IMG_1705.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-6Vhsoa3RDHc/TaMLHp74rWI/AAAAAAAAAH4/TXzHBcKXrSs/s320/IMG_1705.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata <br />Από τον παράδεισο της Εριφής... <br /><br /></td></tr></tbody></table>Ο καιρός κάθε άλλο παρά ανοιξιάτικος ήτανε και η συχωριανή, άνω των ογδόντα πέντε, μπήκε στην κουζίνα για το καφεδάκι της, τον ήκαμε η μάνα μου κι έπιασαν την κουβέντα. Εγώ χωμένη μέσα σ' ένα ντουλάπι προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στο χάος από τ' ατέλειωτα βάζα με μαρμελάδες, κοπανιστές, χυμούς ντομάτας, τα μπουκάλια με τα ηδύποτα από κάθε λογής φρούτο, τ' άλλα με τις βυσσινάδες, τα κουτιά με τα ξερά σύκα, τα ξερά φασκόμηλα, τις δάφνες, τα κλωνάρια δυόσμου. Δεν ήταν κι εύκολη επιχείρηση καθώς αυτοί που καταδέχονται όλα τούτα λιγόστεψαν επικίνδυνα κι έτσι κάθε χρόνο εκείνα πολλαπλασιάζονται. &nbsp;Πρέπει να στοιβαχτούν το ένα πάνω στ' άλλο, να πεταχτούν με τρόπο κάποια, να αξιοποιηθούν κάποια άλλα και πάει λέγοντας. Χαιρέτησα λοιπόν από μακριά την επισκέπτρια και χώθηκα πιότερο μες το ντουλάπι, μη μου πιάσουν την κουβέντα και χάσω χρόνο. Άκουγα βέβαια κάθε λέξη...<br /><br />-Ε, για πε μου κάνα νέο...αρχίζει η γειτόνισσα.<br />-Ήντα να σου πω; Ήρτε το μικρό προχτές, πολεμάει να μαζέψει, ήφερε και τα μικρά του, άπου να τα χαρώ... Ε, ο καιρός μας τά 'καμε όπως μας τά 'καμε. Πού να 'χει ανάγκασμα... ήκανε ν' ανοίξει κείνη δα η τριανταφυλλιά, η κίτρινη, και της τα χάλασε τα ματάκια ούλα, ηκατασυχίστηκα που εν ημπορείς να φανταστείς.<br />-Α, μάλιστα. Ο άντρας σου;<br />-Αά, όσο πάει και ξεμωραίνεται. Πολεμάει να φυτέψει, αν έχεις το θεό σου, το πάνω το περιβόλι μες σ΄ αυτο δά τον αέρα... Συνεννόηση μηδέν.<br />-Α, μάλιστα...<br />-Μα εσύ ηντά 'χεις; Βρε, για να σε δω, αα, κάτι κρύβεις εσύ...<br />-Όχι καλέ, πού σου 'ρθε;<br />-Άχου, για δε, που θαρρεί πως α με κοροϊδέψει... Βρε, μπας και σ' έπιασε κάνας πόνος, μπας κι ήγινε τίποτα με τα μικρά;<br />-Όχι σου λέω, σώπα.<br />-Ε, μα ξέρω 'γω, αφού σε βλέπω...Α μου πεις, γιατί ε θα τα πάμε καλά.<br />-Λοιπόν -κι ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, με φωνή χαμηλωμένη τώρα ιδιαίτερα- πού να στα λέω, καημένη... &nbsp;Ήρχισαν πάλι τα βιολιά!<br />-Άχου, από πότε; ρωτάει η μάνα μου.<br />-Από προχτές, μωρή, που φυε η άλλη με το καράβι κι ηπήε στην Αθήνα.<br />-Ιιιιιιι.... Και ε μου λες... κουβέντα, ε;<br />-Κουβέντα. Σηκώνω &nbsp;το τηλέφωνο, ακούω τα βιολιά -κουβέντα κι εγώ- κι ύστερα ντουπ! το κλείνει.<br />-Μωρή, για πε μου... Ε σου μίλησε ποτέ;<br />-Αστειεύεσαι; Θαρρεί πως δεν ηξέρω και κάνω κι εγώ το κορόιδο.<br /><br />Εννοείται πως είχα αρχίσει τις κλεφτές ματιές γιατί τέτοιους διαλόγους δεν ακούς και καθημερινά. Κι ύστερα δεν έβγαζα και συμπέρασμα. Τη βλέπω όμως με την άκρη του ματιού μου, πώς χαμογελούσε και πώς άστραφτε το πρόσωπό της κι ύστερα τη μάνα μου πόσο ενθουσιασμένη ήταν από το γεγονός, πόσο της είχε εξάψει την περιέργεια όλο τούτο το παράδοξο και κρυφό, ως φαίνεται, παίξιμο των βιολιών, που δε μίλησα καθόλου.<br />Αργότερα σαν έφυγε η ενθουσιασμένη και τάχα σοκαρισμένη γειτόνισσα δεν άντεξα.<br />-Τι βιολιά, καλέ, είναι αυτά που παίζουνε;<br />-Ε, πε μου τώρα πως εν ηξέρεις τα βιολιά..., μου λέει η μάνα μου με αγανάκτηση σχεδόν. Μ' αυτά κρατάνε χρόνια...<br /><br />Έμαθα πως την αγάπαγε μικρός. Και κείνη. Άλλους παντρευτήκανε κι οι δυο. Εκείνη το ξεπέρασε, λέει, μα κείνος το βιολί του. Το παίρνει κάθε φορά που η γυναίκα του φεύγει για καμιά δουλειά, σχηματίζει τον αριθμό κι αρχίζει το παίξιμο. Αφού βγάλει τον καημό από μέσα του με τούτες τις μουσικές το κλείνει χωρίς κουβέντα.<br />Εκείνη, που το ξεπέρασε, κάθεται και περιμένει το χτύπο του τηλεφώνου, ακούει τις νότες και περιμένει να το κλείσει εκείνος. Ύστερα παίρνει αγκαζέ το ονειροπόλο της βλέμμα και πιάνει το σεργιάνι.<br /><br />Για να λέμε την αλήθεια, με άλλα λόγια μου μετέφερε η μάνα μου την όλη κατάσταση. Τα καριώτικα, ξέρετε.... "Για δε κάτι βλακείες, που κάνουνε σα μικρά παιδιά, γέροι άθρωποι, που α μας πάρει κανείς χαμπάρι και ε θα ξέρουμε πού να κρυφτούμε..."<br />Εγώ όμως τρελαίνομαι με κάτι τέτοια ζωηρά γεροντάκια, με κάτι τέτοιους έρωτες που ζουν πολύ και δε γερνούν ποτέ και δε χρειάζεται να πεθάνουν για να πάνε στον παράδεισο.<br />Ε, και την κάνω λίγο πιο ρομαντική την ιστορία...<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-427646168056471349?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-1327876383500433462011-04-28T16:03:00.000+03:002011-05-05T16:07:28.274+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-O8tVKTNJe3M/Tbkcdi0A5zI/AAAAAAAAAI8/L8VdolEeg7k/s1600/DSCF7053.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-O8tVKTNJe3M/Tbkcdi0A5zI/AAAAAAAAAI8/L8VdolEeg7k/s320/DSCF7053.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Τσα!<br />Δε με γνωρίζετε πολλοί από σας αν και ζω στο νησάκι της Νικαριάς πολλά πολλά χρόνια... <br />Έχω τεράστια πράσινα φύλλα, ευαίσθητο κορμό κι εντυπωσιακά άνθη. Τρελαίνομαι για τον αέρα του Αθέρα, μα κυρίως αυτό που με νοιάζει είναι να 'χω νεράκι μπόλικο και σκιά. Τα βράχια δε μ' ενοχλούν, πάντα θα βρω ανάμεσά τους λίγο χωματάκι για να τραφώ... Α, μ' αρέσει κι η ησυχία. Λίγους ανθρώπους αντέχω, κι αυτούς μοναχά την Άνοιξη που ανθίζω και μ' αρέσει να τους κοκορεύομαι.<br />Εδωνά που ζω, δε θα σας πω πού... (Για χαζή με περάσατε; &nbsp;Άντε, μόνο την περιοχή.<br />Να, ζω κάπου ανάμεσα Δρούτσουλα και Ακαμάτρα, αλλά αποκλείεται να με βρείτε, γιατί είμαι καλά κρυμμένη και εσείς θά 'σαστε με αυτοκίνητο, οπότε....)<br />&nbsp;Εδωνά που ζω, λοιπόν, οι ντόπιοι μ αγαπάνε πολύ. Όχι όλοι, κείνοι που ανήκουν στη μυστική εταιρία των φίλων μου. Που ξέρουν πού μένω, πώς με λένε και πότε ανθίζω. Αναρωτιούνται και κείνοι που απόμειναν στο νησί κι εκείνοι που ζουν μακριά, μόλις πιάνουν οι ζέστες&nbsp;κάθε χρόνο,&nbsp;αν έχω ανθίσει... Σημαίνει γι' αυτούς Ανάσταση, χαρά.<br />Παρόλα αυτά επειδή το μεγάλο Σάββατο, δε συνηθίζεται να μαζεύουν λουλούδια, με καλούν μαζί τους μονάχα τη Μεγάλη Παρασκευή. Έρχονται δηλαδή, με απόλυτη μυστικότητα και κατόπιν συνεννοήσεως με τα υπόλοιπα μέλη της εταιρίας και κόβουν τα λουλούδια μου. Τους τα προσφέρω χωρίς γκρίνιες, γιατί άκουσα πως τα παίρνουν και φτιάχνουν μ΄αυτά το σταυρό του επιταφίου, που πρέπει, λέει, να 'χει μόνο άσπρα λουλούδια. Είναι έθιμο από τα παλιά, να είμαι εγώ το "πρώτο όνομα" τη μέρα εκείνη, η πρωταγωνίστρια της Μεγάλης Παρασκευής.<br />&nbsp;Μάλιστα για να με προστατέψουν από τα άγρια πλήθη μού δωσαν ένα απαίσιο όνομα. Με λένε "αγριοκαράφτα"! Μάλλον για να νομίζουν οι άλλοι πως είμαι κάνα αγριολούλουδο άνευ σημασίας και να μ΄ αφήσουν στην ησυχία μου.<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Μα εγώ θα κάμω μια σκανταλιά και θα σας ψιθυρίσω ποια είμαι στ' αλήθεια.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Ε, δεν αντέχω στη σκέψη πως κάποτε ίσως πάψω να υπάρχω και όλοι θα με θυμούνται μ' αυτό το παρατσούγκλι. Άκου "αγριοκαράφτα"! Θέλω λίγη δόξα, βρε αδερφέ, τη δικαιούμαι...</span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Λοιπόν, ακούστε.... Πρώτον έχω βασιλική καταγωγή. (Τι, μόνο οι Καριώτες θα καμαρώνουν ότι είναι γαλαζοαίματοι;)</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">&nbsp;Είμαι μια paeonia ή παιωνία &nbsp;και είμαι η βασίλισσα των βοτάνων.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Έχω διαβάσει για μένα ότι:&nbsp;</span><br /><br /><br /><div style="font-family: 'Arial Greek', GrHelvetica, Helvetica, Tahoma, Arial; font-size: 12px;">Αυτοφυής στη χώρα μας, <a href="http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathglobal_2_26/09/2004_1283315">η Παιωνία </a>είναι από τα αρχαιότερα και ωραιότερα αγριολούλουδα. Κανένα άλλο φυτό δεν μπορεί να συναγωνισθεί σε λαμπρότητα τα μεγάλα -μέχρι 13 εκ. πλάτους- κατακόκκινα, μελανοπόρφυρα, ρόδινα και λευκά άνθη της.</div><div style="font-family: 'Arial Greek', GrHelvetica, Helvetica, Tahoma, Arial; font-size: 12px;">Σε θεά αναγόρευσαν οι Αθηναίοι το μαγικό αυτό φυτό - «Αθηνά Παιωνία» (Παυσανίας), ενώ ένας ανώνυμος βουκολικός ποιητής του 3ου μ.Χ. αιώνα την ύμνησε σαν «πασάων βοτανέων βασιληίδα». aιώνες αργότερα, στην Κίνα την ονόμαζαν Hoa wang, «βασιλιά όλων των λουλουδιών».</div><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Σας εντυπωσίασα; Βέβαια, εγώ έχω μόνο λευκά άνθη και μου αρέσουν τα ύψη και τα βράχια. Γι' αυτό ένας σπουδαίος επιστήμονας πριν χρόνια μου έδωσε το μικρό μου τ' όνομα. Για ακούστε το... Δεν είμαι μια peonia μοναχά, είμαι η <a href="http://www.paeon.de/h1/saun/greece/all.html#4_3c">peonia icarica</a>, η δικιά σας δηλαδή η Παιωνία, η Καριώτικη, μοναδική στο είδος της στον κόσμο ολάκερο.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Απλή και σπάνια. Απλή, γιατί είμαι αυτοφυής, φυτρώνω δηλαδή από μόνη μου και μεγαλώνω χωρίς κανέναν να κουράζω και σπάνια, γιατί είναι το είδος μου τέτοιο, αλλά και γιατί απειλούμαι να εξαφανιστώ... Να, αυτό προσέξτε το λιγάκι, αυτό το τελευταίο...&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Σας είπα ένα ψεματάκι στην αρχή. Δε με νοιάζουν οι δόξες. Σας παρουσιάζομαι μόνο και μόνο γιατί θέλω να με εκτιμήσετε λιγάκι.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Κι άμα δείτε το Γιώργο, που δε φαντάζεται, ο κακόμοιρος, πως είμαι τόσο σπάνια και ξεχωριστή, αν και μ' αγαπά και με φροντίζει, δε λέω, γιατί ακολουθεί τις παραδόσεις του χωριού, πείτε του να πάει πιο κει τα ζώα και τα σύρματα. Με πατούν άθελά τους και δε ξέρω πόσο θα βαστάξω η κακομοίρα.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Κι άμα δείτε κάναν εξυπνάκια που δείχνει περιφρόνηση για το νησί, πείτε του πως εδώ φυτρώνει ένα από τα πιο σπάνια και μαγικά φυτά με ιδιαίτερες <a href="http://nikos-in-forest.blogspot.com/2009/09/blog-post.html">θεραπευτικές ιδιότητες</a> και με ομορφιά απαράμιλλη. &nbsp;H Παιωνία η Καριώτικη να του πείτε, μα για το μέρος, κουβέντα, τσιμουδιά...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Αυτά. Ελπίζω να μη σας κούρασα.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Φιλιά από τις σπάνιες αδερφούλες μου.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Θα σας περιμένω του χρόνου την ίδια μέρα, ε;</span><br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Για όποιον δε με πίστεψε, να δυο πολύ καλές μελέτες για το είδος μου:</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #3d85c6; line-height: 22px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Stearn,W. και Davis,P., «Παιώνιες της Ελλάδος», Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, Κηφισιά, 1984.</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #3d85c6; font-family: inherit;"></span></span><br /><div style="border-bottom-color: initial; border-bottom-style: none; border-bottom-width: medium; border-left-color: initial; border-left-style: none; border-left-width: medium; border-right-color: initial; border-right-style: none; border-right-width: medium; border-top-color: initial; border-top-style: none; border-top-width: medium;"><span class="Apple-style-span" style="color: #3d85c6; font-family: inherit;">Τζανουδάκης Δ., «Κυτταρολογική μελέτη του γένους Paeonia L. εν Ελλάδι», Πάτρα, 1977.</span></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-132787638350043346?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-71795597246616448962011-04-15T23:20:00.000+03:002011-04-15T23:20:02.358+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3pAn8S1gF-E/TaiWTa762xI/AAAAAAAAAIc/ku1pC29o68U/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+183.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-3pAn8S1gF-E/TaiWTa762xI/AAAAAAAAAIc/ku1pC29o68U/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+183.jpg" width="320" /></a></div>Μπήκε ο Απρίλης και πάνω στο νησάκι τα πάντα έχουν πρασινίσει. Την τιμητική τους έχουν βέβαια τα λούπινα που γέμισαν όλα τα χωράφια και τις πλαγιές. Δεν έβγαλαν ακόμη λουλουδάκια μα άνοιξαν τα φυλλαράκια τους σαν ήλιοι πράσινοι κι απορροφούν με κέφι και μεράκι τις ακτίνες του άλλου του ήλιου, του μεγάλου, που τώρα την άνοιξη είναι πιο ήρεμος και μαλακός για τον μικρόκοσμο.<br />Τα μαμουνάκια, αγνώστου πατρός κι αγνώστου ονόματος, ξεχύνονται από το πουθενά και κάνουν τις πρώτες βολτίτσες του χρόνου, μπας και υπάρξουν κι εκείνα τα κακόμοιρα, μπας και δώσουν λίγο χρώμα στην άνοιξη. Το πράσινο, θαρρούν, είναι μουντό και μονότονο. Θέλει ο κόσμος και κόκκινο και μαύρο και γρι και ροζ.<br />Την αποφράδα εκείνη μέρα το δικό μας το μαμούνι βρήκε έναν προορισμό. Στο κέντρο του λούπινου.<br />-<i>Δες μας, κόσμε, τι όμορφα που ταιριάζουμε</i>! καυχιόταν με καμάρι. <i>Κείνο έχει τις ρίζες και το πράσινο και τη βέβαιη ύπαρξη κι εγώ έχω τα φτεράκια μου και τις πιο αρμονικές αποχρώσεις. Καμάρωσέ μας! Είμαστε το πιο όμορφο σύνολο.</i><br />Μα το λούπινο, παιδάκια, είχε άλλη γνώμη.<br />-<i>Ήντα μου τσαμπουνάς καθισμένο στη ράχη μου! Δεν πας αλλού να βοσκήσεις. Πιο πέρα άμε!&nbsp;</i><br />-<i>Μπα, μιλάς και καριώτικα, τρομάρα σου;</i> &nbsp;λέει το λούπινο τσατισμένο από το απροσδόκητο καλωσόρισμα.<br />-<i>Πώς να μη μιλώ; Εμένα που με βλέπεις με 'χανε για σωτήρα τους οι Καριώτες μια φορά κι έναν καιρό. Ηκόβαν τον καρπό μου, για να ξέρεις, και ησώθηκαν από την πείνα. Είναι συντοπίτες μου και μου χρωστούν ευγνωμοσύνη μεγάλη. Κι εσύ έρχεσαι άξαφνα από το πουθενά την ώρα που 'λεα κι εγώ να μαζέψω λίγο ήλιο και να κάμω κι άλλα φυλλαράκια. Με τόσο θράσος, ακάλεστο και τολμάς να ειρωνεύεσαι κιόλας!</i><br />-<i>Α, ναι; Για πες μας τώρα πόσο οι Καριώτες σε σέβονται. Για πες αν κόβει κανείς τους καρπούς σου. Γιατί ένα πουλάκι μου 'πε πως τα φύλλα σου τόσο δηλητηριώδη είναι που μήτε τα κατσίκια δε τολμούν να τα μασήσουν. Κι αυτά τα φασολάκια που λες για καρπούς φέρνουν μεγάλη δυσπεψία στο στομάχι... Εκτός κι αν μου 'παν ψέματα,</i> απάντησε με ειρωνεία το θρασύτατο μαμουνάκι<i>.</i><br />-<i>Ε, χμ, λοιπόν,</i> είπε το λούπινο με χαμηλωμένες τις ακτινούλες των φύλλων του, <i>αλήθεια είναι. Μα για να ξέρεις, </i>αναθάρρησε<i>, εγώ έχω τις ρίζες μου εδώ, σε τούτο το χωράφι, ούλοι με καμαρώνουν σαν περνούν κι όταν θα φτάσει η ώρα που θα βγάλω και τα λουλουδάκια μου, ούλοι θα χαίρονται. Θα φέρνουν και τα μικρά και θα βγάζουν φωτογραφίες.</i><br />-<i>Α, ναι, μα θα φωνάζουν οι μανάδες "προσοχή μην πιάνετε τα φύλλα. έχουν δηλητήριο". Κι εγώ ετόλμησα να σ' αγγίξω άφοβα. Κι αντί για ευχαριστώ και μπράβο μου φυλάς την πιο μεγάλη αλαζονεία. Σου 'δωσα χρώμα και φτερά κι εσύ φωνάζεις για τον ήλιο που σου κρύβω.</i><br /><i>-Εν πάση περιπτώσει, </i>απάντησε το λούπινο. <i>Και δίκιο να 'χεις μου χαλάς την ηρεμία. Κατάλαβέ με. Εγώ ξέρω πότε θα φυτρώσω, πότε θα βγάλω ανθάκια και πότε θα μαραθώ. Τα 'χω μελετημένα με ακρίβεια. Κι έρχεσαι τώρα εσύ να μου μιλάς για πετάγματα κι ένα σωρό ανόητες ιστορίες και να μου δείχνεις αδιάντροπα τα μαύρα και τα κόκκινα σου χρώματα, που εγώ δεν τα λογάριασα ποτέ. Άμε στο καλό, μ' εμποδίζεις ν' ανασάνω, δεν το καταλαβαίνεις;</i><br />Το μαμούνι μας το κατάλαβε. Άνοιξε τα φτεράκια που 'κρυβε και πήγε να βρει τ' ανώνυμα ξαδερφάκια του.<br />-<i>Ε, δεν αρέσουν σ' όλους οι αντιθέσεις, </i>σκέφτηκε.<br />Κι απόμεινε ένα ζευγάρι που δεν αγαπήθηκε ποτέ.<br />Μα εσείς να μην ακούσετε, παιδάκια, είναι όμορφες οι αντιθέσεις.<br />Και να, κόσμε, καμάρωσέ τες.<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-7179559724661644896?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-68760304317760645312011-04-13T20:41:00.000+03:002011-04-14T21:32:05.519+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Q98oelHP8Ns/TaWuYM5OKrI/AAAAAAAAAIM/ckYAKWaBYj8/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+143.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q98oelHP8Ns/TaWuYM5OKrI/AAAAAAAAAIM/ckYAKWaBYj8/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+143.jpg" width="240" /></a>Ήταν η μοναδική πηγή του χωριού. Ανάσα ζωής για τους κατοίκους. Το λιγοστό του νερό, μα σπάνιο για την ποιότητά του δεν έφτανε &nbsp;για τα ποτίσματα. Μονάχα για να ξεδιψάσουν. Για να καλύψουν τις ανάγκες τους έφεραν με μόχθο πολύ το νερό από τα "Διπλόρυακα" και "του Καλογερή τους κήπους". Μα δεν τους άρεσε στη γεύση. Είχανε κακομάθει, βλέπεις, με το γάργαρο και μοναδικά δροσερό νερό απ' το ρυάκι. Τό 'λεγαν έτσι, γιατί δίπλα κυλούσε ένας χείμαρρος, μα στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια πηγή που ανάβλυζε από τη ρίζα ενός βράχου. Πριν χρόνια πολλά έχτισαν κατά μήκος μια δεξαμενούλα και στο κέντρο της μια απλή, όμορφη βρύση. Κατέβαινες δυο σκαλάκια, έβαζες το παγούρι από κάτω και τ' άφηνες να γεμίζει. Το νερό έτρεχε ανάλογα με τη θερμοκρασία, πότε γρήγορα και πότε σε αργό ρυθμό. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Το κουβάλημα του νερού ήταν αρμοδιότητα των παιδιών και των εφήβων. Το καλοκαίρι μαζευόμαστε παρέες παρέες στην πλατεία, στο "Καμπί", και παίρναμε το μονοπάτι προς τα κάτω. Ντουσεμές με πέτρινα σκαλάκια πού και πού. Ήτανε περιποιημένο καθώς αποτελούσε κομμάτι από το δρόμο για την Ακαμάτρα που παλιότερα ήταν η μητρόπολη, ας πούμε, της περιοχής.</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Κατηφορίζαμε με μια ανάσα, τρέχοντας σχεδόν.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Κι ύστερα φτάναμε στον ωραιότερο παιδότοπο που μπορείς να φανταστείς. Μέναμε εκεί για ώρες.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Οι γέροι στην πλατεία έβρισκαν την ησυχία τους. Ύστερα από ώρα ανησυχούσαν για την τόση ηρεμία και ρωτούσαν τους γονείς με αγωνία τάχα.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><i>-Βρε, που ηπήανε τα μικρά;</i></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><i>-Στο ρυάκι. Τα στείλαμε για νερό. Θα 'χουνε ξελογιαστεί...</i>&nbsp; &nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Κανείς δεν ανησυχούσε στ' αλήθεια. Ήμασταν δικαιολογημένα.</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">&nbsp;Το ρυάκι, βλέπετε, είχε πάντα δροσιά, μυρωδιές υπέροχες και γωνιές αγαπημένες.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Είχε παγκάκι, για να ξεκουραζόμαστε, την πέτρινη πλάκα της γεφυρούλας.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Είχε πλατάνια με χοντρά κλωνάρια για να μπορούμε να σκαρφαλώνουμε με ευκολία.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Και με αφύσικα μεγάλους κορμούς για να μπορούν άφοβα να κρύβονται οι παιδικοί έρωτες και να χαράζουν τα αρχικά τους.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Προς τα πάνω είχε και και βράχια μυτερά κι απότομα για τα κατορθώματα των φιλόδοξων νεαρών.</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BUHllOJ1rX0/TaWxFXNmkFI/AAAAAAAAAIU/NiesMsfQt6I/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+109.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-BUHllOJ1rX0/TaWxFXNmkFI/AAAAAAAAAIU/NiesMsfQt6I/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+109.jpg" width="320" /></a>Είχε και χρώματα ζωηρά για μας κάνουν να νιώθουμε πάντα χαρούμενα. Όχι μόνο το έντονο πράσινο από τα φυλλώματα των δέντρων ή από τα βρίχα που έπνιγαν τον τόπο, όχι μόνο το κίτρινο του ήλιου που ξεπρόβαλλε πού και πού ίσα για να φωτίζει το μέρος, μα και το έντονο πορτοκαλί ή το κόκκινο.&nbsp;Κείνο βέβαια, ήθελε να παίξεις λίγο πριν να τ' απολαύσεις. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Έπρεπε να ψάξεις για ένα λεπτό, μακρύ ξυλαράκι κι αφού τ' ανακάλυπτες κάτω από τα ξερά φύλλα, να τεντώσεις το κορμί και ν' αρχίσεις με δαύτο να χαϊδεύεις τον κισσό που αγκάλιαζε ολόθερμα το βράχο πάνω από την πηγή. Χιλιάδες πεταλούδες, αόρατες μέχρι τότε, ξύπναγαν από το βαθύ ύπνο, άνοιγαν τα φτεράκια τους και σου αποκάλυπταν με χαρά τις πολύχρωμες κοιλίτσες τους.&nbsp;Τα πιο μικρά γέλαγαν και τις κυνηγούσαν, οι έφηβοι τις χάζευαν με χαμόγελο.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Ανήμερα των Αγίων Πάντων ο παιδότοπος ετούτος άλλαζε χρήση. Γίνονταν η σάλα για τους επισκέπτες. Το Σταματάκι, ένας γέρος με παιδική καρδιά, εξ ου και το υποκοριστικό, έφερνε μια σκούπα από ανάμματα και καθάριζε το μέρος από τα ξερά φύλλα. Έφερνε κι έναν κουβά μ' ασβέστη κι άσπριζε τη δεξαμενή και τη βρυσούλα. Οι πανηγυριώτες, που έρχονταν με τα πόδια τότε, αφού έπιναν μπόλικο ζουμί και μπόλικο κρασί, πήγαιναν με στρωσίδια και κουρελούδες και έπαιρναν εκεί το μεσημεριανό τους υπνάκο. Να ' χουν κουράγιο για τη συνέχεια.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Εμείς όμως οι χωριανοί δεν τό 'βραμε το κουράγιο. Ν' αντισταθούμε στους εργολάβους, τους δήμους, τα συμφέροντα, τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Σαν είδε τη μπουλτόζα τρόμαξε το ρυάκι, το κακόμοιρο, κι από τότε βγάζει μόνο δάκρυα-σταγόνες. Τρόμαξα κι εγώ από των ανθρώπων τη βλακεία κι από τη δική μου την ανημποριά κι έκαμα χρόνια να κατηφορίσω προς τα κει.&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;</div><div class="" style="clear: both; text-align: left;">Όποτε περάσεις τυχαία, θυμήσου και σβήσε τη μηχανή. Κλείσε τα μάτια, μη δεις τη μισοθαμμένη βρύση και τα χαλάσματα ή κοίτα προς τα πάνω στα φυλλώματα. Θα δεις να πεταρίζουν τα πρώτα μας όνειρα κι οι πιο όμορφες αναμνήσεις. Θα τις γνωρίσεις. Έχουν πολύχρωμες κοιλίτσες και είναι ξύπνιες πάντοτε. Γέλασε ή κυνήγα τες σαν παιδάκι μικρό. Πού ξέρεις, μπορεί και να πιάσεις κάποια στον αέρα.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6876030431776064531?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-29411044690848140322011-04-09T20:44:00.000+03:002011-04-28T10:24:48.656+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mSmL23iA2DA/TaCUa7PkJHI/AAAAAAAAAHc/6UvWe6gS67A/s1600/DSCF6634.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-mSmL23iA2DA/TaCUa7PkJHI/AAAAAAAAAHc/6UvWe6gS67A/s320/DSCF6634.JPG" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata <br />Δρούτσουλας, χειμώνας 2010,<br />&nbsp;με διάθεση για παραμύθια... και τζάμι θολό...</td></tr></tbody></table>Το σπίτι του ήταν κάτω από την πλατεία.<br />Κατέβαινες τη ρίμη κι έστριβες δεξιά. Έβρισκες το πιο στενό μονοπάτι του χωριού. &nbsp;Στενό πολύ, μα πεντακάθαρο πάντα. Το χώμα του σκουπίζονταν καθημερινά και οι πλάκες του, όπου υπήρχαν, ασπρίζονταν κάθε χρόνο αρχές καλοκαιριού για να &nbsp;διακρίνεται εύκολα τις νύχτες που το φεγγάρι αργούσε να φανεί από τον Αθέρα.<br />&nbsp;Στην αρχή της αυλής μια μουριά, με πυκνό φύλλωμα, ολοστρόγγυλη και με ασπρισμένο κορμό για τις αρρώστιες. Ετούτη η μουριά αλλά και &nbsp;η κληματαριά που σκέπαζε απ' άκρη σ' άκρη την αυλή δεν άφηναν ούτε χαραμάδα γι' ακτίνα τα καλοκαιρινά μεσημέρια που το χωριό υπέφερε από την αποπνικτική ζέστη .<br />Ένιωθες εκεί μια δροσιά απίστευτη. Ήτανε και τ' αεράκι που σκαρφάλωνε από την θάλασσα ίσα στον Άσπρο Λούρο κι από κει στα Τηρίματα κι έρχονταν φρέσκο φρέσκο στην αυλίτσα ετούτη. Καθόσουν απάνω στην πέτρινη πεζούλα που έζωνε τους τοίχους του σπιτιού κι έβγαζες έναν αναστεναγμό ευχαρίστησης, έτσι να γίνει κι η παρουσία σου αισθητή στο χώρο.<br />Η γυναίκα του, η Κίμαινα, συνήθως στο νεροχύτη της αυλής ή στο κουζινάκι, σκούπιζε βιαστικά τα χέρια της στην ποδιά και σου φώναζε με χαρά <i>"Βρε, καλώς το, κάτσε να σε κεράσω..." &nbsp; &nbsp;</i>Κ<i>αι </i>πιάναμε την κουβέντα. Οι διαφορές της ηλικίας, λίγο ρόλο έπαιζαν τα χρόνια εκείνα.<br /><i><br /></i><br />Ο Κίμος ήταν ο πιο διακριτικός του χωριού. Πράος και καλοσυνάτος. Σε καλωσόριζε μόνο με το χαμόγελο. Δεν ασχολιόταν με το τι έγινε χτες, ποιος τσακώθηκε, τι λόγια αντάλλαξαν οι συμπεθέρες, γιατί ο Γιώργος δε θα 'ρθει φέτος το καλοκαίρι και όλα τούτα τα μεγάλα θέματα που μας συγκλόνιζαν τα χρόνια εκείνα.<br /><br />&nbsp;Εγώ δε γνώρισα παππούδες. Είχανε πεθάνει κι οι δυο πριν γεννηθώ. Και τον επέλεξα δικό μου παππού. Δεν του το 'λεγα βέβαια, μην τον τρομάξω. Έτσι, από μόνη μου. Αυθαίρετα. Σαν παιχνιδάκι στην παιδική μου φαντασία.<br />Μου άρεσε και η όψη του. Μικροκαμωμένος, στρογγυλούλης, με άσπρο μουστάκι και κάτασπρα μαλλιά, πολύ φουντωτά για την ηλικία του και συνήθως ατημέλητα, με τούφες που πέταγαν δεξιά, αριστερά.<br />Είχε και κάτι μάτια που δεν έμοιαζαν με άλλου ανθρώπου στο χωριό. Γαλανά, ξέθωρα γαλανά. Όπως η θάλασσα τον Ιούλιο με μπουνάτσα που δε χωρίζει από τον ουρανό.<br /><br />Δε θυμάμαι βέβαια να μου 'λεγε ιστορίες σαν τους κανονικούς παππούδες που 'χαν τ' άλλα τα παιδιά, μα δε με πείραζε καθόλου. Τον παραφύλαγα που έρχονταν από το βουνό φορτωμένος με γουμάρια κι ακούμπαγε στον τοίχο της ρίμης, όξω από το σπίτι μου, για μια ανάσα. Μου χαμογελούσε ήσυχα, όπως μ' έπιανε να τον καμαρώνω κρυφά, ξαναφορτώνονταν κι έπιανε την κατηφόρα.<br /><br />Εγέρασε πολύ. Κι ήρθαν έτσι τα πράματα που έγινα &nbsp;για λίγο συγγενής του. Και σύντροφος στα τελευταία.<br />Μου μίλαγε τότε, με μια παράξενη ένταση στη φωνή, για την πιο σπουδαία ανάμνηση της ζωής του.<br />Ούτε τυχαία δεν είχα ακούσει εκείνο το γεγονός όταν ήμουν παιδί και τον κοίταζα &nbsp;πάντα με γουρλωτά μάτια &nbsp;και γεμάτη ενδιαφέρον, κάτι που τον ενθουσίαζε ιδιαίτερα κι έτσι να μου επαναλάμβανε συχνά την ίδια και την ίδια ιστορία.<br /><i>"Τον είδα το Σαγγάριο, αλήθεια. Περπατούσαμε και περπατούσαμε δίχως να ξέρουμε τίποτα. Πού πάμε, βρε παιδί μου. Φίλοι γινήκαμε ούλοι. Όχι φίλοι, αδέρφια. Κι ύστερα από τόσο περπάτημα και ταλαιπωρία, άξαφνα, μας είπανε ν' αρχίσουμε να τρέχουμε... Προς τα πίσω τούτη τη φορά. Ακούγαμε Κεμάλ και βγάζανε φτερά τα πόδια. Στη Μυτιλήνη φτάσαμε εφτά. Τους χάσαμε όλους, παιδί μου. Άντε να βρεις να γυρίσεις στη Νικαριά. Και κάτι παλικάρια από το Ξερέδο, γύρευε τι να πεις στη μάνα τους... Κι ήντα να ξέρεις..."</i><br />Τι κρίμα! Κείνος θυμόταν αριθμούς κι ονόματα και γεγονότα, που λέγαν οι παλιοί. Τι κρίμα, ενόμιζα ότι θα ζούσε κι άλλο...<br /><i>"Ηπήε μαθές στη Μικρασία ο Κίμος", </i>μού λεγε ο πατέρας μου, αργότερα<i>.</i><br /><i>"Θάτανε 20 χρονών. Ήτανε στην τελευταία κληρουχία, την πιο άτυχη, γιατί τα πήραν τα μικρά αγύμναστα και τα βάλανε στην πρώτη γραμμή. Είχε μαζί το Μανώλη τον Κουντούπη, από το Πετροπούλι, κι αύτοι δα ηγλυτώσανε κι ήρτανε πίσω. Κι άμα ησυναντιόντουσαν για σε γάμο για σε κηδεία για κάτω στον Εύδηλο, ηγαλιάζουντο σα μικρά παιδιά κι ηκάμνανε πάντα σαματά, πότε με γέλια και πότε με κλάματα. Εκείνοι που δεν ήξεραν ηπόμεναν κι ηχάζευαν το θέαμα κι ηθαρρούσανε πως ηξεμωράθηκαν, μα εμείς ηξέραμε τι τονε αυτό πού 'παθαν οι άνθρωποι κείνα τα χρόνια κι αναστενάζαμε μαζί τους..."</i><br /><i><br /></i><br />Ίσως και να 'τανε γραφτό, σκέφτομαι τώρα, ετούτη η ιστορία του η στερνή να 'ταν το παραμύθι που μου χρώσταγε. Χωρίς στοιχεία ακριβή. Μοναχά η ουσία και το δίδαγμα.<br /><br />Στο Δρούτσουλα μην πάτε να τον βρείτε. Λείπει. Χρόνια τώρα. Την κόψανε τη μουριά κι ο περίπατος ξεράθηκε. Ξεφύτρωσε ένας κισσός που μεγαλώνει τρομακτικά απότομα και πασχίζει να τ' αγκαλιάσει όλα. Το τοιχαλάκι της αυλής, το πέτρινο τραπέζι, τις πεζούλες...Το σπίτι γέρνει λίγο λίγο.<br />&nbsp;Εβρήκα προχτές την πινακωτή της Κίμαινας πεταμένη στην αυλή- λίγο φουσκωμένη από τις βροχές αλλά σε καλή κατάσταση παραδόξως-και τη φύλαξα για την κόρη μου. Ενθύμιο. Τ' όνομα του Κίμου τό 'δωσα δεύτερο στο γιο μου. Κίμωνας. Όπως τ' άξιζε.<br /><br />Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα σας.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-2941104469084814032?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-62701223652069961712011-04-09T19:23:00.000+03:002011-04-11T16:57:09.384+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-i6is6qophKw/TaCFA14hnXI/AAAAAAAAAHY/k0T4N0eLVRs/s1600/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+099.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-i6is6qophKw/TaCFA14hnXI/AAAAAAAAAHY/k0T4N0eLVRs/s320/%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2584%25CE%25AC+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CE%25B6%25CF%258E%25CE%25B1+%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582+%25CE%2599%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2580%25CF%258C+%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25B7+9-10+%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD+099.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">φωτό tirimata <br />(ο μικρός μου την έβγαλε χαζεύοντας την αραχνίτσα, <br />εγώ απλά τις διάλεξα χαζεύοντας το φως<br />&nbsp;στα ροδαλά τους μαγουλάκια )<br /></td></tr></tbody></table><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;"><b>&nbsp;&nbsp;</b>Ένα ξεχωριστό ζευγάρι. Αγαπημένο θα ‘λεγες πολύ. Δίχως ποτέ να δεις μι’ αγκαλιά ή μια στιγμή τρυφερότητας. Έτσι, μι’ αγάπη στον αέρα, ολοφάνερη πάντως.</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Εκείνη είχε πάντα το ίδιο χτένισμα. Κότσος με πλεξούδα περίτεχνη, τυλιγμένη στο πίσω μέρος του κεφαλιού με φουρκέτες. Ποτέ πιο παχιά ή πιο αδύνατη. Σοβαρή, αυστηρή μα και καλοσυνάτη. Της άρεσε να μένει σπίτι. Ίσως και να μην τη συναντούσα ποτέ παρά μόνο στην εκκλησιά, αν δεν περνούσε προς την κάτω γειτονιά, τουλάχιστον μια φορά τη μέρα για να δει τον ανιψιό της. Ή αν δεν την έπαιρναν τα παιδιά του τηλέφωνο απ’ την Αθήνα. Δεν τη θυμάμαι στην πλατεία για κουβέντα. Όρθια μοναχά στη διαδρομή προς τα κάτω, στέκονταν πίσω απ’ τις γλάστρες της αυλής κι αντάλλαζε δυο λέξεις με τη μάνα μου.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Εκείνος, χαμογελαστός συνήθως και πράος. Έρχονταν πάντα στην εκκλησιά και παρέα με τον Κίμο έψελναν κάθε Κυριακή. Στο σπίτι τους δεν πηγαίναμε συχνά. Ήταν στην άκρη του χωριού, λίγο πριν τα Τηρίματα.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Μόνο μην έρχονταν το καλοκαίρι.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Το ζευγάρι αυτό παιδιά δεν απέκτησε ποτέ. Μα είχε αναθρέψει κάτι άλλο. Τις ορτανσίες του.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Ήταν αυτές το δημιούργημά τους, το καμάρι τους. &nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Σαν άνοιγε ο καιρός, από διακριτικοί κι αθόρυβοι που ‘ταν όλο το χρόνο, γίνονταν οι πρωταγωνιστές του χωριού. «Τις είδες τις ορτανσίες της Στέλλας; Για άμε δες τες…» έλεγαν η μια στην άλλη οι γυναίκες του χωριού. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Εκείνοι περίμεναν τους επισκέπτες καθισμένοι στις μπαγκέτες που ‘ χαν στην αυλή. Ύστερα σηκώνονταν και ξεναγούσαν μ’ ένα χαμόγελο όλο περηφάνια.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">«Έλα να δεις κι εκείνη που μοβίζει και την παραπονιάρα που ‘χω στην άκρη…»<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Όπως ακριβώς οι γονείς που ξεναγούν τους επισκέπτες στο δωμάτιο του νεογέννητου.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">«Δες το, κοίτα τα ματάκια, κοίτα τι όμορφο…»<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Μη φανταστείτε τίποτα λουλούδια στις γλάστρες. Όχι, ήταν ένα μοναδικό θέαμα στ΄ αλήθεια. Φυτεμένες στο χώμα, έφταναν σχεδόν το ύψος του σπιτιού κι από παντού ξεφύτρωναν μπουκέτα.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Σαν να μην ήθελαν ν’ απογοητεύσουν τους γονιούς που τις φρόντιζαν με τόση αγάπη.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Έμπαιναν και στον κατάλογο με τ’ αξιοθέατα του χωριού.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Αν ρώταγε κάνας ξενοχωρίτης, «Θα πάτε», έλεγαν, «στο Τσιμπουνάρι κι έπειτα στο ρυάκι, α, και να πάτε να δείτε τις ορτανσίες του Κώστα και της Στέλλας…»<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Μα τότε δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι με οικολογικές ανησυχίες, περιοδικά και φωτογράφοι για&nbsp; ν’ απαθανατίσουν και να προβάλλουν εκείνο το πανέμορφο θέαμα όπως τ’ άξιζε.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Θα γίνονταν οι πιο γνωστοί γονείς κι οι πιο ευτυχισμένοι καθώς τα τέκνα εκείνα γεννιόταν κάθε χρόνο, το ίδιο όμορφα και το ίδιο νέα.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Μη με ρωτάτε τι απέγιναν. Δεν πήγα από τότε ποτέ. Τ’ αποφεύγω κάτι τέτοια μονοπάτια πια, εδώ και χρόνια.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color: #f3f3f3;">Τα ‘χω στη σκέψη μου πάντα όμως και να, τώρα την άνοιξη τις βλέπω. Βγάζουν τα πρώτα φυλλαράκια και περιμένουν να υποδεχτούν με καμάρι χωριανούς και ξενοχωρίτες.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5856486977728519018-6270122365206996171?l=tirimata9.blogspot.com' alt='' /></div>Τηρίματαhttp://www.blogger.com/profile/13248073936488412748noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5856486977728519018.post-73831482468058772632011-03-02T16:36:00.000+02:002011-04-09T19:49:03.616+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></div><br /><br /><a href="http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcShleDXQpAPSE0Q692NQK-ahLNC3nnoZYZPcntM8HakKBN2fExw" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcShleDXQpAPSE0Q692NQK-ahLNC3nnoZYZPcntM8HakKBN2fExw" /></a>Είχαν περάσει από το γραφείο πολλοί εκείνη την ημέρα. Ενημέρωση, συζήτηση,&nbsp;αξιολόγηση,&nbsp;καταλληλότητα ή όχι, εμπιστοσύνη ή όχι,&nbsp;καταγραφές ονομάτων, διευθύνσεις,&nbsp;παρενθέσεις και λοιπές διευκρινίσεις. Πονοκέφαλος και τ' αποτελέσματα όχι ενθαρρυντικά. Οι περισσότεροι ψάχνουν δουλειά ή απλά επιβεβαίωση. Ή απλά κουβέντα.<br />Η ώρα είχε πάει έξι κι έπρεπε να έχω φύγει από τις τρεις. Διαβάζω τα παιδιά μέσω τηλεφώνου και τα μάτια μου αρχίζουν να κλείνουν σιγά σιγά.<br />"Άντε, ένα ραντεβού ακόμη και τέλειωσες", έλεγα στον εαυτό μου.<br />Το ραντεβού στην ώρα του.&nbsp;Ήταν ένας νεαρός άντρας τελικά, γεγονός όχι τόσο συνηθισμένο σε μας. Μελαχρινός, με μεγάλα μάτια εντυπωσιακά, πολύ αδύνατος και με αφοπλιστικό χαμόγελο. "Θέλω τόσο πολύ να βοηθήσω, αλήθεια σας λέω..."<br />Του είπα για τις ανάγκες και την ιστορία γενικά του συλλόγου και εκείνος μού 'πε για τη δική του ιστορία. Δύσκολα παιδικά χρόνια, δύσκολα πολύ...μα σήμερα όλα είναι εντάξει. Μπορεί να προσφέρει.<br />-Και με τι ασχολείσαι; τον ρώτησα.<br />-Ε, χμ, να, είμαι αθλητής, για την ακρίβεια πρωταθλητής Ελλάδος...Στίβος. Δρομέας.<br />-Έλα, εσύ είσαι; τον κοίταξα με θαυμασμό... Κι έλεγα τι μου θυμίζει τ' όνομά σου...<br />Και μετά τον πρωταθλητισμό μιλήσαμε για το πώς ...επιβιώνει σήμερα ένας πρωταθλητής. Και μετά τα "μετάλλια", δηλαδή, μην τα πολυλογούμε, μιλήσαμε για τις "μούτζες". Τον εξευτελισμό, την αναζήτηση χορηγών, την εξάρτηση από τους συγγενείς κλπ κλπ. <br />Μιλήσαμε και για τους στίχους που γράφει. Χόμπι και επάγγελμα μαζί. Ίσως τους ξέρετε. &nbsp;Είναι τραγούδια "πονετικά", που λέγανε οι παλιοί.<br />Ας &nbsp;ήταν τόσο μικρός σε ηλικία. Είχε προλάβει να πονέσει αρκετά.<br /><br />Μα τώρα ήθελε να προσφέρει...<br />-Έχω σκεφτεί τι μπορώ να κάνω, μου πέταξε μετά από λίγο με ενθουσιασμό. (Συνήθως όλοι σκέφτονταν παιχνίδι με τα παιδιά που είναι και η πιο δημοφιλής και ευχάριστη απασχόληση για εθελοντές). Αλλά όχι...<br />-Εμένα θα με φωνάζεις στα κουβαλήματα. Έχω μπόλικη δύναμη και μπορώ σίγουρα να βοηθάω σ' αυτό. Με τα παιδιά δε θέλω, γιατί δεν έχω την κατάλληλη εκπαίδευση...<br />"Βρε, καλός είναι τούτος, σκέφτηκα. Επιτέλους. Λίγη λογική..."<br />-Είσαι σίγουρος; Έχει πολύ δουλειά.<br />-Σίγουρος. Σίγουρος...<br />Στο πρώτο παζάρι ήρθε με το κορίτσι του, μια πολύ γλυκιά κοπέλα, το ίδιο πρόθυμη κι ευχάριστη. &nbsp;Κάθισαν μαζί μας μέχρι το πρωί. Κούτες ατέλειωτες, πράγματα χιλιάδες, τακτοποίηση, κούραση αφάνταστη.<br />-Εγώ ευχαριστώ, μού 'πε το πρωί όταν τους έσφιξα το χέρι. Όποτε θες βοήθεια, να με φωνάξεις. Θα 'ρθω σίγουρα.<br /><br />Πέρασε καιρός. Πάντα πρόθυμος. Κάποτε κάτι έκτακτο χρειαστήκαμε.<br />Δεν το σήκωσε αμέσως. Μα εγώ ήμουν σίγουρη για την απάντηση: "Σιγά που δε θα 'ρθει ο Γ.!"<br />Κι όμως δε θα 'ρχόταν.<br />-Μάντεψε, μού 'πε με χαρά. Είμαι για εκπαίδευση. Με πήραν στην αστυνομία!&nbsp;Είχα μαζέψει μόρια, θυμάσαι που σού 'λεγα...<br />